22-05-10

Voedsel

473px-Staphylococcus_aureus,_50,000x,_USDA,_ARS,_EMU

 

Taal over het gebied van het onzegbare...


Fragment uit Le Clézio's “Terra Amata' een aanrader

(eerst het origineel, daarop de vertaling)

 

 

Quand je n'etais pas né, quand je n'avais pas encore renfermé ma vie

en boucle et que ce qui allait être ineffaçable n'avait pas encore

commencé d' être inscrit; quand je n'appartenais à rien de ce qui

existe, que je n' étais pas même conçu, ni concevable, que ce hasard

fait de précisions infiniment minuscules n'avait pas même entamé son

action ; quand je n'étais ni du passé, ni du présent, ni surtout du futur;

quand je n'étais pas; quand je ne pouvais pas être; détail qu'on ne

pouvait pas aperçevoir, graine confondue dans la graine, simple

possibilité qu'un rien suffisait à faire dévier de sa route. Moi, ou le

s autres. Homme, femme, ou cheval, ou sapin, ou staphylocoque

doré. Quand je n'étais pas même rien , puisque je n'étais pas la

négation de quelque chose, ni même une absence, ni même une

imagination. Quand ma semence errait sans forme et sans avenir

, pareille dans l'immense nuit aux autres semences qui n'ont pas

abouti. Quand j'étais celui dont on se nourrit, et non pas celui qui

se nourrit, celui qui compose, et non pas celui qui est composé. Je

n'étais pas mort. Je n'étais pas vivant. Je n' existais que dans les

corps des autres, et je ne pouvais que par la puissance des autres.

Le destin n'était pas mon destin. Par secousses microscopiques, le

long du temps, ce qui était substance oscillait en empruntant les

voies diverses. A quel moment le drame s'est-il engagé pour mo

i? Dans quel corps d'homme ou de femme, dans quelle plante, dans

quel morceau de roche ai-je commencé ma course vers mon

visage?

 

 

 

Toen ik niet geboren was, toen ik mijn leven nog niet had

opgesloten in een knop en dat wat onuitwisbaar ging zijn nog niet

begonnen was te worden opgeschreven; toen ik tot niets behoord

e van wat bestond, ik was zelfs nog niet eens uitgedacht, noch

uitdenkbaar, dit toeval gemaakt uit oneindig

kleine nauwkeurigheden had zelfs zijn actie nog niet begonnen ;

toen ik niet van het verleden was, noch van het heden,

zeker niet van de toekomst; toen ik niet was; toen ik niet kon

zijn; detail dat men niet kon waarnemen, graantje vermengd in

het graan, simpele mogelijkheid waarvoor een nietigheid volston

d om het te laten afwijken van zijn weg. Ik of de anderen. Man

, vrouw,of paard, of den, of staphilococcus aureus. Toen ik zelfs

niets was, vermits ik zelfs niet de negatie van iets was, zelfs geen

afwezigheid, zelfs niet een verbeelding. Toen mijn zaad zwierf

zonder vorm en zonder toekomst, gelijk in de immense nacht aa

n de andere zaden die nooit aankwamen. Toen ik die was

waarvan men zich voedt, en niet die die gevoed wordt, die die

samenstelt en niet die samengesteld is. Ik was niet dood. Ik was

niet levend. Ik leefde slechts in het lichaam van de anderen, en ik

kon slechts door de kracht van de anderen. Het lot was niet mijn

lot. Door microscopische schuddingen, in de loop van de tijd,

trilde dat wat substantie had en ontleenden verschillende wegen.

Op welk ogenblik heeft het drama het voor mij opgenomen? In

welk lichaam van vrouw of man, in welke plant, in welk stuk rots

ben ik mijn loop naar mijn gezicht begonnen?

 

16:21 Gepost door doeterniettoe in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.