18-09-10

Magibon, c'est si bon......

 

 

Zelf ken ik Magibon nog maar pas (tja.......) maar ze is wereldberoemd op het net.

Ze heeft de charme van het erg jong zijn, al is dat schijn: in werkelijkheid is ze toch al 22. Daarbovenop is ze erg camerageniek. Telkens staart ze de kijker enkele seconden aan en maakt ze het peaceteken om dan te sluiten met een nog vlug 'bye bye...' en morgen staat ze er weer met een nieuw filmpje.

Miljoenen kennen haar, toch van haar filmpjes. Zij zorgt mee voor het collectief goed-gevoel. En is dat niet het wezenlijkste, het beste middel om onze planeet met deze soort erop verder te loodsen.

Hier: Wikipedia over Magibon

Girls in the city over Magibon

 

Hier haar coke en pizzafilmje (vooral het slot daarvan is grappig):

09:58 Gepost door doeterniettoe in Maatschappij | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-09-10

Mein Herz brennt...

 

 

 

 

Voor wie Lukas Moodysson's meesterwerk "lilya4ever"  nog niet zag: Lilya4ever (English subtittles)#

 

11:18 Gepost door doeterniettoe in Film, Maatschappij, Muziek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-08-10

Tips om uit een eindeloos, vermoeiend debat te raken nl. dat rond de islam...

 

Tom Naegels schreef in De Standaard (4/8/10)een interessant opiniestuk Weg uit de islamimpasse

, het slotgedeelte hiervan staat hieronder in extenso. Het bevat een aantal tips om uit de impasse te raken van een vermoeiend debat dat nooit ergens anders toe leidt dan tot het bevestigen van het eigen gelijk.

 

Weg uit de islamimpasse



Misschien is het zinvoller om een uitweg uit de impasse te zoeken. Hoe langer ik dit debat volg, hoe meer ik ervan overtuigd ben dat de manier waarop het nu verloopt, heilloos is. Het is bezigheidstherapie voor blanke intellectuelen, die op die manier hun eruditie kunnen tonen en zich tegenover elkaar profileren. Tegelijk ben ik er ook steeds meer van overtuigd dat de twee kampen eigenlijk niet zo ver van elkaar staan - en ook niet zo ver van wat dan 'de gematigde moslims' genoemd worden. Ze hebben fundamentele waarden gemeen, ze keuren dezelfde zaken af, ze hopen op dezelfde toekomst - het is de obsessie met de islam die voor het schisma zorgt. Daarom zou het helpen, denk ik, om deze kleine paradigmawijziging door te voeren:

1. Debatteer niet meer over de islam, maar over concrete misstanden.

Neem je eigen universaliteitsclaim serieus. Praat over waarden en mensenrechten, niet over de aard van een geloof. Meisjes laten sterven omdat ze niet gesluierd zijn, is barbaars. Eremoorden zijn barbaars. Besnijdenissen zijn barbaars. Handen afhakken is barbaars. Wie de islam inroept als verschoningsgrond hiervoor, is barbaars. Iedereen is het daarover eens, ook moslims, met uitzondering van de fanatici. Waardoor het ook meteen duidelijk is wie dat zijn.

2. Beperk het debat tot één probleem per keer.

Als je het wilt hebben over de hoofddoek in Vlaamse scholen, heb het dan daarover: de hoofddoek (en enkel die) in Vlaamse scholen (en enkel die). Begin niet tegelijk over de hoofddoek in Turkije, vrouwenbesnijdenissen in Jemen, of de genocide op de joodse stammen in het Medina van de zevende eeuw. Die gewoonte van de 'absolute verbreding' - waarbij werkelijk alles, uit iedere tijd en elk land als bewijs kan worden opgevoerd - doet het debat meer kwaad dan goed.

3. Beperk het debat tot één context per keer.

En dan in het bijzonder de binnenlandse. Dat kan provinciaal klinken, maar dat is het niet. Het is een garantie voor een goed begrip van de problematiek, en voor het vinden van een haalbare oplossing. Wie zich ergert aan de manier waarop Franstalige Belgen in Belgische kranten schrijven over hun landgenoten die Nederlands spreken (en omgekeerd) kan zich voorstellen hoe geloofwaardig het is als een Vlaming of Nederlander, hoe intellectueel ook, het in één opiniestuk heeft over Afghanistan, Soedan, Marokko en het Irak der pre-islamitische tijden.

En ten slotte:

4. Wees toch niet zo apocalyptisch!

Al dat gepraat over massamoorden, angst en apathie: een mens zou bang worden zijn deur nog uit te komen. De conflicten die we vandaag meemaken zijn normaal, beheersbaar en oplosbaar, op voorwaarde dat: zie punten 1, 2, 3 en 4.

