26-10-11

Samen aanpakken en niet elk voor zich, de enige oplossing...

alleen hoe krijg je die juiste logica verkocht aan een publiek dat nog zo nationalistisch denkt...

Kijk naar volgende duidelijke uitleg van econoom Koen Schoors:

http://www.deredactie.be/permalink/1.1140791

 Waarom wordt Europa aangevallen en niet de VS: OMDAT JE EUROPA UIT ELKAAR KAN SPELEN....

en dat kan door de nationalistische refelexen die in elk land leven en die een gemeenschappelijke koers belemmeren....

18:42 Gepost door doeterniettoe in Actualiteit, Economie, Maatschappij, Politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: economie |  Facebook |

19-09-09

Onze planeet en het winstbejag. We zijn geen heiligen....

What are we doing? What have we done to our planet?.

 

 

Hier de integrale film van Yann Arthus Bertrand : Home (videofilm ) met Engelse onderschriften.

 

Teugelloze graaicultuur moet worden aan banden gelegd willen we overleven en dat kan slechts via strenge regelgeving, strenge straffen voor tomeloze milieu-overtreders en door een globale aanpak.

 

Het is misschien al vijf na 12...

Besef dat we exponentieel groeien en dat enkelingen de hele planeet (en al zijn bewoners) uit kortzichtigheid verwoesten! 'Life on Earth' mag niet uitsluitend bewaard blijven als een filmspoel, een documentaire over hoe het leven ooit was... Een documentaire die door geen levend wezen meer kan worden bekeken....

NBN_A4GIFSCHIP_BLG.MM

 

 

 

 

 

 

Ettelijke gifschepen met radio-actief afval en gifstoffen heeft de maffia de laatste decennia nog illegaal in de Middellandse Zee gedumpt (schepen gewoon doen zinken) en zijn een tijdbom waarven we vaak de ligging zelfs niet kennen.

Zie De Standaard (17/09/09): De Standaard - Spijtoptant maffia getuigt over storten...

 

Intussen doet men voort, ongestraft, op ander vlak. Op dit ogenblik tracht men hier de media om te kopen via dure reclamecampagnes van het nucleair forum. Boven dit blogje staat misschien ook zulke reklame , zeker niet de wens van deze blogger.... het pleidooi van het nucleaire forum meet zich redelijkheid aan maar pleit gewoon om de kernenergiecentrales langer open te houden (of zelfs uit te breiden)! Hun pleidooi heeft als doel langer winst via kernenergie te kunnen genereren voor hun aandeelhouders, hun bekommernis is winst, niet deze planeet. Ze hebben geen antwoord op wat te doen met het kernafval en zadelen de gemeenschap op met een meerkost. (Hun deelname in de afbraakkosten is gelimiteerd!!) Daarover spreken ze niet in hun campagne!!!!

 

Het is bij de mens haast nooit het verstand dat het haalt. Zal men later dit tijdperk 'The Age of the Stupid' noemen? Why didn't we stop climate change when we still had the chance, waarom stopten we niet de klimaatverandering toen we nog de kans hadden?

 

Komen financiële belangen in tegenspraak met mogelijk te genereren winst, dan halen de financiële belangen het. Je vindt wel steeds een excuus waarom je dan zo handelt. Tenslotte ben je ook maar een mens en geen heilige, en je hebt een familie te voeden...

 

En zo begint de aarde steeds meer op de Titanic te gelijken....

 

Alps timelapse from Age of Stupid on Vimeo.

Recent vrt nieuws (journaal van 18/9/09) Video: IJs op en rond de Noordpool smelt steeds sneller weg.

 

In deze tijd van globale communicatie zijn problemen die we niet oplossen of waarvan we de oplossing tegenwerken (om dat we daar voordeel bij hebben) gewilde moordpogingen. Moordpogingen op het welzijn van onze kinderen, ons nageslacht, op de gemeenschap.

 

Pathetisch? Ik meen van niet. Realiteit die we liefst niet zien. We zien de ernst van onze toestand als soort  niet in, we denken te sterk individueel (als ik, mijn familie het maar goed hebben) en vergeten onze gemeenschappelijke voedingsbodem: de aarde.

We leven graag in een 'stationsromannetje'....

Deze planeet, hier, een 'ver van mijn bed show'????

Hoever kan vervreemding gaan?

droomromans

 

 

 

08:45 Gepost door doeterniettoe in Milieu | Permalink | Commentaren (1) | Tags: ecologie, economie, winstbejag |  Facebook |

10-10-08

Beschaaf het kapitalisme !

 Zijn we intussen wijzer geworden dan in 1929 in het oplossen van problemen?

Het beurssysteem davert, de ongelimiteerde groei is een wensdroom die best nooit meer gedroomd wordt. Langs alle kanten roept men om staatshulp. Misschien is dit ogenblik nog niet zo ongelukkig: het kan een tijd van inkeer zijn, van bezinning rond een systeem dat niet zaligmakend is dat toch spaak moest lopen. Regularisatie is noodzakelijk, bankcontrole van buitenaf is toch een vanzelfsprekendheid! En niet alleen het financiële luik vereist controle en regularisatie ook de werkgelegenheid. Nu tijden van recessie aanbreken lijkt het best de arbeid te herverdelen (met gedeeltelijke werkloosheid bvb zoals bij Volvo Gent) en niet over te gaan tot ontslag voor een groep die daarmee uit het arbeidscircuit vallen. Samen niet alleen het gewin maar ook de lasten delen is tenslotte voordeliger want zo vermindert de ongelijkheid. En de staat slechts opzadelen met verlieslatende taken en al het winstgevende privatiseren getuigt van je reinste perversie.

 

In die Zeit van enkele maanden terug stond een herdruk van Marion Gräfin von Dönhoff waarin ze een oproep deed: Beschaaf het kapitalisme. Een tekst geschreven vanuit het besef dat een stelsel herleid tot consumentisme geen samenleving is, laat staan een beschaving...

Hierna de vertaling van deze voor een Duits publiek geschreven tekst, wat er evenwel instaat geldt voor ons allen nu meer dan ooit:

(oorspronkelijke tekst : http://www.zeit.de/1996/36/rede.txt.19960830.xml )

 

Beschaaf het kapitalisme!
Ontketende vrijheid en geld is niet voldoende. Pleidooi voor een nieuw burgerschap


In de loop van het Hitler-tijdperk, keken we uit naar de beginselen van de rechtsstaat, verlangden we vrijheid en rechtvaardigheid. Hier, in het oostelijke deel van Duitsland moesten we nog veertig jaar langer op deze zegeningen wachten.

Een dag was het zover, maar nu ontdekken we, hoewel aan de voorwaarden is voldaan: de rechtsstaat, de scheiding der machten, pluralisme, dat de samenleving geenszins is zoals we ze ons hadden gewenst en zoals we ze na het einde van het totalitaire regime voor vanzelfsprekend hielden.

Waarom is dit zo? Wat ontbreekt? Waarop hebben we de hele tijd gewacht? Antwoord: Op de beschaafde samenleving, een beschaafde gemeenschap. Maar wat kregen we? Een pure consumerende samenleving, volgens sommigen, een 'Graai-Gemeenschap'.

