21-11-10

boeiende televisei: een lang interview

Kijk naar volgend  uiterst boeiend interview met de experiment-physiker, deeltjes-fysicus, Felicitas Pauss die werkt met de LHC in de CERN en het o.a. heeft over de resultaten die de LHC de afgelopen 8 maanden heeft opgeleverd.

Opvallend in dit interview is hoe deze vrouw, specialist in het uiterst kleine, de verbondenheid van alles benadrukt. Juist in verbondenheid overstijgt men zichelf

11:51 Gepost door doeterniettoe in Filosofie, Wetenschap | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-05-10

Voedsel

473px-Staphylococcus_aureus,_50,000x,_USDA,_ARS,_EMU

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Toen het ik er nog niet was...

 

Volgende tekst, echt voedsel dat vaak vergeten wordt, krijg je in de oorspronkelijke versie en vertaald. Het is het beginfragment uit (Nobelprijswinnaar) Le Clézio's 'L'Extase materielle  en is ontzettend inzichtverrijkend, doet zweven alléén omdat het daar moet, er was toen niks vasts.

Geen zweverig boek maar de oersoep, onze voeding, wij...

Even moeite doen, absoluut dé moeite.

 

Quand je n'etais pas né, quand je n' avais pas encore refermé ma vie en boucle et que ce qui allait être ineffaçable n'avait pas encore commencé d'être inscrit, quand je n'appartenais à rien de ce qui existe, que je n'étais pas même concu, ni concevable, que ce hasard fait de précisions infiniment minuscules n'avait pas même entamé son action; quand je n'étais ni du passé, ni du présent, ni surtoeut du futur, quand je n'étais pas; quand je ne pouvais pas être; détail qu'on ne pouvait pas aperçevoir, graine confondue dans la graine, simple possibilité qu'un rien suffisait à faire dévier de sa route. Moi, ou les autres. Homme, femme, ou cheval, ou sapin, ou staphilocoque doré. Quand je n'étais pas même rien, puisque je n'étais pas la negation de quelque chose, ni même une absence, ni même une imagination. Quand ma semence errait sans forme et sans avenir, pareille dans l'immense nuit aux autres semences qui n'ont pas abouti. Quand j'étais celui dont on se nourrit, celui qui compose, et non pas celui qui est composé. Je n'étais pas mort. Je n'étais pas vivant. Je n'existais que dans les corps des autres, je ne pouvais que par la puissance des autres. Le destin n'était pas mon destin. Par secousses microscopiques, le long du temps, ce qui était substance oscillait en empruntant les voies diverses. A quel moment le drame s'est-il engagé pour moi? Dans quel corps d'homme ou de femme, dans quelle plante, dans quel morceau de roche ai-je commencé ma course vers mon visage?

 

 

 

 

Toen ik nog niet geboren was, toen ik mijn leven nog niet had opgesloten in een knop en dat wat onuitwisbaar ging zijn nog niet begonnen was te worden opgeschreven, toen ik tot niets behoorde van wat bestond, ik was zelfs nog niet uitgedacht, noch uitdenkbaar, dit toeval gemaakt uit oneindig kleine nauwkeurigheden had zelfs zijn actie nog niet begonnen; toen ik niet van het verleden was, noch van het heden, zeker niet van de toekomst; toen ik niet was; toen ik niet kon zijn; detail dat men niet kon waarnemen, graantje vermengd in het graan, simpele mogelijkheid waarvoor een nietigheid volstond om het te laten afwijken van zijn weg. Ik of de anderen. Man, vrouw of paard, of den, of staphilococcus aureus. Toen ik zelfs niet niets was, vermits ik zelfs niet de negatie van iets was, zelfs geen afwezigheid, zelfs niet een verbeelding. Toen mijn zaad zwierf zonder vorm en zonder toekomst, gelijk in de immense nacht aan de andere zaden die nooit aankwamen. Toen ik die was waarvan men zich voedt, en niet die die gevoed wordt, die die samenstelt en niet die die samengesteld is. Ik was niet dood. Ik was niet levend. Ik leefde slechts in het lichaam van de anderen, en ik kon slechts door de kracht van de anderen. Het lot was niet mijn lot. Door microscopische schuddingen, in de loop van de tijd, trilde de wat substantie had en ontleenden verschillende wegen. Op welk ogenblik heeft het drama het voor mij opgenomen? In welk lichaam van vrouw of man, in welke plant, in welk stuk rots ben ik mijn loop naar mijn gezicht begonnen?