 

11:38 Gepost door doeterniettoe in Maatschappij | Permalink | Commentaren (0) | Tags: islam, dialoog, tom naegels |  Facebook |

09-08-10

Nog steeds leven we onder een nucleaire schaduw....

Nog steeds leven we onder een nucleaire schaduw....

 

  Dit bracht het vrt -journaal op de verjaardag van de bom (6/8/10):

65 jaar geleden viel de atoombom op Hiroshima.

“De VS wilden destijds de overgave van Japan en het einde van de tweede wereldoorlog bespoedigen door de bom te gooien” zegt een vrt-journalist alsof het een waarheid betreft. Dit zinnetje is de officiële versie van de VS, bedoeld om een vreselijke slachting te rechtvaardigen. Die versie wordt hier klakkeloos overgenomen ,zonder diepere analyse, door de Vlaamse gemeenschapszender. Het getuigt van weinig kritische zin, het is wel een gemeenplaats die moet ingeheid blijven in de Westerse publieke opinie...

Als nodig antidotum hier het standpunt van John Pilger (met achteraf een vertaling in het Nederlands): The Lies of Hiroshima are the Lies of Today

 

 

Hier de vertaling van dit artikel vanJohn Pilger:

De leugens van Hiroshima zijn de leugens van vandaag

Door John Pilger

06/08/08 "ICH"- - Op de verjaardag van het vallen van de atoombom op Hiroshima op 6 augustus 1945, beschrijft John Pilger de 'opeenvolging van leugens' vanuit het stof van die ontplofte stad, tot de oorlogen van vandaag - en de dreigende aanval op Iran.

Toen ik ging eerst naar Hiroshima in 1967, was er nog steeds de schaduw op de trap. Het was een haast perfecte afdruk van een mens op zijn gemak: gespreide benen, rug gebogen, een hand op de ij zij, wachtend tot de bank open ou gaan. Om kwart na acht, de ochtend van 06-8-1945, werd ze en haar silhouet gebrand in het graniet. Ik staarde naar de schaduw een uur of langer, en liep toen naar de rivier en ontmoette een man, Yukio, wiens borst nog geëtst was met het patroon van het shirt dat hij droeg toen de atoombom viel.

Hij en zijn gezin woonden nog in een krot gegooid in het stof van een atomaire-woestijn. Hij beschreef een enorme flits over de stad, "een blauwachtig licht, zoiets als een kortsluiting", waarna de wind als een tornado blies en zwarte regen viel. "Ik werd op de grond gegooid en zag dat alleen de stengels van mijn bloemen overbleven. Alles was stil en rustig, en toen ik opstond waren er naakte mensen , zij zeiden niets. Sommigen van hen hadden geen huid of haar. Ik was er zeker van dat ik dood was. " Negen jaar later, toen ik hem terug wou opzoeken, was hij gestorven aan leukemie.

In de onmiddellijke nasleep van de bom, verboden de geallieerde bezetters elke vermelding van stralingsvergiftiging en stonden ze dat mensen die gedood of gewond werden dat dat alleen kwam door de ontploffing van de bom. Het was de eerste grote leugen. "Geen radioactiviteit in Hiroshima's ruines", zei de voorpagina van de New York Times, een klassieker van desinformatie en journalistieke troonsafstand, wat de Australische journalist Wilfred Burchett recht zette in zijn scoop van de eeuw. "Ik schrijf dit als een waarschuwing aan de wereld", meldde Burchett in de Daily Express, die Hiroshima bereikte na een gevaarlijke reis,de eerste correspondent die het aandurfde. Hij beschreef ziekenhuisafdelingen gevuld met mensen zonder zichtbare verwondingen, maar die stervende waren van wat hij noemde "een atomaire-pest". Omdat hij deze waarheid vertelde, werd zijn persaccreditatie ingetrokken, kwam hij aan de schandpaal, werd besmeurd en tenslotte afgezet.

De atoombommen op Hiroshima en Nagasaki waren criminele daden op een epische schaal. Het was massamoord met voorbedachte rade, men liet een intrinsiek crimineel wapen los. Om deze reden zoeken de voorstanders hun toevlucht in de mythologie van de ultieme "goede oorlog", waarvan de "ethische bad", zoals Richard Drayton het noemde, het westen toeliet niet te boeten voor haar bloedig imperialistisch verleden maar dit bevorderde 60 jaar roofzuchtige oorlogen, steeds in de schaduw van de bom.