Ik denk dat we moeten op dit punt duidelijk zijn: liberalisme en tolerantie, voorwaarden voor een beschaafde samenleving, heeft de mens niet van nature geërfd, hij moet daartoe worden opgevoed, door ouders, school en samenleving. De kenmerken van liberalisme en tolerantie, zoals ook de burgerlijke maatschappij zijn het resultaat van beschaving. Eerst in de Verlichting, die uitbraak uit zoals Kant zegt: "selbstverschuldete” onmondigheid heeft de voorwaarden voor de burgerlijke maatschappij gecreëerd.

Rechtsstaat, de scheiding der machten, pluralisme en openheid zijn voorwaarden, maar dat alleen dat is voldoende. Het hangt af van wat de burgers ervan maken, hun instelling, hun gedrag, hoe ze hun prioriteiten stellen. Vandaar: Niet alleen de regeringen dragen de verantwoordelijkheid, elke individuele burger is voor het geheel medeverantwoordelijk.

De instelling van de burgers, hun houding, het 'klimaat' van de samenleving, is in de verschillende tijdperken steeds opnieuw veranderd. In de 18de en begin 19de eeuw was Europa - heel Europa - een mentale ruimte, waartoe als een vanzelfsprekendheid Petersburg, Krakau en Praag evengoed behoorden als Rome of Parijs. In die tijd was Duitsland het intellectuele laboratorium van Europa, hier was de geboorteplaats van Albert Einstein en Karl Marx, die mannen die de wereld veranderden.

In de tweede helft van de 19e eeuw, staan wetenschap, technologie en de grote uitvindingen op de voorgrond. En nu, in onze tijd, na twee wereldoorlogen, die zo veel vernietigden, zijn het economische belangen, waarop de ambitie gericht is: het BNP, de productie, de handel en vooral het geld. Duitsland is van een cultuurnatie een consumptienatie geworden.

Nogmaals de vraag: Waarom is onze samenleving zo onbevredigend, hoewel alles wat vandaag de dag een rechtstaat uitmaakt, gewaarborgd is? Waarom verlaten mensen de kerk? Waarom verliezen partijen en vakbonden trouwe leden? Waarom schimpen burgers op politici en de politici op de media? In het kort: Waarom is er zoveel frustratie, terwijl het voor de meerderheid goed gaat als nooit tevoren?

Natuurlijk zijn er een aantal redenen. We staan zeker op tijdsscharnier die gekenmerkt wordt door globalisering, computer-technologie en elektronische informatiewerkwijzen die waarschijnlijk kunnen leiden tot grotere sociale veranderingen als het aanbreken van technisch wetenschappelijke tijdvak.

We zien een tijd van nieuwe onzekerheden, en dat veroorzaakt angst. Bovendien, wat moeten we met niet te stoppen toenemende werkloosheid wanneer bedrijven slechts winstgevend worden door werknemers te ontslaan, plaatsen slechts gesaneerd kunnen worden door werknemers op straat te zetten? Verder nog de kwellende vraag: Wat zal er gebeuren met Rusland? Dreigen nieuwe gevaren in het Oosten?

Specifieke problemen hebben altijd bestaan. Vandaag is er echter iets anders, iets onafweegbaars, iets volledig onkonkreets wat de mensen bedrukt, vaak zonder zich daarvan rekenschap te geven. Elke metafysische, elke transcendente verwijzing is weggeveegd, het belang, het interesseveld ligt uitsluitend in de economische ruimte: het produceren, consumeren, geld verdienen. Een tijd loopt dat vrij goed, maar dan opeens speurden velen: Dit kan toch niet de zin van het leven zijn.

Aan alle grote omwentelingen in de geschiedenis zijn nieuwe filosofische inzichten voorafgegaan: Zonder de ideeën van Charles Montesquieu was de Franse Revolutie ondenkbaar en de Amerikaanse onafhankelijkheidsverklaring evenmin. Aan ons tijdperk aan de andere kant zijn geen geestelijke voorwaarden verbonden. Er waren alleen ideologieën, en ze zijn dan nog geperverteerd: De conservatieven door Hitler, die alle waardenvoorstellingen van recht tot in het absurde heeft geleid, en in het linkse kamp door Stalin's brutalisering van het socialisme. Wat overblijft is de markteconomie.

Als economisch systeem is de markteconomie onovertroffen. Als zingeving is ze echt onvoldoende. Ze is zeer possessief. De markteconomie neemt de mens volledig in beslag en verdraagt geen goden naast haar. Haar essentie is de concurrentie en haar motor is het egoïsme: ik moet beter, meer, meer verdienen dan de andere, anders kan ik niet overleven. De aandacht voor dit principe heeft ertoe geleid dat alle het geestelijke, culturele naar de zijkant werd gedrongen en tenslotte steeds meer en meer in de vergetelheid geraakt.

Deze situatie is voornamelijk het gevolg van de interactie tussen secularisme en het kapitalisme, maar het zou grondig verkeerd zijn te denken dat de secularisatie ongedaan kan worden gemaakt- dat is onmogelijk. In de laatste tweeduizend jaar is de godsdienst al meermaals afgeschaft, de laatste keer in het voordeel van de rede tijdens de Verlichting. In tijden van nood hebben de mensen zich de godsdiensten weer herinnerd en hen hun rechtmatige plaats weer gegeven.

Wat het kapitalisme en de markteconomie betreft die moet onder alle omstandigheden worden behouden en niet worden afgeschaft - ze moet beschaafd worden gemaakt, bij wijze van spreken. Grenzen moeten worden gesteld: vrijheid zonder zelf-beperking, ontketende vrijheid eindigt in de economische sfeer noodzakelijkerwijs in een 'catch-as-catch-can', en tenslotte in een schreeuw om een "sterke man", die alles dan weer moet richten. In het oosten, waar dit - met name in Rusland – het best te zien is heeft men gezien dat het geen zin heeft te duiken van een gecontroleerde economie in een vrije markteconomie en vanuit een autoritaire maatschappij in een tolerante samenleving.

Het is noodzakelijk dat vooraf bepaalde politieke structuren opgericht worden. Anders is het resultaat - zoals Rusland laat zien - de verspreiding van de maffia, zij die geen respect hebben voor mensen, de potentiële criminelen bedienen zich dan zonder inachtname van regels.

Maar niet alleen in het Oosten, ook in het westen, zien we de gevolgen van een manier van leven, die slechts op eigen baat gericht is, zonder verantwoordelijkheid te willen dragen voor het geheel. Een ontketening van alle verlangens is onvermijdelijk: Nooit eerder was er zoveel corruptie tot in de hoogste kringen, overal in Europa worden ministers wegens corruptie uit regeringen ontslagen in Italië werd een minister-president tot acht jaar gevangenisstraf plus vijf veroordeeld en in Duitsland worden op dit ogenblik (tekst uit 1996!!) 1860 artsen van corruptie beschuldigd.. De hoge officier van justitie van Frankfurt am Main, zei onlangs dat in zijn district sinds 1987 1500 bestuurders en hoge ambtenaren (meestal degenen die verantwoordelijk zijn voor de afgifte van vergunningen )wegens corruptie werden onderzocht.
(... )
Het normale gevoel van rechtvaardigheid, het gevoel bij wat je doet en niet doet, is door het ontbreken van ethische principes en morele belemmeringen zo verkommerd dat men zich moet afvragen: Kan een samenleving onder dergelijke omstandigheden nog wel leven?

