27-06-08

Knappe kiespropaganda uit de VS.

bush_thumbs_up

 Wie volgende link aanklikt ziet een Grappig (of is het tragisch?) filmpje  dat Obama zeker zal helpen bij zijn wedloop naar het Witte Huis, McCain voorgesteld als een derde ambtstermijn voor Bush: Bush III.

 

Gek  flagrante tegenspraken zoals in het filmpje aangetoond, zullen vaak niks aan  kiesgedrag veranderen. Wat bepaalt voor wie je kiest? Vaak geen argumenten maar gevoelens: vooral gevoelens van ontevredenheid die dan  best geduid kunnen worden: daar is het zwarte schaap, bij die ligt de oorzaak van jouw ontevredenheid!!. Simplistisch, gemakkelijk.

 Ook volgend filmpje heeft weerklank maar zal het overtuigen of wordt het afgedaan met een tja, de republikeinen kunnen ook dergelijk  filmpje maken rond  democraten?

I'm voting Republican:  


 

09:15 Gepost door doeterniettoe in Politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: media, kiespropaganda, vs, obama, maccain |  Facebook |

20-05-08

Met Gore Vidal op de sofa….

Gore Vidal 01 Color on chairHet mooie van het net dat je zomaar je compagnons kan kiezen waarmee je je tijd doorbrengt. Amy Goodman,  de bekende journaliste van’Democracy Now’ was eind april  bij Gore Vidal

thuis en had met hem een gesprek en wij kunnen meeluisteren…

 

Hier de geluidsopname: 

:  http://media.switchpod.com/users/democracynow/ftp/dn2008-...

Hier de Engelse transcriptie van het interview:

http://www.informationclearinghouse.info/article19930.htm

 

Hier een aantal vertaalde relevante fragmenten van het interview:

Amy Goodman zit in Gore Vidal’s  woonkamer (eind april 2008), en vraagt hem zijn gedachten rond dit verkiezingsjaar en rond de laatste acht jaar van George W. Bush in het Witte Huis.

Gore Vidal: Nou, het is nog niet voorbij. Weet wel, hij kan nog de wereld opblazen. Veel  wijst erop dat hij  nog steeds denkt over de aanval op Iran. En de generaals rapporteren nu dat Iran een groot gevaar is en dat hun wapens worden gebruikt om Amerikanen te doden. Ik bedoel, de Bushites denken  dat het Amerikaanse volk  idioten zijn. Zij kennen geen verbanden. Daar zijn twee goede redenen voor, het openbaar onderwijs voor  kinderen zonder geld, is laten we nog tactvol zeggen, is een van de slechtste van de rijke landen. Het is gewoon verschrikkelijk. En tenslotte kennen ze geen geschiedenis, zeker geen Amerikaanse geschiedenis. Ik plande niet mijn leven door te brengen met het schrijven van de Amerikaanse geschiedenis, die had moeten worden onderwezen in de scholen, maar ik zag geen andere keuze dan die taak zelf op te nemen. Ik ken prettiger dingen dan het analyseren van George Washington en Aaron Burr. Maar de zaken lagen zo , dat het mijn baan was, dus heb  ik het gedaan. (…)

AMY GOODMAN: Je schreef twee boeken tijdens de regering-Bush. Perpetual War for Perpetual Peace and Dreaming War . Waarom deze twee?

Gore Vidal: Nou, Perpetual War for Perpetual Peace is mijn belangrijkste boek in die periode. Dat was het buitenlands beleid van de regering-Bush: eeuwigdurende oorlog. Dit was ook de droom van Harry Truman. Hij begon de Koude Oorlog. Als geschiedenis  onze mensen was onderwezen dan wisten ze dit allemaal. En als u denkt dat ik geniet van hen daarover te vertellen, nee.

AMY GOODMAN: En hoe zit het met Dreaming War?

Gore Vidal: Nou, hetzelfde.  Ze dromen over oorlog. Je ziet hoe kleine Bush  al lang slechts droomde van oorlog, en ook Cheney, dromen over aardolie -en hoe je  een land als Irak uiteeenrukt  en natuurlijk zal hun olie dan betalen voor de schade die je hen aandoet. Alleen al daarvoor, hij had moeten worden gebracht voor een vuurpeloton.

AMY GOODMAN: Gelooft u in de doodstraf?

Gore Vidal: Neen. Maar in hun geval, ja.

AMY GOODMAN: En ja, hier zijn we dan ,binnengetrokken  in het zesde jaar van de oorlog met Irak, langer dan  de VS betrokken was in de Tweede Wereldoorlog.

Gore Vidal: Ja, ongelooflijk. Dat was zo'n enorme operatie op twee grote continenten tegen twee moderne vijanden. En nu vechten we kleine jungle oorlogen uit waar geen reden voor is, en we doen dat omdat  we een president hebben die  over alles niets weet.  Hij is gewoon een leeg vat. Maar hij wil opvallen: "Ik ben een oorlogstijd president! Een oorlogstijd president!’  Hij gaat Yap, Yap, Yap.  Hij is als een dolle terrier.  En kijk waar hij ons heeft gebracht.

 Ik wist niet -ik denk dat ik altijd een goed idee heb gehad over mijn eigen land, maar ik dacht niet dat we grondwettelijk zo gemakkelijk te wippen waren, want 9/11 was een coup.  Het geheel stortte in mekaar. En toen waren we af van –waren ze af van de Magna Carta, toen dacht ik, ja, echt, er schoot  niet veel van een republiek over….

AMY GOODMAN: Wat bedoelt u met Magna Carta?

Gore Vidal: Nou, je weet wat Magna Carta betekent?

AMY GOODMAN: Leg uit

Gore Vidal: Vertel het uw lezers, uw kijkers. Het is de basis van ons rechtsysteem. Daaruit komt de hele theorie, de hele  praktijk, waarop ons rechtssysteem is gebaseerd: de juridische procedures. Je kunt niet iemand beroven van het leven, vrijheid, het nastreven van geluk, want dat is een recht, een grondwettelijk recht. En dat is- ik bedoel, bij elke goede Amerikaan is dat gegrift in zijn ziel, zeker in die van mij.(….)

