10-11-12

Ja

02-08-08

Wat blijft er van je ?

 

Pausch-2007-_652838aRandy Pausch een populaire prof aan de Carnegie Mellon University specialiseerde en onderwees Virtual Reality maar zal vooral bekend blijven voor zijn laatste grote optreden: zijn Last Lecture. Dat is een reeks toespraken in de Carnegie Mellon University waarin de spreker moet doen alsof het om zijn laatste toespraak handelt. Bij Pausch was dat niet moeilijk of misschien beter gezegd juist wel: hij was terminaal kankerpatiënt. Was: hij stierf eind juli ll.


Zijn Last lecture werd opgenomen eind vorig jaar en is intussen een enorm succes op het net. Het staat erop sinds 20 december en werd reeds meer dan 5,5 miljoen keer bekeken!!! Bush wou delen in zijn succes en schreef hem eind mei een ondersteunend briefje (zie website van Pausch).


Geen zwaarwichtige redevoering bij Pausch, 'final' entertainment zo je wil. Randy bracht het niet voor ons maar voor zijn nog zeer jonge kinderen. Iedereen mocht meekijken, en het lijkt te werken... Geen zwaarwichtige bespiegelingen, geen religieuze overwegingen.


Mensen zijn belangrijk, relaties, niet het geld of dingen.

In elkeen zit iets goeds, wacht erop;

Pausch spreekt over je kinderdromen verwezenlijken.

Hij stierf, de video blijft, doet hem a.h.w. voortleven, tenminste zijn dynamiek, zijn energie.


Hier zijn last lecture : http://nl.youtube.com/watch?v=ji5_MqicxSo

Zijn website: http://download.srv.cs.cmu.edu/~pausch/

Wikipedia over Pausch: http://en.wikipedia.org/wiki/Randy_Pausch


 

 

10:00 Gepost door doeterniettoe in Media | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dood, redevoering |  Facebook |

04-08-07

Michelangelo Antonioni….

...blijft je bij omdat ook hij dieper groef.

In volgende eindscene van Blow up bvb:

 

 In deze eindscene van Blow up  verlaat een ontmoedigde David Hemmings (met camera..) het lege park. Hij heeft de moordzaak die hij dacht te zien, niet gezien of toch ?  Je kan de werkelijkheid niet kennen, hoe meer je de werkelijkheid tracht te benaderen door foto’s  telkens meer op te blazen bvb, hoe vager het  allemaal wordt… Het eindigt met het zien van nietsbetekenende vlekken. Je blijft je steeds bezighouden met de afbeelding van de werkelijkheid, wat niet de werkelijkheid zelf is.. Die tweespalt blijft zolang je leeft en kijkt: je kijkt naar een afbeelding (via jouw oog) een afbeelding  waarin je kan meespelen....

Het hoofdpersonage van Blow Up komt tenslotte bij het buitengaan een vrachtwagen clowns tegen die aan een partijtje fictieve tennis beginnen. Hemmings kijkt toe en speelt tenslotte mee met hun spel.  Je hoort even een echte bal.... Fictie en werkelijkheid hebben een magisch verband dat je niet kan ontrafelen. Er blijft de twijfel, het 'waanbeeld'...Tenslotte is elke film wat licht op een wit doek.

 

Michelangelo, is  nu een en al (niet) zijn. Terug integer, ongespleten. Geen lichaam meer met continue beelden, gewoon stof wat dat ook moge zijn, energie…

 

De eindscenes beklijven in Michelangelo Antonioni’s films. Deze bvb uit Zabriskiepoint met de schoonheid van de ontploffing (op muziek van Pink Floyd).

 

 

Ook  deze film uit 1970  eindigt opvallend : een orgasme van  exploderende luxe-consumptiegoederen; ook hier een afbeelding (in casu het  televisietoestel) die ontploft…

Wat overblijft is energie.

Een gedicht in de kosmos.

De zon komt op

The end….

 

Wikipedia over Antonioni : http://nl.wikipedia.org/wiki/Michelangelo_Antonioni

 

 

17:46 Gepost door doeterniettoe in Film | Permalink | Commentaren (0) | Tags: antonioni, film, schijn en werkelijkheid, dood |  Facebook |