09-08-10

Nog steeds leven we onder een nucleaire schaduw....

Nog steeds leven we onder een nucleaire schaduw....

 

  Dit bracht het vrt -journaal op de verjaardag van de bom (6/8/10):

65 jaar geleden viel de atoombom op Hiroshima.

“De VS wilden destijds de overgave van Japan en het einde van de tweede wereldoorlog bespoedigen door de bom te gooien” zegt een vrt-journalist alsof het een waarheid betreft. Dit zinnetje is de officiële versie van de VS, bedoeld om een vreselijke slachting te rechtvaardigen. Die versie wordt hier klakkeloos overgenomen ,zonder diepere analyse, door de Vlaamse gemeenschapszender. Het getuigt van weinig kritische zin, het is wel een gemeenplaats die moet ingeheid blijven in de Westerse publieke opinie...

Als nodig antidotum hier het standpunt van John Pilger (met achteraf een vertaling in het Nederlands): The Lies of Hiroshima are the Lies of Today

 

 

Hier de vertaling van dit artikel vanJohn Pilger:

De leugens van Hiroshima zijn de leugens van vandaag

Door John Pilger

06/08/08 "ICH"- - Op de verjaardag van het vallen van de atoombom op Hiroshima op 6 augustus 1945, beschrijft John Pilger de 'opeenvolging van leugens' vanuit het stof van die ontplofte stad, tot de oorlogen van vandaag - en de dreigende aanval op Iran.

Toen ik ging eerst naar Hiroshima in 1967, was er nog steeds de schaduw op de trap. Het was een haast perfecte afdruk van een mens op zijn gemak: gespreide benen, rug gebogen, een hand op de ij zij, wachtend tot de bank open ou gaan. Om kwart na acht, de ochtend van 06-8-1945, werd ze en haar silhouet gebrand in het graniet. Ik staarde naar de schaduw een uur of langer, en liep toen naar de rivier en ontmoette een man, Yukio, wiens borst nog geëtst was met het patroon van het shirt dat hij droeg toen de atoombom viel.

Hij en zijn gezin woonden nog in een krot gegooid in het stof van een atomaire-woestijn. Hij beschreef een enorme flits over de stad, "een blauwachtig licht, zoiets als een kortsluiting", waarna de wind als een tornado blies en zwarte regen viel. "Ik werd op de grond gegooid en zag dat alleen de stengels van mijn bloemen overbleven. Alles was stil en rustig, en toen ik opstond waren er naakte mensen , zij zeiden niets. Sommigen van hen hadden geen huid of haar. Ik was er zeker van dat ik dood was. " Negen jaar later, toen ik hem terug wou opzoeken, was hij gestorven aan leukemie.

In de onmiddellijke nasleep van de bom, verboden de geallieerde bezetters elke vermelding van stralingsvergiftiging en stonden ze dat mensen die gedood of gewond werden dat dat alleen kwam door de ontploffing van de bom. Het was de eerste grote leugen. "Geen radioactiviteit in Hiroshima's ruines", zei de voorpagina van de New York Times, een klassieker van desinformatie en journalistieke troonsafstand, wat de Australische journalist Wilfred Burchett recht zette in zijn scoop van de eeuw. "Ik schrijf dit als een waarschuwing aan de wereld", meldde Burchett in de Daily Express, die Hiroshima bereikte na een gevaarlijke reis,de eerste correspondent die het aandurfde. Hij beschreef ziekenhuisafdelingen gevuld met mensen zonder zichtbare verwondingen, maar die stervende waren van wat hij noemde "een atomaire-pest". Omdat hij deze waarheid vertelde, werd zijn persaccreditatie ingetrokken, kwam hij aan de schandpaal, werd besmeurd en tenslotte afgezet.

De atoombommen op Hiroshima en Nagasaki waren criminele daden op een epische schaal. Het was massamoord met voorbedachte rade, men liet een intrinsiek crimineel wapen los. Om deze reden zoeken de voorstanders hun toevlucht in de mythologie van de ultieme "goede oorlog", waarvan de "ethische bad", zoals Richard Drayton het noemde, het westen toeliet niet te boeten voor haar bloedig imperialistisch verleden maar dit bevorderde 60 jaar roofzuchtige oorlogen, steeds in de schaduw van de bom.

De meest hardnekkige leugen is dat de atoombom viel om de oorlog in de Stille Oceaan te beëindigen en om levens te redden. "Zelfs zonder de atoombom aanvallen," besloot the United States Strategic Bombing Survey of 1946, zou het overwicht op Japan in de lucht voldoende druk hebben uitgeoefend om tot onvoorwaardelijke overgave te dwingen en de noodzaak voor een invasie wegnemen. Gebaseerd op een grondig onderzoek van alle feiten , en ondersteund door het getuigenis van de overlevende betrokken leiders in Japan, is het de mening van de 'Survey' dat Japan zou hebben overgegeven, zelfs als de atoombommen niet waren gevallen, zelfs als Rusland niet die oorlog was ingestapt en zelfs als er geen invasie was gepland of overwogen. "