Amy Goodman: Waarom noem je het een coup? (…)

Gore Vidal:   Dus de coup komt daaruit. [uit  De Perzische golfoorlog, aanvulling Blogbedenkingen ]. Zij zagen hun kans liggen.  Zij-Cheney, Bush-ze wilden de oorlog. Het zijn oliemensen.  Zij willen een oorlog om meer olie.  Ze zijn bovendien buitengewoon dom.  Deze mensen weten over niets iets. Maar zij namen een grote reeks maatregelen , onder andere een daarvan was het opsluiten van een groot aantal kleurlingen  in de Verenigde Staten met het oog op de bescherming van ons tegen de vijand binnen onze grenzen. Dat was een vieze zaak. Daaraan hechtten ze. Ik vermoed dat de heer Gonzales dan al in functie was.  En dat was de coup.  Ze grepen de staat. En vanaf dat moment benoemden  ze de rechters, zij deden dit en dat en zo raakten ze af van de Magna Carta- ik zal geen  tweede keer uitleggen wat dat is -en zo brak de republiek. (…)

AMY GOODMAN: Waarom worden we zo gehaat?

Gore Vidal: Nou, er zijn vele kwalijke trekken die de Amerikanen hebben en die de rest van de wereld niet zien zitten. Constant trots zijn en niet veel hebben  om trots over te zijn , dat werkt op andermans zenuwen. Het idee dat in zekere zin de hele wereld van ons is en iedereen moet doen wat wij zeggen bevalt hen niet echt. Vreemd, daar houden ze niet van. Er is nooit een volk, minder geschikt geweest voor  wereldhegemonie  dan de Amerikanen van de twintigste en eenentwintigste eeuw.

Henry James was erg goed over dat onderwerp De tijd van de Spaans-Amerikaanse oorlog, was hij heftig tegen deze oorlog en hij zag het als het begin van het imperialisme, en hij was niet een imperialistisch. En hij zei: "Weet je, waar het imperium de Britten beschaafde , zal een imperium  ons nog meer corrumperen, en we zullen de regeerperiode van Tammany Hall uitbreiden  tot elk eiland land op aarde."

AMY GOODMAN: Denkt u dat we nu zullen wegtrekken?

Gore Vidal: Nee, niet nu. Bush heeft het zo geregeld, dat het nog  een lange tijd kan aanslepen. En niemand heeft gevraagd, of Petraeus een goede generaal is?  Ik bedoel, hij kreeg veel sterren, maar dat is wat een onwetende president zou doen wanneer hij een generaal dingen wil laten doen waarvan die meent dat ze onverstandig zijn. "Je krijgt vier sterren hiervoor , generaal." Dat is de manier waarop zij het spel spelen.

AMY GOODMAN: Bent u van mening dat Irak Latijns-Amerika gered heeft ? We zien een belangrijke verschuiving in Latijns-Amerika.

Gore Vidal: Nou, ik ben een beetje fan van Chavez. Hij is  zeker wat Venezuela nodig heeft, en hij zet in zekere zin de hervormingen van Castro voort. Maar je moet niet vergeten, ik weet al te veel over de media om te worden ingepakt door iets dat de meeste mensen over Castro lezen. "Hij heeft mensen in de gevangenis!" Maar ja, een heleboel rijke mensen verloren hun geld, en ze zijn heel boos, dus ze overdrijven zijn misdaden. Maar hij kwam nooit af met een Abu Ghraib. Wij wel want we waren overal aan het vechten voor  democratie. Zo belangrijk om  daar een Volkenbond rond samen te brengen.

Nu, elke dom-dom president, hier  is een kerel die niet kon beginnen in  Swarthmore College.  Zijn hersenen te zwak.  Er zit geen informatie in zijn hoofd. Hem ernstig  nemen is de grootste belediging voor het Amerikaanse volk. Hij had geen president mogen zijn.(….)

AMY GOODMAN: Wat denkt u dat er moet gebeuren nu?

Gore Vidal: Het is gebeurd.  We zijn platzak. Heeft u op  televisie gevolgd, we komen zonder eten te zitten?   Dat was nog nooit gebeurd in mijn leven.

AMY GOODMAN: Denkt u dat er een manier is om dit probleem oplossen?

Gore Vidal: Een crash kan dat doen. Maar dat is nogal extreem.

 
Update 24/5/08:

Gore Vidal bij Frost op Al Jazeera: every proper American is ashamed.  In volgend kort interview met hem omschrijft  hij de huidige president als iemand 'deficient in the brain'

 

http://nl.youtube.com/watch?v=-zgVjWs2j-w

 

 
 

11:00 Gepost door doeterniettoe in Politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bush, amy goodman, gore vidal, v s |  Facebook |

28-03-08

Wijsheid is, eigen macht inperken. Pleidooi voor sterke supra-nationale instanties.

De regering Bush heeft met de manier waarop ze de Irakoorlog aanpakte en ook al voordien met de manier waarop ze tot deze oorlog kwam elke geloofwaardigheid verloren. Zij heeft de Amerikaanse droom verkwanseld omwille van de macht die in Amerikaanse handen moest blijven, koste wat het koste… Het land is intussen leeggeplunderd door privebedrijven…

 

Dat betekent evenwel niet- nogal wiedes - dat eenieder in Amerika denkt zoals Bush. Slechts hij die herkent dat alle mogelijkheden zowel de destructieve als de opbouwende in eenieder van ons liggen zal de eigen macht beperken. Wie zijn eigen falen erkent en naar dit inzicht wil handelen moet zijn eigen macht inperken.

 

Reinhold Niebuhr, een Amerikaans theoloog (wiens ouders toen nog maar pas van Duitsland naar  de VS waren uitgeweken) schreef begin jaren vijftig : “De ironie van de Amerikaanse geschiedenis” waarin hij twee soorten idealisten besprak.

