27-10-09

Maddens en Peumans en projecten....

 

Bart Maddens over zijn doctrine:

http://www.deredactie.be/permalink/1.620098

 

Maddens pleit dus vanuit zijn flamingant zijn voor een confederalisme. Krijgen we ooit twee lilliputstaatjes die dan gaan samenwerken vanuit eigen beweging?

 

Marc Reynebau toont aan wat dat allemaal aan problematiek inhoudt. Hij schrijft daarover in ' Het is barsten of barsten.' waarin hij stelt dat Maddens geen doctrine geeft maar een strategie voorhoudt die België wil doen barsten. Maddens geeft dat trouwens toe.

Reynebau waarschuwt dat de politiek beter goed nagaat wat de Maddens-doctrine inhoudt, het is gewoon een separatistisch project.

En dan hier Jan Peumans, voorzitter van het Vlaams Parlement, onlangs in TerZake:

 

Wat opvalt is dat deze man een separatistische koers lijkt te varen vooral omwille van betreurenswaardige feiten die zijn familie zijn aangedaan tijdens de repressie, nu meer dan 60 jaar terug. Het verleden laat zijn sporen na, belangrijk is evenwel je niet daardoor te laten conditioneren.  Dan zit je in een eeuwige kringloop van wraak en weerwraak. Ontzettend veel onrecht is tijdens de oorlog mensen aangedaan ook in het Belgicistische kamp. Hoeveel mensen van de witte brigade kwamen niet om, zijn niet doodgeschoten door mensen die meewerkten met de bezetter? Oorlog is een verliespost voor beide kampen...

Onze daden achtervolgen ons, nos actes nous poursuivent....

Reynebau's column ' gesteld lichaam ' (D.S.2/9/09) is ook verduidelijkend.

 

Kinderen en kleinkinderen van strijders van toen leven nu, regeren nu. De problemen waar we nu voor staan zijn enorm (mondiaal, Europees, economisch, cultureel, sociaal). We leven nu in materieel betere, deels andere tijden. Er is meer welstand, we hebben in dit land geen oorlog gekend de afgelopen 60 jaar. Wallonië is niet meer het rijke gewest. Vlaanderen is nu het rijke gewest met de minste werkloosheid.

Kunnen we het verleden van meer dan een halve eeuw terug nu achter ons laten? In welk kamp onze voorouders tijdens Wereldoorlog II ook stonden?

Het ikje mag in de politiek geen rol spelen, zelfs je eigen carrière niet. Politiek is geen spelletje wraak nemen. Wel poog je het land dat je vertegenwoordigt goed te besturen en te loodsen naar een groter geheel.  Weg van het exclusieve denken, van het denken in 'uitsluiten'. Tijdens de oorlog dacht men exclusief, we voelen er klaarblijkelijk nog altijd de gevolgen van...

 

Inclusief denken sluit geen groep uit maar beoogt het heil van eenieder. Niet uit ethische plicht maar omdat het verstandig is inclusief te handelen: dan zint niemand weer op wraak. Dan is welvaart geen bedreigde welvaart. Daarom is werken naar Europa zo belangrijk.

07:30 Gepost door doeterniettoe in Politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bart maddens, jan peumans, maddens doctrine |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.