 

 

 

(illustratie bovenaan: staphilococcus aureus)

( filmpje: You Tube: plankton )

09:55 Gepost door doeterniettoe in Filosofie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: le clezio |  Facebook |

11-02-10

De mens: even een sneeuwbal in de kosmos....

 

 

 

08:30 Gepost door doeterniettoe in Filosofie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-11-09

Knoppen die je doen denken...

 

Google presenteerde zich enkele dagen terug met Confucius (China's lieveling),

googleconfuciussp09

 

Hier meer uitleg over deze jarige filosoof wiens invloed op het Chinees denken groot blijft:

http://www.jeroen.com/archive/2009/09/28/2560ste_verjaard...

Je kan ook een knop aan je Google desktop toevoegen, dan word je dagelijks op een citaat van hem vergast.

 

Vandaag: The strength of a nation derives from the integrity of the home.

De sterkte van een natie leid je af uit de integriteit van het huisgezin.

 De situatie van de mens in de wereld ziet er dan ook op vele plaatsen wel belabberd uit zo gezien, de mens is vaak zo gefragmenteerd, velen hebben geen 'home' meer, praten niet met mekaar, hebben geen werk , zwalpen, wagen hun leven om toch ergens een thuis te vinden....

 Ook Socrates bezorgt Google een knop en die zegt bvb.:

The only good is knowledge, the only evil is ignorance.

 Het enige goed is kennis , het enige kwaad is onwetendheid.

 

Wie echt wil kennen werkt niet vanuit vooroordelen en tracht een wijs besluit te trekken dat duurzaam kan zijn. Echt inzicht is goed, brengt je verder. Het enige kwaad is onwetendheid stelt Socrates. Optimistisch wel. Socrates gelooft dat als je weet, je geen kwaad meer kan doen. Of is weten nog geen echte kennis? Of doelt hij op wijsheid (en ligt het aan een slechte vertaling?) Socrates  gelooft dat werkelijk inzicht kwaad uitsluit. Je kan hem daarin volgen, maar een mens is ook gevoel en verlangens en die beheers je niet makkelijk...

En is je gevoelens beheersen wel altijd goed? Moet je ze niet tijdig kunnen uiten (evt in gesublimeerde vorm) om evenwichtig te kunnen leven?

Mind and hearts moeten convergeren. ligt daar de diepe wijsheid?

Dat zeggen is makkelijk maar het ook nog doen....

 

08:30 Gepost door doeterniettoe in Filosofie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-04-09

Adem....

Omwille van het actuele thema, je ademt elk ogenblik en nu bijzonder in de kijker door virussen en monddoekjes: Samuel Beckett's Breath.

 

Mooi filmpje: het geeft je het besef dat we maar even zwalpen in de kosmos...

Wat maken we ervan?

 

http://www.youtube.com/watch?v=Y1ZON66BbB0

11:09 Gepost door doeterniettoe in Filosofie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: beckett |  Facebook |

07-03-09

Het verhaaltje van de vlinder die de loop van de wereld veranderde...

 decoration

Sedert lang loopt het verhaaltje van de vlinder die door zijn vleugelslag een orkaan kan doen losbreken, een invloed heeft op de verdere loop van de evolutie dus. Tot nu toe bleef het bij een verhaaltje maar nu heeft die vlinder een naam: Lehman Brothers en die orkaan blijft voortrazen. Gelijkaardig als bij de wereldfinanciën gebeurt het met het klimaat. Wanneer 6 miljard mensen ietwat meer stoken, rijden en vliegen veroorzaakt dat klimatologisch gesproken in de kortste tijd een catastrofe. Het exponentiële denken kan ons naar de grootste hoogten brengen maar ook naar de diepste diepten. Na de euforie de Apocalyps.

Loopt alles dan verkeerd? Is de tijd van het doemdenken aangebroken?