De ene soort is bereid elke onrechtvaardigheid die in de loop van een zaak zich voordoet onder de mat te schuiven daarbij bewerend dat elke maatregel voor een rechtvaardige zaak een goede maatregel is. Het doel heiligt de middelen a.h.w. Zelftwijfel wordt door hen gezien als een verzwakken van het uiteindelijke doel en wordt daarom met alle middelen bestreden. Het is duidelijk dat de voorgaande regering Bush tot deze groep behoorde en deze tactiek zo rigoureus heeft doorgezet dat ze de hele Amerikaanse droom heeft opgeofferd.

 

Niebuhr begreep twijfelen aan jezelf niet als een zwakte maar als een sterkte. Als de Amerikanen kunnen inzien dat ze geen engelen zijn moeten ze beseffen dat zij evengoed als (toendertijd) de Russen of de Duitsers geen doetjes zijn en door grenzeloze macht gecorrumpeerd kunnen worden. Het is juist dit benadrukken door Niebuhr van de morele feilbaarheid van een land dat Truman deed besluiten de VS met de Nato te verbinden waardoor de VS- op een ogenblik dat ze enorm sterk stond - aan zwakkere landen invloed gaf. Truman zei dat “ we allen moeten erkennen dat wij hoe sterk we ook zijn ons niet kunnen veroorloven gewoon te doen wat ons bevalt”.

 

Na Wereldoorlog 2 deden de VS juist wat men in de Sovjetunie verwaarloosde: ze beperkten, trokken  grenzen tegen de corrumperende verleidingen van de macht. De VS geloofde dat wat ze in naam van de vrijheid in de wereld deed op applaus van die wereld kon rekenen omdat de VS een open maatschappij was die een gesloten bestreed… Men geloofde dat de VS gewoon in zijn strijd om een vrijere gemeenschap te worden en door de eigen zwakheden te overwinnen een voorbeeld kon zijn, een inspiratiebron voor mensen in  andere landen die tegen de zwakke punten in hun eigen land streden. Dat geloof leek oprecht in de  jaren 5O maar werd gaandeweg verdrukt door een steeds imperialistischere politiek.

Met de overwinning van de rassenscheidingen  en op het McCarthyisme bewees de VS hoe sterk het verschilde van de Sovjet-Unie. De superioriteit van de democratie op het totalitarisme was niet gewoon een boude bewering maar werd in de praktijk bewezen, dat was het sterke morele punt binnen de American way of life. 

 

Intussen zijn we een halve eeuw verder en de kaarten liggen anders. De VS kan zich niet (meer) veilig achter de oceanen terugtrekken; de wereld is een dorp geworden dwz de problemen zijn met mekaar verbonden en zijn openlijk zichtbaar. Afrika zal blijven leeglopen zolang de armoe en honger en het probleem van het water niet wordt opgelost. Het eenzijdig steeds partij kiezen voor Israël is een voedingsbodem voor terrorristen. De klimaatopwarming bedreigt de planeet. En nog ageert de regering Bush alsof ze zelf alle problemen aankan, de lakens wil uitdelen en zeker niet de internationale instanties zoals de VN wil versterken. Ietrs wat juist zeer noodzakelijk is om de klimaatopwarming efficiënt aan te pakken bvb.

 

Wat men uit de Irak-oorlog kan leren is dat de VS niet de middelen heeft en ook niet de legitimatie om succesvol in de binnenlandse aangelegenheden van een ander land in te grijpen. Georges Bush was dan wel overtuigd van zijn goede voornemens als hij Irak binnenviel, de Irakezen (en de rest van de wereld) waren  en zijn daarvan allesbehalve overtuigd. De paar landen die zich mee verbonden met de VS in de strijd in Irak deden dat vaak uit vrees de VS anders voor het hoofd te stoten…  Een moreel evenmin verantwoorde houding.

 

De waarde van internationale instanties bestaat kennelijk daarin dat ze een overlegorgaan, een  overleg-standaard te creëren die geen enkel land op zich ter beschikking staat. Vanuit die optiek verbiedt ze elke regering de eigen nationale belangen gelijk te stellen met de algemene morele principes, zoals wel de regering Bush sedert 11 september deed.

Die internationale instanties zijn op dit ogenblik zwak. De VN is ondoeltreffend. De Nato zoekt haar nieuwe rol na de koude oorlog. Willen we Niebuhr’s lessen (uit de jaren 50) op deze tijd toepassen moeten we nieuwe instituten opbouwen en macht geven. Onze eigen macht inperken zodat effectieve overlegorganen kunnen groeien. De internationale instanties moeten aan kracht winnen juist om lokale conflicten minder te laten uitdeinen. Dat geldt niet alleen wat betreft oorlog en vrede ook wat betreft ziektecontrole en het beheersen van epidemies bvb. Solidariteit en internationalisme is een must en kan geen voorwerp meer zijn van een bevraging van Jan publiek, die vaak (jammer genoeg) alleen het kortzichtige eigenbelang ziet. Het gaat om het overleven van onze soort (en zelfs van onze planeet…)

 

Met dezelfde brutaliteit waarin de regering Bush in de staatszaken van andere landen ingrijpt om terrorisme te bestrijden, democratie op te eisen of verder verspreiden van atoomwapens te verhinderen, verweert ze zich tegen pogingen zulke standaard op het eigen land toe te passen. De VS beweert de VN te willen versterken maar haar woordvoerder daar John Bolton verzet zich tegen elke poging die de Amerikaanse soevereiniteit zou inperken ! Omdat een sterkere VN aanspraken tegen Amerika evengoed zou doen gelden als tegen andere naties juist daarom verzet zich de Bush-regering tegen een hervorming van de VN die ze beweert te steunen.