De National Archives in Washington bevat documenten van de Amerikaanse overheid die Japanse vrede ouvertures al plaatsen zo vroeg als 1943. Op geen enkele werd ingegaan. Een kabel verstuurd op 05/05/1945 door de Duitse ambassadeur in Tokio en onderschept door de VS verdrijft elke twijfel; de Japanners wilden gaan voor de vrede, met inbegrip van "capitulatie, zelfs indien de voorwaarden hard waren". In plaats daarvan, vertelde de Amerikaanse minister van oorlog, Henry Stimson, aan president Truman dat hij "bang" was dat de Amerikaanse luchtmacht japan zo zwaar zou hebben "gebombardeerd" dat het nieuwe wapen niet in staat zou zijn "om" zijn kracht laten zien. Hij gaf later toe dat "geen enkele poging is gedaan, en niets werd ernstig overwogen om overgave te bereiken alleen maar om niet te moeten gebruik maken van de bom". Zijn buitenlands beleid collega's waren enthousiast "om de Russen overdonderen met de bom ostentatief op onze heup". Generaal Leslie Groves, directeur van het Manhattan Project, die de bom maakte, getuigde: "Er was nooit enige illusie van mijn kant dat Rusland onze vijand was, en dat het project werd uitgevoerd op die basis." De dag nadat Hiroshima werd uitgewist, sprak president Truman zijn tevredenheid uit over het "overweldigende succes" van "het experiment".

Sinds 1945, stond de Verenigde Staten minstens drie keer op de rand van het gebruik van nucleaire wapens. In het voeren van hun nep -oorlog tegen terreur hebben de huidige regeringen in Washington en Londen verklaard bereid te zijn "pre-emptive" nucleaire aanvallen uit te voeren tegen niet-nucleaire staten. Met elke slag naar de middernacht van een nucleair Armageddon, worden de leugens om dat te rechtvaardigen meer en meer buitennissig. Iran is de huidige "dreiging". Maar Iran heeft geen nucleaire wapens en de desinformatie dat ze een arsenaal aan nucleaire wapens plannen komt grotendeels uit een in diskrediet gebrachte door de CIA gesponsorde Iraanse oppositiegroep, de MEK - net als de verzameling leugens over Saddam Hoessein's massavernietigingswapens ontstonden in het Iraakse Nationale Congres, opgezet door Washington.

De rol van de westerse journalistiek in de bouw van deze stroman is cruciaal. Dat Amerika's “Defence Intelligence Estimate” vrij zelfzeker beweert dat Iran zijn kernwapenprogramma in 2003 opgaf is verwezen naar het gat in de herinnering. Dat Iran's president Mahmoud Ahmadinejad nooit gedreigd heeft "Israël van de kaart te vegen" is van geen belang. Maar het is de mantra van deze media, zo sterk dat in zijn recente optreden voor het Israëlische parlement, Gordon Brown erop zinspeelde toen hij Iran bedreigde, nog maar eens.

Deze opeenvolging van leugens heeft ons gebracht naar een van de meest gevaarlijke nucleaire crisissen sinds 1945, omdat de reële dreiging vrijwel onbespreekbaar blijft binnen de gevestigde Westerse kringen en dus ook in hun media. Er is slechts een ongebreidelde nucleaire macht in het Midden-Oosten en dat is Israël. De heldhaftige Mordechai Vanunu heeft geprobeerd de wereld te waarschuwen in 1986 teon hij bewijen naar buiten smokkelde dat Israël bezig was met de bouw van maar liefst 200 kernkoppen. In weerwil van VN-resoluties zit Israël vandaag duidelijk te popelen om Iran aan te vallen, bang dat een nieuwe Amerikaanse regering misschien wel, echte onderhandelingen wil aangaan met een land dat het westen heeft afgeschreven sedert Groot-Brittannië en de VS de Iraanse democratie omverwierp in 1953.

In de New York Times van 18 juli, dreigde de Israëlische historicus Benny Morris, ooit een liberaal en nu een adviseur van de politieke en militaire gevestigden van zijn land, met "een Iran omgezet in een nucleaire woestenij". Dit zou massamoord zijn. Voor een jood, schreeuwt de ironie het hier uit.

De vraag stelt zich: zijn de rest van ons enkel omstanders die beweren , net zo goed als de Duitsers toen, wir haben es nicht gewusst? Hebben we steeds meer te verbergen achter wat Richard Falk heeft genoemd "een zelfingenomen, een-weg, juridisch / moreel scherm [met] een positief beeld rond de westerse waarden en een (eigen) bedreigde onschuld, dat een een campagne van onbeperkte geweld zou rechtvaardigen? Het vangen van oorlogsmisdadigers is weer in de mode. Radovan Karadzic staat in de beklaagdenbank, maar Sharon en Olmert, Bush en Blair niet. Waarom niet? De herinnering aan Hiroshima vereist een antwoord.

www.johnpilger.com

 

09:39 Gepost door doeterniettoe in Levensbeschouwing, Maatschappij, Media, Politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: atoom, hiroshima, japan |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.