Ten allen tijde was er steeds iets dat verder lag dan het zakelijk positivistische, iets wat de samenleving bij elkaar hield. In primitieve samenlevingen waren het de cultus of tradities, later de godsdienst of de gemeenschappelijke cultuur. In ieder geval er was altijd iets dat gedragsnormen creëerde, want zonder die normen kan een samenleving niet bestaan.

Zonder een ethische minimale consensus zal ook de brutalisering van het dagdagelijkse leven altijd toenemen.
Nu al gaat geen dag voorbij waar de kranten niet vermelden dat iemand werd doodgeschoten omdat hij iemand in de weg stond. Of dat kinderen een dakloze doodden om te zien hoe dat is, of een adolescent een kleurling neerslaat omdat die naar verluidt hier niks te zoeken heeft.

Dat het zo niet verder kan, is duidelijk het enige probleem is, hoe kunnen ethische waarden weer geïnterioriseerd worden ? Gezag helpt hier weinig en wetsbepalingen evenmin. Is er nog een potentieel reservoir aan gemeenschapsgevoel aanwezig dat weer zou kunnen worden geactiveerd?

Ik bedoel, die lichtbaken die miljoenen burgers vormden om te demonstreren tegen vreemdelingenhaat bewijst dat solidariteit zeer goed kan worden geactiveerd. En telkens opnieuw dat verlangen naar participatie, naar deelname aan beslissingen, naar meer inspraak in besluiten maakt dit duidelijk. Het is niet waar dat mensen moe zijn van de politiek. Ze vinden alleen dat de politici meer geëngageerd en kordater moeten optreden.

Een zaak moet men alleszins weten. Er is geen systeem dat kan worden ingevoerd, geen maatregel die kan worden gestart om de nodige bewustzijnsverandering door te voeren.. Het kan alleen door de burgers zelf gebeuren. Het betreft weerkelijk ons allen, elk van ons.

 

(Fragment uit de dankrede die Marion Gräfin Dönhoff hield in Dresden n.a.v. De Erich Kästnerprijs.)

 

 

(Vertaling, cursivering en vetgedrukte tekst van doeterniettoe )

18:30 Gepost door doeterniettoe in Maatschappij | Permalink | Commentaren (0) | Tags: economie, kapitalisme |  Facebook |

03-04-08

‘corporate social reponsability’ (CRS): sociale verantwoordelijkheid van ondernemingen….

Een aantal weken terug was er de jaarlijkse bijeenkomst  in Davos waar de rijkste lui uit de wereld samen de economische toestand  bespreken, ettelijke toespraken rond economie, welke richting die moet uitgaan en - of course- veel netwerking…

 

Bill Gates, niet langer meer de rijkste man op aarde - hij gaf een deel van zijn fortuin weggaf aan de stichting die zijn naam draagt-  gaf een opmerkelijke toespraak rond CRS die je hieronder ook in een Nederlandse vertaling van ‘uw dienaar’ ziet. De vetgedrukte tekst is door mezelf toegevoegd omdat die m.i. bijzonder relevant is.

 

Gates gelooft nog (of moet nog geloven?) in de werking van het kapitalisme om veranderingen ten goede in de maatschappij te brengen. Hij gelooft in de goodwill van kapitalistische firma’s. De vraag blijft of die er niet alleen is als er nog voldoende winst valt af te schuimen voor de aandeelhouders. Is er in een kapitalistisch economisch systeem niet steeds een verliezer, iemand waarop juist winst kan worden gegenereerd ? Davos is wel niet de plaats waar andere minder kapitalistische staatsvormen het licht kunnen zien of uitgewerkt kunnen worden  al is het wel overduidelijk dat er een rol voor de staat (die tegenwoordig soms banken ter hulp komt) en supranationale instanties (zoals bij de ‘euro’) is weggelegd . 

 

Hier zijn redevoering van dit jaar in Davos:

 

Hier de Engelse transcriptie:

 
Alle toespraken van Bill Gates:
http://www.microsoft.com/presspass/exec/billg/speeches/20...

 

 

Hier de Nederlandse vertaling van de redevoering:

 

Bill Gates’ toespraak op het wereldeconomisch forum Davos januari 2008

LAUS SCHWAB: Goeienavond, dames en heren.

Als in de 22e eeuw een boek wordt geschreven over de ondernemer van de 21ste eeuw,ben ik er zeker van dat - of zelfs van de 20e eeuw – ben ik er zeker van dat de persoon die vooral zal voorkomen in de geest van de historici  Bill Gates is. (Applaus.)

Ik hoef Bill Gates hier niet in te leiden. Ik wil alleen maar vermelden toen we  ongeveer acht weken geleden een telefonisch gesprek hielden, en we het hadden over deze sessie, en we het hadden over de lengte, en, uiteraard, in de traditie Davos zei ik 10 minuten. Dan zei  Bill Gates : "Nee, ik wil de belangrijkste toespraak houden die ik dit jaar zal leveren." En ik vroeg hem naar het onderwerp , en hij zei: "Ik wil het hebben over de rol van de firma’s in de samenleving." En daar, uiteraard, dit onderwerp de kern is van wat het World Economic Forum doet, heb ik ja natuurlijk gezegd, je moet ten minste 30 minuten hebben, en dat is wat hij nu heeft. Bill, het woord is aan jou. (Applaus.)

BILL POORTEN: Nou, ik dank u voor de vriendelijke inleiding en voor het privilege van voor dit forum te mogen spreken.

Zoals u wellicht weet doe ik  in juli  een grote verandering in mijn carrière. Ik ben niet bang, ik geloof dat ik nog steeds marktwaarde  heb. (Gelach) Ik ben een zelf-starter, ik ben handig  in Microsoft Office. (Gelach.) Ik vermoed dat dat het zowat is. (Gelach) Ik leer ook hoe geld weg te geven.

Dus, dit is de laatste keer dat ik  Davos bijwoon  als een full-time medewerker van Microsoft.
________
Sommigen van ons hebben het geluk te komen op een momenten in het leven waarop we kunnen pauzeren,  nadenken over ons werk, en zeggen: "Dit is geweldig. Het is leuk, spannend en nuttig; ik zou dit altijd kunnen doen ."

Maar de loop van de tijd dwingt elk van ons de balans op te maken en te vragen: Wat heb ik tot dusver bereikt? Wat wil ik nog bereiken?

Dertig jaar geleden, 20 jaar geleden, 10 jaar geleden, ging mijn aandacht volledig op in hoe de magie van de software de wereld kon veranderen. Ik zag dat  doorbraken in de technologie de belangrijkste problemen kon oplossen. En dat doen ze, in toenemende mate, voor miljarden mensen.

Maar doorbraken veranderen vooral de  levens  waar mensen het zich kunnen veroorloven die te kopen, waar er sprake is van economische vraag, en  economische vraag is niet dezelfde als  economische behoefte.

Er zijn miljarden mensen die de grote uitvindingen van het computertijdperk nodig hebben, en nog veel meer de basisbehoeften, maar die op geen enkele wijze  hun behoeften kunnen uitdrukken op een manier die de markt aanbelangt, zodat zij het zonder moeten doen.

