02-04-10

Een ethische en esthetische ervaring, voeling hebben....

De kunst blijft voeling te houden met de polsslag van de tijd en hem liefst nog te overstijgen, het verleden mee te nemen...

 

Zo is het voor velen moelijk tegenwoordig nog verder te gaan dan het zgn realisme. Ik herinner me (ja, ja) dat bij de film Hair (milos Forman) velen zich stoorden aan het feit dat plots de actie soms doorbroken werd en de acteur begon te zingen... alsof men ooit met de film of het theaterstuk een nabootsing van de visuele realiteit beoogde. Nee zulke overgang is meer dan gepast, het geeft een diepere dimensie. De werkelijkheid zie je om je heen, een toneelstuk moet verhelderen, zichtbaar maken.

Theater, een boek, een film, ze hebben alle een eigen dynamiek en het is juist goed dat ze de dagelijkse realiteit overstijgen en de diepgang van de realiteit tonen, voorbij het oppervlakkige.

 

Volgend werk bvb overstijgt de ondraaglijke lichtheid van het bestaan en schudt je wakker.

 

Haendel's Halleluah (op You Tube in 26 deeltjes) in een prachtige uitvoering!!!

 

hier het eerste deeltje:

http://www.youtube.com/watch?v=8qgeVZPWxyk

 

De gedurfde enscenering van het geheel was voorwerp van discussie maar lijkt me geslaagd: ze doet m.i. geenszins onrecht aan het stuk. We leven nu in een 'vormelijk' volledig andere tijd dan toen en het is mooi dat Spinosi van de Messiah een versie maakte die ook deze tijd inhoudt en kan aanspreken. Het geeft dit stuk een bijkomende dimensie. Bovenop is het incorporeren van gebarentaal (met een gepaste ondertiteling) bijzonder.

Het maakt je zintuigen gevoeliger. Gevoeliger voor taal, de schoonheid ervan, zijn vele facetten.

 

08:01 Gepost door doeterniettoe in Muziek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: haendel |  Facebook |

Commentaren

Inderdaad, grote kunst overstijgt het realisme. Het overstijgt en transformeert de werklijkheid. Grote kunst onderscheidt zich door de vorm, niet door de inhoud. Op tv en in fims worden we platgeslagen door het realisme: de voorspelbare formats van Hollywood, de soaps en reality-tv. Als ik al eens toevallig in een soap zoals bv. 'Thuis' beland, dan krijg ik een verstikkend gevoel. Al die ruzies, conflicten en relationeel geharrewar, lijken zo uit de realiteit gelopen te zijn (maar uitvergroot). 's avonds wil ik dit hyperrealisme net ontlopen. bv. ik heb net ruzie gehad met mijn baas, en ik wil dit niet herhaald zien op tv. Soap neemt vormelijk te weinig afstand van de werklijkheid. Echte kunst voert een transformatie uit, een distantiëring en interpretering. Dit maakt het specifiek 'esthetische' uit. Men zou de verhaallijnen van bv. Thuis kunnen esthetiseren, waardoor diezelfde conflicten, relationeel geharrewar anders worden weergegeven, waardoor ze genietelijker zijn.

Gepost door: Johnsatyricon | 02-04-10

De commentaren zijn gesloten.