 

Een nieuw tijdvak kan slechts beginnen als ook de VS de  internationale instituten als overleg en beslissingsorgaan erkent en beslissingsmacht geeft.  De VS al machtigste militaire land kan zo aantonen dat het gelooft in de principes die het verbaal huldigt. Nieuwe pogingen om de verspreiding van kernwapens tegen te gaan zal mislkken als de VS een nieuwe generatie van zulke wapens ontwikkelt. Wapens die niet ter afschrikking maar bedacht zijn om in de strijd in te zetten…De standaard van de mensenrechten wordt een lachertje als die niet toepasbaar is op het wereldomspannende net van gevangenissen die de VS erop nahoudt.

Het verbeten vooroordeel van Bush dat Amerika, juist omdat het Amerika is nooit de internationale veiligheid zal bedreigen en de mensenrechten niet zal schenden maakt het onmogelijk internationale instanties daarrond op te richten.

 

Het is goed dat de VS zich de ideeën van Reinhold Niebuhr herinnert: De VS kan de wereld niet inspireren door de eigen deugdzaamheid uit te bazuinen, wel door een beter land te worden, door zichzelf tot een hogere morele standaard te verbinden en zich daarbij te oefenen in solidariteit met elke mens op aarde die hetzelfde doet in zijn eigen land. 

 

 

 Peter Beinart  aan wie ‘uw nederige dienaar’  schatplichtig is bij dit logje ( zie zij artikel in Die Zeit: http://www.zeit.de/2006/Amerika  ) besluit zijn artikel met volgende bedenking duidelijk bedoeld voor een Amerikaans publiek: “ De ironie van de Amerikaanse grootsheid, die een nieuwe generatie van Amerikanen nu moet leren begrijpen, ligt hierin dat Amerika de wereld leiden en verwonderen kan – maar slechts als wij (Amerikanen) erkennen dat we van nature uit niet beter zijn dan de anderen.

 

 

Peter Beinart hierover in “Charley Rose” (kijken vanaf  19de minuut)

09:45 Gepost door doeterniettoe in Politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: peter beinart, reinhold niebuhr, v n |  Facebook |

24-03-08

Mythes slopen…: Het droppen van de atoombom op Hiroshima beëindigde niet Wereldoorlog II….


 

Mythen zijn vaak verzinsels met een bepaald doel : ze helpen een gemeenschap zich te vormen en klaar te komen met haar obsessies en frustraties. Mythes staan dan ook bol van  gedroomde eigenschappen. Het eigen volk, de eigen stam bulkt van moed, zelfbeheersing, opofferingsgeest voor de eigen groep, strijdlust e.d.m. Al het positieve dicht men de eigen groep toe, de anderen (de buitengroep) krijgt de resterende moreel mindere eigenschappen toegedicht.

 

Mythes verdwenen niet met de oertijd ze zijn ‘alive and kickin’ ,springlevend  dus, en elke natie heeft er nog wel een aantal en houdt graag verborgen dat het mythes betreft. Het is dan ook belangrijk dat  mythes herkend worden en ze zo benoemd worden; het betreft tenslotte leugens in functie van een of andere politiek. Vroeger, eeuwen her, toen boekdrukkunst of zelfs schrift niet bestond was het normaal dat verhalen aangedikt werden en mythische allures kregen, men besefte niet dat het gebeurde.  Als dat nu gebeurt zit daar vaak een strategische bedoeling achter en kan je het gerust misdadig noemen, een democratie onwaardig. Als de president van de VS de laatste jaren zich zo vaak van leugens bediend heeft om zijn bevolking tot een oorlog te bewegen dan toont dat aan dat Bush niet in de democratie gelooft maar de democratie naar zijn hand zet om eigen doelen te verwezenlijken.…(Intussen heeft een website rond een impeachment procedure voor Bush haast een miljoen stemmen…)

 

Dyson toont in volgende (vertaalde) tekst aan dat het droppen van de bom op Hiroshima en Nagasaki niet het einde van Wereldoorlog II betekende ook al staat dat in alle westerse geschiedenisboeken. Het is een mythe die wij hebben gecreëerd om de eigen weinig fraaie daad te verantwoorden en ze om te vormen tot een weldaad: de VS kon dankzij de bom  Wereldoorlog II beëindigen… Dat het de verdienste was van Rusland dat werd niet verteld omdat Japan noch de VS voordeel zagen in zulk juist relaas van de feiten….

 

Hier de tekst van Freeman Dyson die hij inbracht in de reeks “Ben je ooit van mening veranderd?”

The edge   http://www.edge.org/q2008/q08_2.html#dysonf

 

Wanneer feiten  je geest veranderen , dan is niet altijd  door de wetenschap. Het kan door de  historische kennis gebeuren. Ik veranderde mijn gedachten over een belangrijke historische vraag: brachten  de nucleaire bombardementen op Hiroshima en Nagasaki, de Tweede Wereldoorlog tot een einde? Tot dit jaar zei ik  misschien. Nu, als gevolg van nieuwe feiten, zeg ik nee.. Deze vraag is belangrijk, omdat de mythe van de nucleaire bommen die de oorlog tot een einde bracht alom wordt geloofd..  Deze mythe slopen  kan een nuttige eerste stap zijn in de richting van  het verlossen van de wereld van kernwapens.

Tot een  paar jaar  terug was  de beste samenvatting van het bewijsmateriaal met betrekking tot deze vraag  een boek, "Japan’s besluit tot Overgave" (“Japan’s Decision to Surrender”), door Robert Butow, gepubliceerd in 1954. Butow ïnterviewde de overlevende Japanse leiders die rechtstreeks  bij het besluit betrokken waren.  Hij vroeg hen of Japan zich  zou hebben overgegeven  indien de  kernbommen niet waren gevallen. Zijn conclusie: "De Japanse leiders weten zelf  niet het antwoord op deze vraag, en als ze geen antwoord kunnen  geven, hoe zou ik het dan kunnen". Tot voor kort geloofde ik wat de Japanse leiders zeiden tegen  Butow, en ik concludeerde dat het antwoord op de vraag  niet kenbaar was.