Als we een kans krijgen hun leven te veranderen, hebben we innovaties van een ander niveau nodig. Niet alleen technologische innovatie, we hebben behoefte aan systeem- innovatie en dat is wat ik met u wil bespreken, hier vandaag in Davos.

Laat ik beginnen met het uitspreken van een oordeel dat sommigen niet  delen: De wereld wordt steeds beter, veel beter. In belangrijke en ingrijpende manieren, de wereld is een betere plaats om te leven dan ooit.

Beschouw de status van vrouwen en minderheden in de samenleving - vrijwel elke samenleving - vergeleken met een tijd in het verleden.

Bedenk dat de levensverwachting bijna verdubbeld is  de laatste 100 jaar.

Overweeg het bestuur, het aantal mensen dat vandaag stemt bij verkiezingen,dat hun mening kan geven, kan genieten van economische vrijheid vergeleken met enig moment in het verleden.

Op vele cruciale gebieden, wordt de wereld steeds beter.

Deze verbeteringen zijn  aangezwengeld door vooruitgang in wetenschap, technologie en geneeskunde. Zij brachten  ons op een hoog peil van menselijk welzijn. We zijn eigenlijk nog maar juist aan het begin van deze op technologie gebaseerde revolutie wat betreft wat mensen voor mekaar kunnen doen. In de komende decennia, krijgen we verbazingwekkende nieuwe mogelijkheden: betere software, betere diagnose voor ziekten, betere geneeswijzen, beter onderwijs, betere kansen en meer briljante geesten die  met ideeën komen om moeilijke problemen op te lossen.

Dit is hoe ik de wereld zie, en het moet duidelijk zijn: ik ben een optimist.

Maar ik ben een ongeduldige optimist. De wereld wordt steeds beter, maar niet snel genoeg beter  en het is niet beter voor iedereen.

De grote vooruitgang in de wereld heeft vaak de ongelijkheid in de wereld verergerd. De  minst behoeftigen  zien  de grootste verbetering, de meest behoeftigen krijgen het minste – meer bepaald  het miljard mensen dat leeft van minder dan een dollar per dag.

Er zijn ongeveer een miljard mensen in de wereld die niet genoeg te eten hebben,  niet over schoon drinkwater beschikken,  geen elektriciteit hebben,  dingen die we als vanzelfsprekend beschouwen.

Ziekten als malaria die meer dan een miljoen mensen per jaar doden, krijgen veel minder aandacht dan middelen die  kaalheid verhelpen.

Dus, het  onderste miljard mist de voordelen van de globale economie, maar ze zullen lijden onder de negatieve effecten van die economische groei die ze hebben gemist. Klimaatverandering zal het grootste effect op de mensen die het minst hebben gedaan om ze te veroorzaken.

Waarom profiteren mensen omgekeerd evenredig aan hun behoefte? Welnu, de marktprikkels doen dat.

In een systeem van kapitalisme, als de mensen hun rijkdom stijgt, stijgt ook de financiële prikkel hen te dienen.  Als hun rijkdom zinkt, valt ook de financiële prikkel hen te dienen, tot het nulpunt. We moeten een manier vinden om de aspecten van het kapitalisme die rijkere mensen dient ook  armere mensen te laten dienen..



Het geniale van het kapitalisme ligt in het vermogen om het eigen belang ten dienste te stellen van het bredere belang. Het potentieel van een grote financiële tegenprestatie voor innovatie ontketent bij vele getalenteerde mensen een zoektocht naar  vele verschillende ontdekkingen. Dit systeem, gedreven door eigenbelang, is verantwoordelijk voor de ongelooflijke innovaties die zovele levens hebben verbeterd.

Maar om deze kracht in het gareel te houden, zodat iedereen ervan kan genieten, moeten we het systeem verfijnen.

Zoals ik het zie, zijn er twee grote krachten in de menselijke natuur: eigenbelang, en zorg voor anderen. Kapitalisme gebruikt het eigen belang op een handige en duurzame manier, maar alleen voor rekening van hen die het kunnen betalen. Overheidssteun en filantropie kanaliseren onze zorg naar hen die het niet kunnen betalen. Voor een snelle verbetering voor de armen moeten we een systeem hebben dat vernieuwers en bedrijven erbij betrekt op een veel betere manier dan vandaag.

Een dergelijk systeem heeft een tweeledige taak: winst maken  en ook het leven van hen verbeteren die niet volledig genieten van de huidige krachten in de markt. Voor duurzaamheid moeten we gebruik maken van winstprikkels waar mogelijk. Terzelfdertijd,  zijn winsten niet altijd mogelijk wanneer bedrijven de zeer armen pogen te bedienen. In dergelijke gevallen moet er andere prikkels zijn, en die stimulans is erkenning.
Erkenning verbetert de reputatie van een bedrijf en bevalt de klanten; bovenal trekt het goede mensen naar een organisatie. Aldus ontlokt erkenning een op de markt gebaseerde beloning voor goed gedrag. In markten waar winsten  niet mogelijk zijn geeft  erkenning een machtiging; waar winsten mogelijk zijn, is  erkenning een extra prikkel.

Deze week had ‘The Economist’ een hoofdstuk rond ondernemingsverantwoordelijkheid  en dat selde het probleem zeer duidelijk. Men zei dat het de interactie is tussen de principes van een bedrijf en zijn commerciële competentie die de aard van het bedrijf zal vastleggen.

De uitdaging hier is het ontwerpen van een systeem waarbij  marktstimulering, met inbegrip van winsten en erkenning, aanzet meer te doen voor de armen.

Ik noem deze idee  graag creatief kapitalisme, een aanpak waar regeringen, bedrijven, non-profitorganisaties  samenwerken om het bereik van de markt te vergroten , zodat meer mensen  winst kunnen maken, of erkenning krijgen, zodat ze werk kunnen doen zodat de onrechtvaardigheden in de wereld verminderen.

Sommige mensen kunnen bezwaar maken tegen dit soort op de markt gebaseerde sociale verandering, met het argument dat als we sentiment met egoïsme combineren, we het bereik van de markt niet uitbreiden maar verkleinen. Toch is het Adam Smith, de vader van het kapitalisme en de auteur van "Wealth of Nations", die sterk geloofde  in de waarde van het eigenbelang voor de samenleving. Hij  opende zijn eerste boek met de volgende regels:

"Hoe egoïstisch de mens ook is,  mag worden aangenomen, dat er blijkbaar een aantal beginselen in zijn natuur zijn, waardoor hij  belangstelling heeft voor  het geluk van anderen, en hij hun geluk nodig heeft, hoewel hij er niks uithaalt, behalve het plezier van het te zien."

Creatief kapitalisme is geïnteresseerd in het lot van anderen en bindt het aan onze interesse in ons eigen lot op een manier die beide vooruit helpt. Deze hybride motor van eigenbelang en zorg voor anderen kan een veel grotere kring mensen dienen dan die welke zou kunnen  worden bereikt uitsluitend door eigenbelang of uitsluitend door zorg.

Mijn denken over dit onderwerp is beïnvloed door veel verschillende ervaringen, met inbegrip van de werkzaamheden bij Microsoft om onbillijkheid aan te pakken.

