29-12-09

Afrika en Europa...

 

In De Standaard van 24/12/09 verscheen van Walter Zinzen volgende lezersbrief, die we hier graag overnemen (ik vermoed dat W.Zinzen geen bezwaar heeft tegen de verspreiding van zijn lezersbrief ).

De brief is een reactie op Malaria is meer dan muggennetten uitdelen een opiniestuk van de woorvoerder van het Rode Kruis Vlaanderen Filip Rylant, verschenen in De Standaard van 23/12/09.

Muskietennetten

Het Rode Kruis doet zijn best om de kritiek op zijn anti-malaria-actie te ontzenuwen, maar fietst zorgvuldig om de hamvraag: waar gaat de opbrengst van Music For Life naartoe? Met andere woorden: welk bedrijf mag zich verheugen in de order voor tienduizenden muskietennetten? Ligt dit bedrijf in Afrika en zorgt Music For Life voor bijkomende werkgelegenheid? Of staat het in België of elders in Europa en doet Music For Life mee aan de crisisbestrijding in eigen streek? Hoeveel gaan die muskietennetten kosten per stuk, en tegen welke prijs worden ze naar Burundi getransporteerd? En wie wordt daar dan weer beter van? De Afrikanen?

De vraag is in deze krant al gesteld in oktober. Maar antwoorden doet het Rode Kruis niet. Waarom?

Ik dacht dat alle brave mensen die vol goede bedoelingen geld geven in de veronderstelling dat ze daarmee een goede daad verrichten, er recht op hebben te weten wat er met hun gift precies gebeurt.

Walter Zinzen (journalist)

(Mooi is dat de Standaard Online artikels (ook lezersbrieven) ter beschikking stelt voor de pc-lezer:http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=JB2...)

 

 

 

Het Rode Kruis doet er goed aan volledig open kaart te spelen dat zal haar eigen reputatie ten goede komen. Walter Zinzen's bedenking heeft niet tot doel acties voor Afrika te discrediteren meen ik maar juist door de transparantie kan het duidelijk worden welke grote betekenis voor Afrika zulke acties kunnen hebben niet alleen voor de volksgezondheid maar ook voor de werkgelegenheid enz..

Acties als “Music For Life” spreken de bevolking aan en doen beroep op hun grootmoedigheid. Ze kunnen een volksopvoedend karakter hebben tenminste als ze in alle openheid gebeuren. Zoniet werken ze juist omgekeerd en blijft een groot deel van de gevers achteraf zitten met het gevoel 'het zal toch allemaal (weer) aan de vingers blijven plakken....' en houden ze de vinger op de knip bij latere acties.

Liefst eerlijke hulp zonder eigen profijt. En is dat niet het geval dan is het best in eigen hert kijken en toch de boeken open te leggen.

 

Knappe film over Afrika en Europa en de hele hulp-problematiek zie je in de (hier aanklikbare) film van David Whitley's The March

 

11:47 Gepost door doeterniettoe in Maatschappij | Permalink | Commentaren (1) | Tags: music for life, afrika, ontwikkelingshulp |  Facebook |

Commentaren

Ik vind dat sofie Lemaire en Siska Schoeters het goed opnemen, als ze met kruisjes in hun ogen op de grond neergetoekt zijn door kabouter Wesley, en dan nog zeggen: 'het geeft niet'. Neen, alle gekheid op een stokje, Music for life is een volksfeest, en de meesten kan het nauwelijks interesseren hoe en wat er met hun geld gebeurt. Laten we die sferen gescheiden houden: het volksfeest dat vooral ten eigen bate gebeurt, en wat er met het geld gebeurt, dat is een andere, nuchtere zaak, die niet binnen het bewustzijn van de gemiddelde gever valt.

Gepost door: Johnsatyricon | 29-12-09

De commentaren zijn gesloten.