 De feiten waardoor ik mijn mening veranderde  werden door  Ward Wilson onder mijn aandacht gebracht.. Wilson vatte de feiten samen in een artikel: "De zege in de wapenindustrie?  Kernwapens herdenken, in het licht van Hiroshima " (The Winning Weapon? Rethinking Nuclear Weapons in the Light of Hiroshima") , in  de uitgave van het voorjaar  2007 van het magazine, "International Security". a. Hij  verwijst naar oorspronkelijke bronnen en analyses gepubliceerd door andere historici, in het bijzonder door Robert Pape en Tsuyoshi Hasegawa. De feiten zijn als volgt:

1... De leden van de Hoge Raad, die gewoonlijk een ontmoeting met de keizer  hadden  om  belangrijke besluiten te trekken, vernamen het nieuws  van het nucleaire bombardement op Hiroshima op de ochtend van 6 augustus 1945.  Hoewel de minister van Buitenlandse Zaken  Togo  een vergadering vroeg, werd de drie volgende dagen geen vergadering daarrond gehouden.

2. Een nog bestaand dagboek geeft een conversatie weer van de minister van de marine Yonai, die lid was van de Hoge Raad, met zijn plaatsvervanger op 8 augustus. De bombardementen op Hiroshima worden slechts terloops vermeld.  Meer aandacht gaat naar  het feit dat de rijstrantsoenen  in Tokio moeten  worden verminderd met tien procent.

3. Op de ochtend van 9 augustus drongen de Sovjettroepen  Mantsjoerije binnen. Zes uur nadat dit nieuws bekend werd was de Hoge Raad  in vergadering. Nieuws van de bombardementen op Nagasaki, die dezelfde ochtend  plaats hadden,  bereikten  de Raad slechts nadat  de zitting reeds was gestart.

4. De zitting van  9 augustus van de Hoge Raad heeft geleid tot het besluit zich over te geven.

5. De keizer maakt in zijn verslag waarin hij  de militaire troepen beveelt zich over te geven,  geen melding van de kernbommen, maar legt de nadruk op de historische analogie tussen de situatie in 1945 en de situatie op het einde van de Chinees-Japanse oorlog in 1895. In 1895 versloeg Japan  China, maar aanvaardde een vernederende vrede toen Europese mogendheden onder leiding van Rusland  Mantsjoerije  binnentrokken en de Russen  Port Arthur bezetten. Door het toenmalig vredesverdrag had  keizer Meiji  de Russen uit Japan gehouden.  Keizer Hirohito had deze analogie in zijn achterhoofd toen hij tot  overgave beval.

6. De Japanse leiders hadden twee goede redenen om te liegen toen zij met Robert Butow spraken. De eerste reden werd later uiteengezet door Lord Privy Seal Kido, een ander lid van de Hoge Raad: "Als militaire leiders zichzelf kunnen overtuigen dat ze werden verslagen door de macht van de wetenschap, maar niet door een gebrek aan geestelijke kracht  of door strategische fouten, dan  besparen ze zich  tot op zekere hoogte  gezichtsverlies". De tweede reden was dat ze de Amerikanen vertelden wat de Amerikanen wilden horen, en de Amerikanen  wilden niet horen dat de Sovjet-invasie in Mantsjoerije  een einde aan de oorlog maakte.

 In aanvulling op de mythe van twee kernbommen die de oorlog beëindigden, zijn er andere mythen die moeten worden gesloopt. Er is de mythe dat als Hitler  kernwapens had  voor wij er hadden, hij daarvan  gebruik had gemaakt om de wereld te veroveren. Er is de mythe dat de uitvinding van de waterstofbom  de aard van de nucleaire oorlogvoering veranderde. Er is de mythe dat  internationale overeenkomsten om  kern wapens af te schaffen zonder perfecte controle waardeloos zijn.. Al deze mythen zijn fout. Eens ze zijn gesloopt, zijn  wezenlijke stappen naar een wereld zonder kernwapens mogelijk.   

(vertaling  van het artikel van Freeman-Dyson, zijn antwoord in the Edge op de vraag van het jaar 2008. Oorspronkelijk artikel: http://www.edge.org/q2008/q08_2.html#dysonf  )

 

Zie ook: http://www.rethinkingnuclearweapons.org/

09:30 Gepost door doeterniettoe in Politiek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: atoombom, mythen, hiroshima |  Facebook |

18-03-08

Haal identiteit niet vanuit haat voor de andere groep…over Kosovo, bijvoorbeeld.

Volgend artikel rond Kosovo verscheen in de jongste NewYork review of books en hier zie je weer, de hoeveelste keer al, hoeveel ellende nationalisme -van welke kant ook  - met zich meebrengt.

 Dit artikel van de dichter  Charles_Simic  eindigt met een zin waarin heel het drama Kosovo (ook al voor de toekomst) wordt samengevat:  Zolang nationale identiteit haast uitsluitend wordt gedefinieerd vanuit haat voor de andere zolang zal binnen die regio het aantal ongelukkigen bij verre het aantal gelukkigen overtreffen…..

 

Oorspronkelijk artikel in het Engels: http://www.nybooks.com/articles/21190

Hier de vertaling:

De onrustige geboorte van Kosovo

Door Charles Simic

De beslissing van de Verenigde Staten, Groot-Brittannië, Frankrijk, Duitsland en een aantal andere landen om te breken met het internationaal recht, dat  de territoriale integriteit en soevereiniteit van staten als onaantastbaar beschouwd, en om Albanese separatisten in Kosovo onafhankelijk te verklaren van Servië  was een daad zo uitzonderlijk in de internationale betrekkingen dat zij had moeten plaatsvinden buiten de Verenigde Naties, waar haar onwettigheid moeilijk te rechtvaardigen was geweest. Het excuus gegeven voor dit initiatief is dat de etnische zuiveringen en de humanitaire ramp veroorzaakt door Servië in 1999  de landen die overhaast  Kosovo op 17 februari 2008 erkenden  vrijstelden van de regel die bepaalt dat de internationale grenzen  alleen kunnen worden gewijzigd met de instemming van alle partijen .