De afgelopen 20 jaar, heeft Microsoft gebruik gemaakt van  ‘corporatieve filantropie’  als een manier om de technologie te brengen naar mensen die geen toegang hebben. We hebben meer dan US $ 3 miljard geschonken in contanten en software  om de digitale kloof te overbruggen.

Maar onze grootste impact is niet alleen gratis of goedkope software , maar eerder als we zien hoe het gebruik van de technologie oplossingen creëert. En we zijn vastbesloten om meer van deze expertise op de tafel te brengen. Onze producten en zakengroepen in de hele wereld, en sommige van onze beste geesten in ons onderzoekslab, met inbegrip van een speciale focus in onze onderzoeks-lab in India, zijn bezig met nieuwe producten, technologieën en business modellen die computers beter toegankelijk en beter betaalbaar kunnen maken.

In een geval  ontwikkelen we een ‘interface’ die ervoor moet zorgen dat analfabeten of semi-geletterde mensen gebruik rechtstreeks een PC kunnen gebruiken  met een minimale opleiding of bijstand. In een ander geval  kijken we hoe een draadloos systeem, samen met de software,  dure verbindingskosten kan doen vermijden wat veel meer dan de kosten van de software of hardware  in de weg staat voor computertoegang in plattelandsgebieden.

We denken op een veel gerichtere manier over de problemen waarmee de armste mensen worden geconfronteerd en  geven onze meest innovatieve denkers de tijd en de middelen om tot oplossingen te komen.

Dit soort creatief kapitalisme verbindt zakelijke expertise met de behoefte in de derde wereld om markten te vinden die reeds aanwezig zijn, maar onbenut. Soms heeft  de kracht van de markt geen impact  in de ontwikkelingslanden niet omdat er geen vraag is, of  omdat het geld ontbreekt, maar omdat we onvoldoende tijd besteden aan het bestuderen van de behoeften en eisen van deze markt.

Dit punt werd  welsprekend aangetoond in CK Prahalad’s boek, "The Fortune at the Bottom of the Pyramid" en dat had een grote invloed op bedrijven in termen van de winst te verbreden (uit te strekken) via speciale innovatie.

Een voorbeeld hiervan is toen  de World Health Organization de vaccinatie tegen meningitis in Afrika poogde uit te breiden, gingen ze niet onmiddellijk naar een vaccinfabrikant. Eerst  gingen ze naar Afrika om te zien wat de mensen zouden kunnen betalen. Ze ontdekten dat als ze wilden dat moeders dit vaccin hun baby's toedienden, het  moest worden geprijsd op minder dan 50 cent per dosis. Toen ze daagden ze  de partners uit voor deze prijs een vaccin te maken en het  Serum Institute in India heeft een nieuwe manier gevonden om het vaccin voor 40 cent per stuk te maken. Het ging akkoord met de levering van 250 miljoen doses te verdelen via de volksgezondheid systemen de komende tien jaar, waardoor zij ook kunnen verkopen in de particuliere sector.

In een ander geval heeft een Nederlandse onderneming, die de rechten op een cholera-vaccin heeft, de rechten voor de ontwikkelingslanden weerhouden en deelde deze rechten, met geen winst met fabrikanten in ontwikkelingslanden. Het resultaat is een cholera-vaccin gemaakt in Vietnam, dat minder dan $ 1 kost per dosis, de levering en de kosten van de algehele immunisatiecampagne inclusief.

Omdat veel van de hedendaagse geavanceerde producten lage marginale kosten hebben, of het nu gaat om software of medicijnen of media, zo veel dingen, kan dit idee van gedifferentieerde prijsstelling om waardevolle goederen aan de armen aan te bieden op een manier die ze zich kunnen veroorloven, worden gebruikt meer dan ooit.

Deze projecten zijn een aanwijzing van wat we kunnen bereiken als mensen die experts zijn in de behoeften van de derde wereld samengebracht worden  met wetenschappers die  de doorbraken of het nu in software of geneesmiddelen zijn. Samen kunnen zij voor hun beste ideeën toepassingen vinden voor de arme wereld.

Een andere benadering van creatief kapitalisme omvat een directe rol voor regeringen. Natuurlijk, doen regeringen al veel om de armen op een manier te helpen die veel verder gaat dan alleen de markten te voeden: Ze steunen aidsonderzoek, gezondheidszorg; ze hebben geweldige dingen gedaan. Maar ik denk dat het hoogste hefboomwerk dat  regeringen kunnen doen is om een beleid te creëren  dat de markt stimulansen geeft voor het bedrijfsleven dat het leven van de armen verbetert.

Volgens een Amerikaanse wet, die onlangs is ondertekend door president Bush, kan elk geneesmiddelbedrijf dat  een nieuwe behandeling ontwikkelt voor een verwaarloosde ziekten zoals malaria of tuberculose  een prioriteitsbehandeling krijgen van de FDA wat betreft een ander product dat ze hebben ontwikkeld. Als je de ontwikkeling van een nieuw geneesmiddel voor malaria doet , kan je winstgevend zeg cholesterolverlagende geneesmiddel tot een jaar eerder de markt op. Deze prioriteit kan honderden miljoenen dollars waard zijn.

Een andere benadering van het creatieve kapitalisme is gewoon bedrijven in de arme wereld helpen markten in de rijke wereld te bereiken. Morgenochtend zal ik een partnerschap aankondigen dat Afrikaanse boeren toegang verschaft tot de premium koffie markt, met als doel  een verdubbeling van hun inkomen uit koffiegewassen. Dit project zal  Afrikaanse boeren helpen bij het produceren van hoge kwaliteitskoffie en verbindt ze met  bedrijven die willen kopen. Dat zal  hen en hun gezinnen uit de armoede optillen.

Tenslotte, een van de meest inventieve vormen van creatief kapitalisme betreft  iemand die we  allemaal heel goed kennen. Een paar jaar geleden zat ik hier  in een bar  in Davos met Bono. 's Avonds laat, na een paar drankjes, praatte hij  hoe we met een percentage van elke aankoop van gelijkgestemde bedrijven kunnen  helpen de wereld veranderen. Hij bleef mensen bellen, schudde hen wakker, en gaf de telefoon door om de belangstelling ervoor te tonen.

Nou, het is tijd om dit aan te pakken,  hij had gelijk. Als je mensen een kans geeft om zich te verbinden met een zaak waarom ze geven, terwijl ze tevens  een geweldig product kopen, zullen ze dat doen. Zo werd de ROOD-campagne  geboren, hier in Davos.

RED-producten zijn verkrijgbaar bij bedrijven als Gap, Motorola en Armani. Net deze week, vervoegden Dell en Microsoft zich. Gedurende het afgelopen anderhalf jaar heeft  RED heeft gegenereerd van $ 50 miljoen voor het Wereldfonds voor de bestrijding van aids, tuberculose en malaria. Als gevolg ontvangen bijna 2 miljoen mensen in Afrika  levensreddende medicijnen vandaag.

Er is een groeiend inzicht in de wereld dat wanneer verandering wordt gestuwd vanuit  de juiste prikkels, dat je dan beschikt over een duurzaam plan voor verandering, omdat winsten en erkenning hernieuwbare bronnen zijn. Klaus Schwab heeft een stichting die  sociale ondernemers over de hele wereld steunt, mannen en vrouwen die hun ideeën omzetten om het leven te verbeteren via betaalbare goederen of diensten. President Clinton toonde de unieke rol die een non-profitorganisatie kan spelen als akkoordensluiter tussen de producenten uit de rijke wereld en de arme wereld consumenten. Het tijdschrift "Fast Company" geeft prijzen voor wat ze noemt Sociaal Kapitalisme.