De meest hardnekkige leugen is dat de atoombom viel om de oorlog in de Stille Oceaan te beëindigen en om levens te redden. "Zelfs zonder de atoombom aanvallen," besloot the United States Strategic Bombing Survey of 1946, zou het overwicht op Japan in de lucht voldoende druk hebben uitgeoefend om tot onvoorwaardelijke overgave te dwingen en de noodzaak voor een invasie wegnemen. Gebaseerd op een grondig onderzoek van alle feiten , en ondersteund door het getuigenis van de overlevende betrokken leiders in Japan, is het de mening van de 'Survey' dat Japan zou hebben overgegeven, zelfs als de atoombommen niet waren gevallen, zelfs als Rusland niet die oorlog was ingestapt en zelfs als er geen invasie was gepland of overwogen. "

De National Archives in Washington bevat documenten van de Amerikaanse overheid die Japanse vrede ouvertures al plaatsen zo vroeg als 1943. Op geen enkele werd ingegaan. Een kabel verstuurd op 05/05/1945 door de Duitse ambassadeur in Tokio en onderschept door de VS verdrijft elke twijfel; de Japanners wilden gaan voor de vrede, met inbegrip van "capitulatie, zelfs indien de voorwaarden hard waren". In plaats daarvan, vertelde de Amerikaanse minister van oorlog, Henry Stimson, aan president Truman dat hij "bang" was dat de Amerikaanse luchtmacht japan zo zwaar zou hebben "gebombardeerd" dat het nieuwe wapen niet in staat zou zijn "om" zijn kracht laten zien. Hij gaf later toe dat "geen enkele poging is gedaan, en niets werd ernstig overwogen om overgave te bereiken alleen maar om niet te moeten gebruik maken van de bom". Zijn buitenlands beleid collega's waren enthousiast "om de Russen overdonderen met de bom ostentatief op onze heup". Generaal Leslie Groves, directeur van het Manhattan Project, die de bom maakte, getuigde: "Er was nooit enige illusie van mijn kant dat Rusland onze vijand was, en dat het project werd uitgevoerd op die basis." De dag nadat Hiroshima werd uitgewist, sprak president Truman zijn tevredenheid uit over het "overweldigende succes" van "het experiment".

Sinds 1945, stond de Verenigde Staten minstens drie keer op de rand van het gebruik van nucleaire wapens. In het voeren van hun nep -oorlog tegen terreur hebben de huidige regeringen in Washington en Londen verklaard bereid te zijn "pre-emptive" nucleaire aanvallen uit te voeren tegen niet-nucleaire staten. Met elke slag naar de middernacht van een nucleair Armageddon, worden de leugens om dat te rechtvaardigen meer en meer buitennissig. Iran is de huidige "dreiging". Maar Iran heeft geen nucleaire wapens en de desinformatie dat ze een arsenaal aan nucleaire wapens plannen komt grotendeels uit een in diskrediet gebrachte door de CIA gesponsorde Iraanse oppositiegroep, de MEK - net als de verzameling leugens over Saddam Hoessein's massavernietigingswapens ontstonden in het Iraakse Nationale Congres, opgezet door Washington.

De rol van de westerse journalistiek in de bouw van deze stroman is cruciaal. Dat Amerika's “Defence Intelligence Estimate” vrij zelfzeker beweert dat Iran zijn kernwapenprogramma in 2003 opgaf is verwezen naar het gat in de herinnering. Dat Iran's president Mahmoud Ahmadinejad nooit gedreigd heeft "Israël van de kaart te vegen" is van geen belang. Maar het is de mantra van deze media, zo sterk dat in zijn recente optreden voor het Israëlische parlement, Gordon Brown erop zinspeelde toen hij Iran bedreigde, nog maar eens.

Deze opeenvolging van leugens heeft ons gebracht naar een van de meest gevaarlijke nucleaire crisissen sinds 1945, omdat de reële dreiging vrijwel onbespreekbaar blijft binnen de gevestigde Westerse kringen en dus ook in hun media. Er is slechts een ongebreidelde nucleaire macht in het Midden-Oosten en dat is Israël. De heldhaftige Mordechai Vanunu heeft geprobeerd de wereld te waarschuwen in 1986 teon hij bewijen naar buiten smokkelde dat Israël bezig was met de bouw van maar liefst 200 kernkoppen. In weerwil van VN-resoluties zit Israël vandaag duidelijk te popelen om Iran aan te vallen, bang dat een nieuwe Amerikaanse regering misschien wel, echte onderhandelingen wil aangaan met een land dat het westen heeft afgeschreven sedert Groot-Brittannië en de VS de Iraanse democratie omverwierp in 1953.

In de New York Times van 18 juli, dreigde de Israëlische historicus Benny Morris, ooit een liberaal en nu een adviseur van de politieke en militaire gevestigden van zijn land, met "een Iran omgezet in een nucleaire woestenij". Dit zou massamoord zijn. Voor een jood, schreeuwt de ironie het hier uit.