Na een compliment aan de Kosovaren rond hun onafhankelijkheid, verklaarde staatsekretaris Condoleezza Rice  dat deze moest worden bekeken als  ‘een speciaal geval’, de enige uitzondering ooit op de regel van de territoriale integriteit van naties op grond van het internationale recht, en dat separatisten elders dit optreden niet als een precedent mogen beschouwen. Spanje, Portugal, Griekenland, Slowakije, Malta, Bulgarije, Roemenië en-bijna een derde van de lidstaten van de Europese Unie-zijn niet onder de indruk door haar uitleg en hebben tot dusver geweigerd Kosovo te erkennen. Ze betwijfelen  dat de wrede behandeling van Kosovaren door de voormalige Servische president Slobodan Milosevi'c  de enige reden voor de Verenigde Staten is tot dit besluit.  Zoals bijna altijd  als het  om de Balkan gaat, is een lokale geschil door de grote mogendheden gebruikt in functie van hun eigen nationale belangen, die  weinig te maken hebben met het verlangen dat rechtvaardigheid geschiedt..

 

Had Kosovo haar onafhankelijkheid verklaard twee jaar terug, toen de Russen nauwelijks bezorgd waren over wat er gaande was in de Balkan, dan zou het proces makkelijker zijn geweest," schreef een Albanees naar The Boston Globe. Hij heeft gelijk. Het  Servische verlies van Kosovo, was onvermijdelijk, niet omdat de Serviërs geen juridische en historische rechten op de provincie hebben, maar omdat de Albanezen, na hun eigen draai te hebben gegeven aan de etnische zuiveringen sinds 1999, hen met  tien tegen een in getal overtroffen en  niet de intentie hebben nog ooit door hen te worden geregeerd. Bovendien weten veel Serviërs, ook al zullen ze het niet openlijk zeggen , dat twee miljoen Albanezen die je haten en waarmee je onder hetzelfde dak moet leven  geen verstandige optie is.

Andere Serviërs blijven zich wijsmaken dat ze met de hulp van Vladimir Poetin  kunnen zegevieren. Hoe het dode paard van een Servisch Kosovo  terug tot leven wordt gebracht is niet nader uitgewerkt, maar het is niet moeilijk raden dat geweld zou worden gebruikt bij de opstanding. Net als onze eigen Amerikaanse gekken  die dromen van steeds meer landen te bombarderen, overwegen de Serviërs niet de gevolgen van hun daden. De eenvoudige waarheid dat vroeg of laat er zal worden betaald voor het doden van vrouwen en kinderen en het wegjagen van  honderdduizenden onberispelijke mensen uit hun huis is staat buiten hun overwegingen.. Ja, twee jaar geleden was hun stem niet zo luid. Vandaag de dag, met de sterkere betrokkenheid van Rusland bij de crisis, en met het  anti-Servisch beleid van de VS, zijn ze een bedreiging, vooral voor hun eigen mensen.


Laat me beginnen met het beleid van de Verenigde Staten. Op een bepaald ogenblik in 1998, of misschien zelfs eerder,besloot het State Department het separatistische Kosovo Bevrijdingsleger-waarvan de leden werden bewapend uit Albanië, waar de VS al een militaire aanwezigheid en CIA- te schrappen van de Amerikaanse lijst van terroristische groepen, en die  troepen in plaats daarvan als  opstandelingen te beschrijven. De verandering had hoogstwaarschijnlijke  meer te maken met het doel  een Amerikaanse militaire aanwezigheid in dat deel van de wereld te handhaven dan met de wandaden gepleegd door de Serviërs in wat zij zagen als wraak voor het neerschieten van  hun politieagenten en burgers. Het moment dat Kosovo werd bevrijd door de NAVO-troepen in 1999, na weken van bombardementen van de VS niet alleen in Kosovo maar ook in Belgrado en andere delen van Servië, startte de VS  met de bouw van Camp Bondsteel op 955 hectare landbouwgrond nabij de Kosovaarse stad Urosevac, op wat toen nog  Servisch grondgebied was. De Amerikaanse strategen verwachtten duidelijk dat dit gebied nooit meer zou deel uitmaken van Servië.

Als een gevolg daarvan, toen  Serviërs en Kosovaren later neerzaten om te onderhandelen over de toekomstige status van de provincie, wisten de Kosovaren  dat het een farce was, vermits de toekomst van Kosovo al verrekend was in Washington en een Servisch aanbod van een volledige autonomie zou kunnen worden van de handgewezen. De motieven van de Europese Unie liggen anders. Ze realiseerden zich beter dan de Verenigde Staten hoe belangrijk Kosovo was voor de Serviërs en dat daarom de Serviërs alleen het probleem niet konden oplossen. De Europeanen wilden  dat ze "realistisch" waren boden hen als  stimulans de mogelijkheid tot  lidmaatschap van de EU, op voorwaarde dat zij eerst de oorlogsmisdadigers Ratko Mladic en Radovan Karadzic 'aan het Internationaal Oorlogstribunaal in Den Haag leverden In de maanden voor Kosovo’s onafhankelijkheidsverklaring werd zelfs die eis opzijgeschoven.

. De Serviërs waren  op hun hoede. Ze konden  de schijnheiligheid zien,  de dubbele moraal, het falen van de Westerse landen om eerlijke onderhandelaars te zijn. In 1999 hebben de Westerse landen erop aangedrongen dat Kosovo eerst een tolerante, multi-etnische staat moest worden vooraleer  onafhankelijkheid kon worden verleend. Maar voor het grootste deel negeerden  de Amerikaanse en Europese onderhandelingen met Servië  de gruwelijke etnische zuivering van  de Kosovaarse Servische bevolking, de verwoesting van Servische kerken en kloosters, en het onvermogen van de meeste van de overgebleven Serviërs overal veilig te kunnen wonen, ook buiten de enclaves bewaakt door buitenlandse troepen. Zij begroetten met veel skepticisme het plan voor de bescherming van minderheden in Kosovo door de speciale VN-gezant Marti Ahtisaari, die hen het recht verleent om hun eigen gemeenten te hebben,  hun kerken en eigendommen beschermd te weten , te worden opgevoed  in hun eigen taal, en twee Paspoorten te hebben  - beloften die moesten worden uitgevoerd na de onafhankelijkheidsverklaring. In reactie op deze plannen, merkten de Kosovo-Serviërs  op dat zij zich nog niet veilig konden  bewegen tussen de Kosovaren en dat de kranten in Europa en de Verenigde Staten hen blijven voorstellen  als collectief schuldig aan de misdaden van Milosevi'c en de enige oorzaak van alle problemen in de regio.