Dit zijn slechts een paar voorbeelden van waar de belangstelling voor deze activiteiten groeit..

Dit is een wereldwijde beweging, en we hebben allemaal het vermogen en de verantwoordelijkheid om deze te versnellen.

Ik zou iedereen hier willen vragen of je nou in het bedrijfsleven, de overheid of in de non-profit wereld zit, om project van creatief kapitalisme het komende jaar aan te pakken, en  te zien hoever je het bereik van de markt kan strekken om de zaak vooruit te duwen. Of het nu gaat om buitenlandse hulp, caritatieve giften of nieuwe producten, kunt u een manier vinden om dit toe te passen, zodat de kracht van de markt  de arme helpt?

Ik hoop dat bedrijven een percentage van de tijd van hun top vernieuwers aan  zaken die  mensen kunnen helpen die uit de mondiale economie waren buitengesloten. Dit soort bijdrage is zelfs nog krachtiger is dan het geven van geld of het aanbieden van werknemers' tijd alsvrijwilliger. Het is een gericht gebruik op dat waarin uw bedrijf het beste  is. Het is een geweldige vorm van creatief kapitalisme, want het kost de denkkracht en maakt het leven beter voor de rijkste, en wijdt een deel van het aan de verbetering van het leven van alle anderen.

Er zijn een aantal farmaceutische bedrijven, zoals GlaxoSmithKline, die al gebruik maken van hun top innovatoren om te werken aan nieuwe benaderingen om armen te helpen. Een ander voorbeeld is Sumitomo Chemical, die hun expertise gebruiken voor  het bouwen van een bed netfabriek dat ze schonken.

Andere bedrijven doen hetzelfde  - in de voeding, de  technologie, mobiele telefoons, bij het bankieren. In feite zou ik willen zeggen dat als andere bedrijven in een sector gewoon doen  wat de leider in deze sector doet,  dan zou dat een dramatische impact hebben tegen de  onrechtvaardigheden in de wereld.

Tot slot hoop ik dat  grote denkers enige tijd zullen wijden aan het vinden van manieren om voor bedrijven, overheden, NGO's en de media maatregelen te creëren zodat  bedrijven kunnen doen wat in hun macht en intelligentie ligt om een bredere kring van mensen te bereiken.  Dit soort informatie is een belangrijk element van het creatief kapitalisme. Het kan goed werken in de erkenning omvormen, en ervoor zorgen dat de erkenning  een brug bouwt naar markt gebaseerde beloningen voor  bedrijven die  de meeste werkzaamheden ten dienste van de meeste mensen uitvoeren.

We leven in een fenomenale leeftijd. Als we  de eerste decennia van de 21e eeuw benaderingen vinden die voldoen aan de behoeften van de armen op een manier dat het  winst genereert en als  bedrijfsleven erkend wordt  dan zullen we een duurzame manier om het terugdringen van de armoede in de wereld hebben gevonden.

Deze opdracht heft een open einde. Ze zal nooit worden afgewerkt. Maar een gepassioneerd inspanning om een antwoord te geven op deze uitdaging zal helpen de wereld veranderen.

Ik ben blij er deel van uit te maken.

Dank u wel. (Applaus.)

 


Zie ook :

Die Zeit: Können Unternehmen gut sein?

 
Website van het wereldeconomisch forum:

http://www.weforum.org/en/events/ArchivedEvents/AnnualMee...

 

08:45 Gepost door doeterniettoe in Economie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: economie, bill gates, davos |  Facebook |

14-11-06

De progressieve vrije markt

“De ultieme drijfveer van al het leven is ontevredenheid met een bestaande situatie; een plant ontwikkelt een uitgebreider wortelstelsel in een droge periode, een kudde olifanten trekt  honderden kilometers over de steppe op zoek naar water en de mens die honger lijdt, gaat een hert vangen, graan verbouwen of tegen betaling arbeid verrichten zodat hij straks eten kan kopen. De uitkomst is anders, het doel hetzelfde.”

 

Bron: www.vonmisesinstitute-europe.org

 

Wie zal hier niet akkoord mee gaan? Vooruitgang komt inderdaad voort uit ontevredenheid met de bestaande situatie of met de idee dat iets beter kan, dat de toekomst kan leiden tot grotere tevredenheid.

 

Wat zegt het “vrije markt-denken” eigenlijk en wordt dat in de zogenaamde kapitalistische landen in het Westen ook wel consequent beleefd?

 

Op de perfecte vrije markt worden zonder enige belemmering producten en productiemiddelen verhandeld. Geld of kapitaal speelt hier de rol van waardemeter en van tussenruilmiddel. Producten kan men concreter verstaan als goederen (materiële producten) of diensten (immateriële producten). Productiemiddelen nemen de vorm aan van machines, vastgoed, land of energie, maar ook de mens zelf met zijn lichaamskracht, creativiteit en intellectueel vermogen is een productiemiddel en niet van de minste. Productiemiddelen en het kapitaal dat deze kan aankopen moeten kunnen ingezet worden daar waar hun opbrengst gemaximaliseerd wordt.

 

Alles wat in de voorgaande paragraaf wordt gesteld, is geen hogere wiskunde of zware economische theorie. Het is gewoon vanzelfsprekend. De Europese Unie heeft dan ook als doelstelling dat binnen haar grenzen mensen, goederen, diensten en kapitaal vrij moeten kunnen bewegen.

 

Wat we echter zien op wereldschaal, is dat de vrije markt als concept misbruikt wordt om de machtigen (i.e. het rijke westen) nog rijker en de zwakkeren (i.e. het arme zuiden) nog armer te maken. De huidige 11.11.11-campagne zet dit mooi in de kijker. Europa dat de mond vol heeft van het “vrije verkeer” en de “vrije markt”, subsidieert ongegeneerd en massief zijn landbouw. Het zijn overigens niet de kleine boeren die met het grootste deel van deze gigantische subsidiepot gaan lopen, maar veeleer de grote agro-industriële groepen. Onze zwaar gesubsidieerde landbouwproductie wordt vervolgens op de markt gegooid in ontwikkelingslanden, waar men de lokale boer op die manier doodconcurreert. Schandalig !!

 

http://www.11.be/index.php?option=content&task=view&a...

 

Immigratie wordt als een groot kwaad gezien. De grenzen moeten vooral goed dicht blijven voor de niet-Europese medemens. Dat deze mensen handelen vanuit een fundamentele ontevredenheid met de bestaande situatie in het land van oorsprong en dus aan onze deur kloppen met de positieve bedoeling hier een beter bestaan op te bouwen, is verder van geen belang. Ik ben er ten volle van overtuigd dat hun basiswens er niet in bestaat om hier op het OCMW te leven of van een uitkering, maar hier via arbeid een betere toekomst voor henzelf en hun nageslacht op te bouwen.