 

Alles loopt verder alleen beseffen we meer hoe precair onze levenssituatie is nu we samenleven met z'n zes miljard... de exponentiële groei is dermate hoog dat we er rekening moeten mee leren houden. We leren tegen hoge kosten hoe gevaarlijk we allen samen zijn. De mensheid begint te merken dat ze op zichzelf moet leren letten, vooral daar waar haar effect een exponentiële groei inhoudt: op de financiële markten, op het klimaat, op de oceanen, bij epidemieën. Op deze en andere gebieden is er vraag naar een uniforme globale regelgeving, vraag naar een wereldregering voor die domeinen die niet via naties kunnen worden opgelost.

Dat is geen dromerij maar meer en meer een dwingende noodzakelijkheid.

 

('Welt auf Koks' von Bernd Ulrich Die Zeit Nr 43 16 Oktober 2008 )

00:28 Gepost door doeterniettoe in Filosofie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: exponentiele groei |  Facebook |

13-02-09

Stom is niet na te denken over de eigen daden, je eigen daden altijd begrijpen en goedkeuren...

 

'Je me comprends, ik begrijp mezelf ', alsof dat volstaat in een wereld van communicatie.

Iemand die een vastgeroeste mening heeft en daar sowieso wil bij blijven wat is die als gesprekspartner waard? Het komt er op aan tot vergelijk te komen, tot beter inzicht in het hele gebeuren, soms is het juist prettig ongelijk te hebben als je dat tot een duidelijker inzicht brengt...

We zijn toch bewuste mensen, niet? Of zijn we gewoon passieve consumenten die alleen weten welk merk ze volgende keer willen kopen..De vrijheid in de keuze tussen C&A, H&M of een duurder merk, is dat de vrijheid waarvoor zoveel generaties streden?.

Stel je leeft in een land en dat stelt zich antagonistisch op tegenover een ander land, de kans is groot dat je je eigen land door dik en dun gaat verdedigen ook al heb je er geen valabele argumenten voor.

Mijn land, juist land. Punt uit. Dat is gewoon gemakkelijk, zo moet je je eigen positie niet in vraag stellen....

Stel je werkt in een bedrijf dat het niet zo nauw neemt met milieuwetgeving, kans is groot dat je die problematiek dan minimaliseert... Zit je in de kernsector dan ga je pleiten voor het behoud van kernenergie... Sommigen vinden dat zelfs nogal wiedes? Ja? Is dit nog denken? Of is het vasthangen aan je macht?

Eens je in een bepaalde sector zit die je te eten geeft (en waardoor je een gezin kan onderhouden), lijkt bij velen elke zin voor kritiek ten opzichte van de eigen sector weg te vallen...

Niet nadenken, gewoon je job doen, je ontspannen, 'entertainen', verstand op nul....

In de jaren 40-45 werkten ettelijke mensen probleemloos mee aan de Endlösung, zij zagen die anderen niet meer als mensen, maar als artikel, voorwerp.... dat leidde tot pogroms en de Kristallnacht.

Luister je nu wat sommige Israëli naar Arabieren schreeuwen dan hoor je dezelfde roep als toen. De nakomelingen van de slachtoffers van toen kiezen nu zelf een nieuwe groep uit om hen hetzelfde aan te doen: De Palestijnen/Arabieren  binnen Israël. Dood aan alle Arabieren roept iemand,zij krijgt applaus....Uiteraard is men in Gaza ook niet genuanceerd ten opzichte van de Israëli, zeker niet na de jongste bombardementen. Dit leidt tot steeds meer verzuring en ellende.  Alle mensen zijn hetzelfde wat gevoelens betreft, er is geen wezenlijk verschil tussen de haat van een Palestijn en die van een Israëli.  

Alleen: de mens lijkt niet uit zijn verleden te leren.

Kan je niet vermijden je met wat dan ook blijvend te identificeren? Kan je gewoon niet redelijk blijven nadenken? En navenant handelen?

In de laatste Arte philosophie uitzending had men het over 'Bêtise', stom is degene die bij zijn mening blijft en  zich opsluit in een  'je me comprends', een zichzelf begrijpen en daar genoegen mee nemen...

Arte Video+7: http://plus7.arte.tv/fr/detailPage/1697660,CmC=2427140,sc...

 

 

09:30 Gepost door doeterniettoe in Filosofie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: denken |  Facebook |