Erger nog, wat het resultaat betreft,, de Serviërs zijn thuis in de jaren sinds 2003 de moord op premier Zoran Djindjic ' bestuurd door een coalitie van drie en soms vier democratische partijen van ongelijke sterkte en verschillende politieke ideeën die, zoals onlangs bij de presidentsverkiezingen in februari, niet bereid zijn  of te zwak om een duidelijke  breuk met het verleden te makenBuiten de regering, maar met het grootste aantal vertegenwoordigers in het parlement, is de ultra-conservatieve Radicale Partij, waarvan de voormalige leider Vojislav Seselj, momenteel in Den Haag terechtstaat voor misdaden tegen de menselijkheid, en waarvan het lidmaatschap bestaat uit een enkele rechtse intellectuelen, duizenden ontevreden werknemers die hun baan verloren na de val van het communisme, en honderdduizenden Serviërs die etnisch gezuiverd uit Kroatië, Kosovo en Bosnië wegtrokken  en in bittere armoede in Servië leven. De radicalen zijn een partij van woede en wrok die, voor zover ik weet, geen enkel concreet idee hebben  hoe het leven van hun volgelingen kan worden verbeterd. Ze houden van  Poetins autoritaire stijl, houden van de manier waarop hij de oppositie monddood heeft gemaakt in Rusland, en hopen hetzelfde te doen in Servië als ze de kans krijgen. Maar hun huidige leider Tomislav Nikolic ', verloor zijn kans om president te worden , al was het wel met een smalle marge.

. De man die herkozen werd , Borislav Tadic ', leidt het grootste pro-Westerse partij. Hij is een verstandige uiterst voorzichtige politicus gevangen in een gelegenheidshuwelijk met  Vojislav Kostunica, de leider van een kleine, democratische, nationalistische partij, die de premier van het land  is met de echte macht. Zelfs voordat Kosovo het enige onderwerp werd in de Servische politiek, functioneerde de overheid niet goed. Alles van het verbeteren van de relatie van Servië met de Europese Unie tot de belofte om de resterende oorlogsmisdadigers naar Den Haag te brengen werd gesaboteerd door Kostunica, die zoals  Milosevi'c  niet in staat is tot  dialoog en compromis. Als hij nog geen regering met de radicalen vormde , is dat omdat er nog steeds leden van zijn eigen partij zijn die zich ongemakkelijk in hun gezelschap voelen. Toch zien we uit de gebeurtenissen van de afgelopen weken hoe een coalitie van  rede en waanzin werkt in Servië. Terwijl sommige ministers aanzetten de ambassade van de VS en andere plat te branden  en  buitenlandse bedrijven te plunderen  roepen  andere ministers in dezelfde regering op tot kalmte.


Wie of wat zal zegevieren? De alliantie met Rusland van een aantal  Servische politieke partijen  hopen zo verzekerd te zijn van te scoren tegenover hun binnenlandse tegenstanders voegt een sinistere en onvoorspelbare dimensie toe aan de crisis. Beide Kostunica en Nikoli'c  zeiden al meer of minder openlijk, dat zij het zouden toejuichen een satelliet van Rusland te zijn als ze zo  Kosovo konden houden. Tadi'c heeft gezegd dat hij nog steeds hoopt toe te treden tot de EU, en dat het onzinnig zou zijn voor Servië het niet te doen De mensen die voor hem hebben gestemd en voor hechtere band  met Europa verwachten niet minder van hem, maar met de nationalistische passies en de dreiging van geweld die hoog oploopt, houden ze zich rustig. Dit is een verre van geruststellende sfeer voor buitenlands kapitaal en voor binnenlandse ondernemingen die streven naar open markten.

 De politieke en economische gevolgen van een dergelijk gedrag zullen zeker aanzienlijk zijn. "Het leven moet stoppen tot Kosovo is teruggekeerd naar Servië" zo beschreef een vriend  het bericht dat Kostunica had voor zijn volk, na de onafhankelijkheidsverklaring. Hij eist  bijvoorbeeld dat landen die Kosovo erkenden hun besluit  vernietigen of Servië wil met hen niets te maken hebben. Met andere woorden, of  de geschiedenis wordt teruggedraaid en het verleden wordt hersteld, of we isoleren ons, vooral gesteund door Rusland. Een natie die  kijken wil naar zijn heden -wat is er meer vermoeiend en zinloos voor de rest van de wereld?

Kosovo zal floreren, nauwelijks werkbaar als een staat, haar facturen betaald door de Europese Unie en de Verenigde Staten, de elektrische stroom en voedsel verkocht  door Servië. Het noordelijke deel met een Servische bevolking van meer dan 40000 mensen zal proberen zich  af te scheiden en zal worden  verteld door de internationale gemeenschap dat de territoriale integriteit van Kosovo moet worden gerespecteerd. Tenzij geweld wordt gebruikt, zal de nieuwe staat verdeeld  blijven.   Wat betreft de twee derde van de Servische bevolking die  ten zuiden van de Ibarrivier leeft, die de Servische enclave in het noorden van de rest van Kosovo scheidt, zou het me verbazen  als velen van hen er nog een paar jaar bleven.. Enkele van de grootste kloosters en kerken, met hun prachtige middeleeuwse fresco's en de paar dienstverzorgers priesters, monniken en nonnen, zij zullen worden beschermd  door de NAVO.