 

Hoe wordt daar op gereageerd door het luie en vette Westen ? Vooral buiten houden. Enkel wie intellectueel sterk staat of een uitzonderlijk talent heeft en dus economisch interessant is op korte termijn, mag binnen. Angst heerst dat ongecontroleerde immigratie ons systeem kapot zal maken en aan onze verworvenheden zal knagen, druk zal zetten op onze lonen, etc. Tevredenheid met “verworvenheden” is inderdaad wat verandering tegenhoudt, wat leidt tot conservatieve reflexen. Een eenvoudige redenering leert dat wanneer we mensen vrij zouden laten migreren, deze migratie ook voor een enorme en m.i. efficiënte welvaartsverdeling op wereldschaal zal lijden. Migranten zullen naar die landen gaan waar de toekomstperspectieven het best zijn en daar weggaan waar deze het slechste zijn. Migratie zal m.a.w. voor meer welvaart zorgen. Maar, ja, dit vergt internationale solidariteit en dat doen we liever op paternalistische wijze (cf. het negertje en het zilverpapier).

 

http://smilingcobra.wordpress.com/2006/09/14/moriaantje/

 

De realiteit bewijst het positieve effect overigens. Landen die het meest met migratie geconfronteerd werden zoals bijvoorbeeld de Verenigde Staten, zijn landen die goed “boeren”.

 

Daarom deze oproep aan al diegenen die “lipservice” verlenen aan de vrije markt en die machtsposities bekleden (en dus bijgevolg hoogstwaarschijnlijk deze blog niet lezen) : wees consequent en “walk the talk” !!! Concurreer op eerlijke manier met het Zuiden, stop subsidiëring en hou de grenzen niet dicht voor migranten in een protectionistische reflex.

 

Voor een interessante, meer uitgewerkte, maar ook meer genuanceerde verdediging van immigratie zie :

 

http://www.vonmisesinstitute-europe.org/migrationandliber...

 

 

gast-blogger:jimmy ( http://the-antwerp-philosophical-society.skynetblogs.be/ )

09:47 Gepost door doeterniettoe in Gast-blogger | Permalink | Commentaren (0) | Tags: migratie, economie |  Facebook |

21-03-06

De geldpotten van Irak

 

 

Wat hier volgt is een artikel dat veel wat  voorgaande BBC-video toont, onderschrijft. Het artikel komt uit linkse hoek, van de socialist worker is deels tendentieus maar de feiten die men hier aanklaagt blijven feiten.  Zeer interessant artikel. Een aanklacht.

De oorspronkelijke tekst :

http://www.socialistworker.co.uk/article.php?article_id=8...

 

De vertaling:

Het plunderen van de olierijkdom van Irak is ongeëvenaard in de geschiedenis van de collectieve misdaad, schrijft criminoloog Dave Whyte

 

De neo-liberale transformatie van Irak wordt afgebeeld als een humanitaire onderneming. Westerse bedrijven en  bezettende regeringen spreken over het bevrijden van Irak van de "tirannie van Saddam's planeconomie".

 

Op de dag dat de belangrijkste vijandelijkheden als voorbij  werden verklaard, vertelde Tony Blair  de Irakezen, "Saddam Hussein en zijn regime plunderden de rijkdom van uw natie. Terwijl velen onder u in armoede leven, leefden zij  een leven van luxe. Het geld van Irakese olie zal van u  zijn- het zal gebruikt worden  om welvaart voor u en uw families uit te bouwen ."

Dit is een een schaamteloze leugen  gebleken. Saddam's regime was ongetwijfeld corrupt, in de betekenis dat hij een systeem van bescherming en beloning voor de elite opzette die het  dichtst bij hem aanleunde. Maar de schaal en de intensiteit van de corruptie en de fraude die is binnengedrongen door de bezetting  heeft geen voorgaande in moderne geschiedenis.

 

Het grootste deel van het geld besteed door de Amerikaanse-Britse bezetting was niet van de VS of van  internationale donorfondsen, maar van olieopbrengsten  die tot de Irakezen behoren. Tijdens de periode van rechtstreeks regeren  besteedde  de V.S., of engageerde zich voor  rond  £11.3 miljard, het  meeste daarvan gestort aan  bedrijven in de V.S.

Van deze uitgaven blijft £5 miljard ongeboekt. Uit het beschikbare bewijsmateriaal weten wij dat veel ervan is verdwenen  in de handen van bedrijven, corrupte openbare ambtenaren en  Irakese contractanten.

 

Tijdens 14 maanden van zijn bestaan heeft de Voorlopige  Coalitie (CPA) – de instantie bevoegd om  Irak te regeren en  geleid  door de  Bush gezinde  Paul Bremer  - 100 wettelijke bestellingen via decreten doorgevoerd.

Die bestellingen, uitgevoerd zonder de toestemming van Irakezen, vertegenwoordigen  een zuivere vorm van neo-liberale orthodoxie die diepgaande en onomkeerbare gevolgen voor de Iraakse economie heeft gehad.

Het expliciete doel was snelle toegang tot  de olie rijke economie van Irak te bevorderen. CPA Orde 12, uitgevoerd een maand  nadat George Bush de belangrijke vijandigheden als voorbij verklaarde, schortte douane en plichtslasten op op goederen die het land binnenkwamen.

 

Binnen de  paar dagen nadat  deze regel was ingegaan, werden in  massa geproduceerde kippenbillen gedumpt op de Iraakse economie door  bedrijven van de V.S., die de kippenprijs deed zinken tot 71pence de kilogram, lager dan de goedkoopste prijs waaraan  de Irakese producenten konden leveren.

Die kippenbillen waren een surplus van de Amerikaanse markt want  de gemiddelde Amerikaan verkiest kippenborsten. Vóór de invasie, waren die kippenbillen waarschijnlijk verkocht  als voedsel voor huisdieren.

Order 39 liet toe de volledig buitenlandse eigendom van een brede waaier door de staat bezeten activa.

De bedoeling is dat staat meer dan 200 staatsondernemingen - met inbegrip van elektriciteit t, telecommunicatie en de geneesmiddelenindustrie - zal verkopen, toelatend 100 percent buitenlands  eigendomsrecht  van banken, mijnen en fabrieken. Het besluit stond deze firma's toe hun winsten uit het land te brengen.

Orde 81 leidde tot  octrooien die ervoor te zorgen dat de landbouw  afhankelijk is van buitenlandse agri-biotechnologische bedrijven. Het stelde buiten de wet  het delen van zaden, daardoor de  landbouwers dwingend  tot het gebruik van beschermde soorten die  door transnationale bedrijven worden aangeleverd.

Er kan geen twijfel over bestaan dat de bezetting  een  progressief verzwakken van de industriële en commerciële basis van Irak betekent.

Het grootste schandaal betreft wederopbouwcontracten.

In een  periode tussen 2003 en 2004, werd meer dan 80 percent van eerste contracten gegeven aan Amerikaanse firma's,  de rest verdeeld  tussen Britten, Australiërs, Italianen, Israëli, Jordaanse  en Irakese firma's. Één bron schat het totaal verkregen  door Irakese firma's tijdens de regering van het voorlopig bewind (CPA) op ongeveer 2 percenten.

De CPA slaagde erin om fondsen in de handen van Amerikaanse  firma's  te concentreren door niet-concurrerende opdrachten uit te schrijven. Vanuit de verslagen van de uitgaven kunnen wij schatten dat rond 66 percent van de contracten tussen April 2003 en April 2004 werden uitgeschreven zonder openbare aanbesteding aan uitgelezen favoriete bedrijven.