De vraag stelt zich: zijn de rest van ons enkel omstanders die beweren , net zo goed als de Duitsers toen, wir haben es nicht gewusst? Hebben we steeds meer te verbergen achter wat Richard Falk heeft genoemd "een zelfingenomen, een-weg, juridisch / moreel scherm [met] een positief beeld rond de westerse waarden en een (eigen) bedreigde onschuld, dat een een campagne van onbeperkte geweld zou rechtvaardigen? Het vangen van oorlogsmisdadigers is weer in de mode. Radovan Karadzic staat in de beklaagdenbank, maar Sharon en Olmert, Bush en Blair niet. Waarom niet? De herinnering aan Hiroshima vereist een antwoord.

www.johnpilger.com

 

09:39 Gepost door doeterniettoe in Levensbeschouwing, Maatschappij, Media, Politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: atoom, hiroshima, japan |  Facebook |

20-07-10

Blijft mooi

 

... en doet meer dan 100 argumentaties:

 

15:46 Gepost door doeterniettoe in Levensbeschouwing, Maatschappij, Muziek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: axel peleman, kiel |  Facebook |

16-07-10

Boeiend Europa: Yourope

 

Hier werd al vaak gepleit om Vlaanderen wat meer open te gooien, een draaischijf ervan te maken voor culturen, wat onze vroegere functie was en we tenslotte toen goed deden. Nu bestaat het gevaar dat we gaan naar een gesloten xenofoob nest.

Arte toont toont hoe je langzaam Europa opbouwt. Zij tonen hoe trends en bewegingen in Europa ontstaan en evolueren.  Bijzonder boeiend is volgende uitzending uit Yourope waarin men de ontkerkelijking in Europa nader bekijkt: Yourope: kerk neen, God ja

 (filmje bovenaan aanklikken, en je krijgt de volledige uitzending)

15:23 Gepost door doeterniettoe in Levensbeschouwing, Maatschappij | Permalink | Commentaren (0) | Tags: geloof |  Facebook |

08-07-10

Newport Festival doorheen de tijd.

We go down together..

 

 

Here on these cliffs of Dover
so high you can't see over
and while your head is spinning
hold tight it's just beginning

you come from parents' wanton
a childhood rough and rotten
I come from wealth and beauty
untouched by work or duty

and oh, my love, my love.
and oh, my love, my love.
We both go down together.

I found you, a tattooed tramp
A dirty daughter from the labor camps
I laid you down in the grass of a clearing
You wept, but your soul was willing

and oh, my love. my love.
and oh, my love. my love.
We both go down together.

And my parents will never consent to this love
But I hold your hand

Meet me on my vast veranda
My sweet untouched Miranda
and while the seagulls are crying
we fall but our souls are flying

and oh, my love. my love.
and oh, my love. my love.
and oh, my love. my love.
and oh, my love. my love.
We both go down together.

 

Kan het romantischer, dood en liefde, gebracht hier op het Newport festival anno 2009.

Meer dan 40 jaar terug vanavond op Arte in een knap verslag van het festival in de jaren 60 met een jonge Dylan, Baez, Johnny Cash. Meer dan anderhalf uur beklijvende beelden.

Recorders allerhande in aanslag!

Voordien (Arte 8/7/10 om 22.30u) de knappe pasgemaakte film rond Joan Baez, met beelden (uit 1959!) van haar op het podium als 17 jarige, in datzelfde Newport.

 

 

Arte hierover:

 

 

 

 

 

 

ARTE F

jeudi, 8 juillet 2010 à 00:00

Rediffusions :
13.07.2010 à 03:00
28.07.2010 à 03:00
Festival !
(Etats-Unis, 1967, 97mn)
ARTE F
Réalisateur: Murray Lerner

VOST Stéréo

De Johnny Cash à Dylan, Joan Baez et Donovan, les quatre plus belles années du Newport Folk Festival, qui préfigurent l'ivresse du Summer of Love. Inoubliable !

À l'affiche, Joan Baez et Bob Dylan (qui participèrent aussi à l'édition 1964), Peter, Paul & Mary, mais aussi Judy Collins, Johnny Cash, Howlin' Wolf, Odetta, Donovan, Mike Bloomfield, Paul Butterfield Blues Band, Mississipi John Hurt, Pete Seeger, Buffy Sainte-Marie... Comment résister ? En 1963, ils ont été entre 45 000 et 70 000 spectateurs, très majoritairement lycéens et étudiants, à se presser au premier grand festival américain, créé quatre ans plus tôt par le pianiste et producteur George Wein. Entre concerts de légende et portrait d'une génération, ce film, réalisé en 1967, préfigure l'explosion du Summer of Love.

11:09 Gepost door doeterniettoe in Maatschappij | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bob dylan, johnny cash, newport joan baez |  Facebook |