Wat de rest betreft- wie zal het zeggen!. Dat dit alles al had moeten worden verrekend  nuchter en eerlijk twintig jaar geleden is iets wat de meeste wakkere waarnemers van het conflict het  eens zouden zijn- maar ook dat zou een tunnelvisie zijn geweest. Zolang  nationale identiteit  bijna uitsluitend wordt  gedefinieerd  vanuit  de haat voor anderen, zullen de ongelukkigen het aantal gelukkigen ver overtreffen binnen de volkeren in die regio.

 

De situatie rond Kosovo zoals ‘Le dessous des Cartes’  (Arte) ze schetste in 2006:

 

Wikipedia over Kosovo:

http://nl.wikipedia.org/wiki/Kosovo (Ned)

http://en.wikipedia.org/wiki/Kosovo  (Engels)

 

******

“Wanneer u zich Indiër noemt of moslim of christen of wat dan ook, pleegt u daarmee geweld. Heeft u er oog voor dat dat agressief is? Omdat u daarmee zich afscheidt van de rest van de mensheid. Wanneer u zich op grond van geloof, van nationaliteit, van traditie van anderen afscheidt, kweekt dat gevoelens van geweld. Iemand die tot begrip geweld tracht te komen, behoort daarom tot geen enkel land, geen enkele godsdienst; tot geen enkele partij of partijenstelsel; wat hem ter harte gaat, is een alomvattend begrip te krijgen van de mensheid.”

(J. Krishnamurti)

09:15 Gepost door doeterniettoe in Politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kosovo, charles simic, le dessous des cartes |  Facebook |

13-03-08

Het mooiste pleidooi

Mak’s In Europa…

De recentste uitzending ” Polen ’43” is het mooiste anti-fascistische pleidooi dat je kan vinden ook al wordt Geert Mak nooit belerend en laat hij de kijker zelf de conclusie trekken. Je kan deze uitzending die het lot volgt van  een Russisch-Duitse familie (op zoek naar Lily…) in 1943 nog steeds bekijken op volgende site:  http://www.ineuropa.nl/jaar/1943/?episode=39250767

 

Vele van de vroegere uitzendingen zijn ook online oproepbaar:

http://www.ineuropa.nl/programmas/36788896/uitzendingen/

Een mooier pleidooi voor een tolerant Europa waarin grenzen oplossen om dichter bij mekaar te komen is ondenkbaar. Juist  fascisme en nationalisme heeft Europa de afgelopen eeuw verscheurd. Het grotere grensverleggende project kan vrede brengen.

Vermits de vrt later begon met de reeks uit te zenden kan je nog een ruime reeks afleveringen op je tv-scherm zien  de volgende weken, de andere via je pc.

16:45 Gepost door doeterniettoe in Politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: geert mak, wereldoorlogii, europa |  Facebook |

07-03-08

België, La Belgique, Belgien

In ” Le dessous des cartes”, de schitterende reeks van Arte waarin men telkens op 10 minuten via kaarten een bepaalde problematiek of de geschiedenis van een gebied uiteenzet, kwam België aan de beurt vanuit het thema: België op weg naar een scheiding?  Duidelijke uiteenzetting, ook dit keer, al kon Victor niet nalaten een aantal maal te zeggen hoe ingewikkeld de structuur van dit landje in mekaar steekt. Niemand zal dat ontkennen.

 

 

Enkele punten uit zijn betoog:

- Duidelijk is bvb dat Vlaanderen ooit solidair was met Wallonië toen godsdienst primeerde en toen we ons gezamenlijk verzetten tegen het protestantse Noorden.…

 

- Opvallend ook dat men in de uitzending steeds spreekt van le Flamand, terwijl het toch om 't Nederlands gaat (met een Zuidelijke tongval eventueel). Cultureel behoren wij tot de Nederlanden en het is onzin de Vlaamse cultuur daar los van te zien. Alleen hebben eeuwen van gescheiden ontwikkeling eigen trekken nagelaten (het zgn. meer katholieke – bourgondische tegenover het analytisch calvinistische); trekken die zich nu uiten in beide landen, die op mekaar vruchtbaar inwerken in deze eeuw van multiculturaliteit. De scheidingen tussen Nederland en Vlaanderen  worden cultureel meer en meer opgeheven. Kijk maar hoe vaak Z-Nederlanders al te gast zijn op ‘Hollandse”  talkshows en omgekeerd. 

 

Wikipedia over België: http://nl.wikipedia.org/wiki/Belgi%C3%AB

                          BHV:  http://nl.wikipedia.org/wiki/Brussel_Halle_Vilvoorde

                          Taalwetgeving België: http://nl.wikipedia.org/wiki/Taalwetgeving_in_Belgi%C3%AB

 

Législation sur l’usage des langues en Belgique: http://fr.wikipedia.org/wiki/L%C3%A9gislation_sur_l%27usa...

(Wat opvalt is dat de teksten tamelijk verschillen. Wenst de franstalige resp. nederlandstalige lezer slechts te lezen wat in het eigen ‘taal’-kraam past of datgene waarin hij aanleiding kan vinden om verongelijkt te reageren? )

 

Lode Wils in het studentenblad Veto  over de Vlamingen:

 

“Onze identiteit is Vlaams en Belgisch. Er zijn mensen die vinden dat ze alleen maar één identiteit zouden mogen hebben, dat België dus moet verdwijnen, maar ik zie daar geen voordeel in. Als ik de mensen tegen de schenen wil stampen -- en dat doe ik graag want dat is de enige manier waarop ze luisteren --, schrijf ik dat het uiteenvallen van België parallel verloopt met het uiteenvallen van Tsjechoslovakije en Joegoslavië, namelijk alle drie als een postume triomf van Hitler, als een postuum succes van de Duitse bezetting in de oorlog.”

 

Het ganse interessante interview in Veto:  http://www.veto.be/jg23/veto2304/wils.html

 

11:15 Gepost door doeterniettoe in Politiek | Permalink | Commentaren (3) | Tags: belgie |  Facebook |