 

Laat ineenstorten en grijp…

 

Het herstructureren van de Irakese economie wordt het best gekenmerkt als een  "laat ineenstorten  en grijp" verrichting.

De "ineenstorting" impliceerde het opleggen  van een reeks administratieve instrumenten die de V.S. en andere westelijke contractanten vestigden als eerste agenten die de wederopbouw moesten uitvoeren en aldus Irakeees  kapitaal marginaliseerde en ondermijnde.

 

Het toeëigenen  (de "greep") van de olierijkdom van Irak zorgde ervoor dat de snelle invoering van buitenlands kapitaal door Irakese opbrengst werd gewaarborgd.

Het is uitgevoerd met een waarborg van immuniteit.

Op dezelfde dag dat het voorlopig bewind ( CPA) tot stand kwam tekende Bush uitvoerend Order nr 13303 dat het ontwikkelingsfonds voor Irak (DFI) - het agentschap dat wordt opgericht om wederopbouwcontracten te verspreiden vrijstelde van alle wettelijke procedures en  gerechtelijke onoplettendheden. Dit order stelde de CPA  vrij van vervolging en gerechtelijke tussenkomsten.

 

De CPA hield geen lijst bij van bedrijven waaraan  het contracten gaf, en het had geen systeem om de olie te meten die het uitvoerde en verkocht. De ambtenaren waren gemachtigd om de opbrengst met weinig of geen adequaat systeem te verspreiden zonder controle of verplichting rekenschap te geven.

 

Opzettelijk vertraagde de V.S. het vestigen  van controlerende organismen en weigerden dan  aan   hun onderzoekingen mee te werken.  11 maanden nadat de CPA de Irakese economie begon te controleren,  benoemden ze  Stuart Bowden, een vennoot van Bush, om het gezag te controleren. Bowden diende Bush nog  in zijn bureau als gouverneur van Texas in de vroege jaren '90 en nog recenter als ambtenaar van het Witte Huis.

 

Ondanks het feit dat alles gunstig lag voor de  CPA, toch kan men nog de V.S. en de V.N. auditrapporten die uiteindelijk verschenen nog lezen als een handboek voor collectieve boekhoudingsfraude.

De Irakese olieopbrengst kwam bij de  CPA binnen in $100 dollarbiljetten, geperst in geldbrikken van $100,000 (£57,000)  “cash bricks”. Één ambtenaar van de  CPA heeft beschreven hoe het contante geld aan contractanten werd bezorgd: vanuit een bestelwagen.

.

Het gebruik van contante geldbetalingen liet CPA toe de wederopbouwfondsen te verdelen zonder een spoor van document achter te laten.

 

Één verslag toont de boeking van   een betaling  door  de CPA aan  de Koerdische regionale overheid  voor £794 miljoen onder de begrotingsrubriek "overdracht van betalingen".

 

De Koerdische overheid stelde met nadruk dat het geld niet werd geleverd maar kon geen bewijs  leveren om dit te steunen. Men rapporteerde dat deze betaling geleverd werd  door Blackhawk helikopters aan een koerier in de Koerdische stad  Erbil  die daarop verdween.

Klaarblijkelijk gaf niemand erom  om de naam van de koerier te registreren.

Één auditcontrole vond 37 contracten in totaal voor  meer  dan £105 miljoen waarvoor geen contractdossiers konden  worden gevonden

Men  nam nota van een geval waar een niet toegelaten voorschot van bijna £1.7 miljoen door een hogere adviseur van het CPA werd betaald, en een geval waarin het  CPA hoofd van het ministerie van gezondheid geen rekenschap kon geven voor  £346,000 aan  bestedingen  gedaan onder zijn directe controle.

 

Voor een totaal van £5 miljard voor het ontwikkelingsfonds van Irak kan geen behoorlijk rekenschap gegeven worden.

 

De Irakese zakenlui rapporteren dat zij "tussenpersonen" aanzienlijke steekpenningen moesten geven om voor contracten zelfs  te mogen bieden.

De routine steekpenningen geëist  door de officiële ambtenaren van het  CPA  creëerden een cultuur van collectieve corruptie.

Het gebrek  aan  een degelijke verslaggeving  en monitoring, en de cultuur van het  geven van contanten binnen het CPA, creëerden een  vruchtbare bodem  voor de bloei  van corporatieve criminaliteit.

 

Zakken contant geld

Een van de meest vermelde gevallen is die waarin  de  privé  militaire firma Custer Battles  £8.5 miljoen  kreeg om veiligheid voor de burgerlijke luchtvaart van Irak te verstrekken.

Custer Battles  was één van  de honderden firma's die speciaal werden opgericht om een plak van de oorlogsbuit te krijgen. Dit bedrijf werd gesticht door Mike Battle en Scott Custer, naar men zegt een nakomeling van de bekende  George Custer van Little Big Horne.

 

Één CPA ambtenaar die verslag uitbrengt  aan  de Amerikaanse  senaatscommissie , zei aan  Custer  "een zak" mee te  brengen om hun contant geld te komen halen.

Hij maakte  een foto van twee bedrijfambtenaren die naar de camera glimlachen terwijl ze  zakken met meer dan  £1.1 miljoen Irakees oliegeld laadden.

 

Custer Battles deed nooit het werk waarvoor zij een contract kregen, maar liepen wel weg  met het contante geld, dat gebruikend om ‘barrack’voorzieningen te bouwen voor goedkope ingevoerde arbeiders die ze dan verder verhuurden aan andere Westelijke firma's.

 

Teveel laten betalen  was routine in wederopbouwcontracten.

Een audit van het contract van Kellogg, Brown en Root (KRB) om de Irakese oliegebieden te herstellen vond £61 miljoen  "onopgeloste kosten" (bestedingen waarvoor niet behoorlijk rekenschap was gegeven).

In een geval  rekende  KBR het Amerikaanse  leger meer dan £15.3 miljoen voor een olietransport met een waarde  van  £46,500 vanuit Koeweit.

Dit was slechts één in een lange lijn van audits die miljoenen  dollars aan tegenstrijdigheden blootlegde.

 

De firma die bij de martelingen van Abu Ghraib wordt betrokken , CACI International, werd beschuldigd door het Amerikaanse rekenhof voor het factureren van opgeblazen werknemersuren en verkeerde hoger opgeleide jobbeschrijvingen om de loonstaat zo te kunnen opblazen.

Spooklegers van  werknemers zijn overal in Irak en de loonlijsten worden routinematig opgeblazen.

De geïnstitutionaliseerde corruptie in bezet Irak is doodgewoon  een techniek van neo-liberale overheersing geweest. De economische bezetting heeft fraude en corruptie gebruikt om de economische bezetting te waarborgen precies  op dezelfde manier waarop  marteling en  moord zijn gebruikt om de militaire bezetting te bestendigen.

De invasie van Irak was een brutale daad van crimineel geweld van de kant van Bush en Blair.

Deze oorlogsmisdaad is ondersteund door de systematische economische criminaliteit  van de bezettende overheden en hun bedrijven.

01:02 Gepost door doeterniettoe | Permalink | Commentaren (0) | Tags: maatschappij, irak, economie |  Facebook |