23-09-09

De klimaatproblematiek brengt ons samen. Kunnen we samenwerken, of wordt het the Age of Stupid?

Zo is het dus, gelukkig, niet langer:

Alphonsegaston

Kunnen we samenwerken als zulke globale bedreiging op ons afkomt? Beseffen we het? Dat zal Kopenhagen bewijzen. Intussen is de klimaatconferentie van gisteren onvoldoende concreet gebleken zeker langs de kant van de twee meest vervuilende grootmachten. Positief is echter dat het probleem (eindelijk!!!) erkend wordt en ze beide stellen dat er maatregelen moeten komen.

 

De 'Alphonse et Gaston' dans heeft voldoende lang geduurd en het best is in eigen hart te kijken zodat je ziet wat jij kan doen om dit globale probleem aan te pakken. De zwarte piet bij de andere leggen en intussen niks doen is immoreel en gevaarlijk voor de overlevingskansen van de soort.

Gisteren ging de film 'The Age of Stupid' in première. Aan ons om die omschrijving voor deze eeuw niet waar te maken.  Op dit ogenblik kunnen we het tij nog keren, kunnen we aantonen dat evolutie bestaat, dat we de naam 'homo sapiens', de wijze mens, waard zijn.  Dat we meer zijn dan een ikje dat alleen ik-gericht kan denken.

 

 

Hier het editoriaal van de New York Times: Mr. Obama and Mr. Hu on Warming

Hier de Engelse vertaling van de toespraak van Mr Hu: Hu Jintao’s Speech on Climate Change

De Tekst van Obama staat in het vorige logje.

Hieronder de Nederlandse vertaling van het editoriaal van de New York Times:.

Dhr. Obama en Dhr. HU over de opwarming

Van de meer dan 100 wereldleiders die dinsdag in de Verenigde Naties voor een top conferentie over de klimaatverandering bijeenkwamen , telden twee het meest: Barack Obama en de Chinese president Hu Jintao. Samen produceren hun landen 40 procent van de uitstoot van broeikasgassen in de wereld. Samen kunnen ze de weg banen naar een doeltreffende globale reactie op deze duidelijke mondiale dreiging. Of gezamenlijk kunnen zij dat royaal in de prak rijden..

In minder dan drie maanden zullen onderhandelingen beginnen in Kopenhagen voor een nieuwe overeenkomst ter vervanging van het Kyoto-protocol voor 1997. De hoop wordt gekoesterd dat deze besprekingen tot verbintenissen van elke natie zullen leiden zodat die de temperatuurstijging kunnen houden onder de 2 graden Celsius (of 3,6 graden Fahrenheit) boven het pre-industriele niveau. Dat vereist een zware verlaging van de emissies door — maar liefst 80 procent van de geindustrialiseerde landen tegen het midden van de eeuw..

En er is niet veel tijd te verliezen. Rajendra Pachauri, de voorzitter van het intergouvernementeel panel inzake klimaatsverandering waarschuwde nog dinsdag: "Wetenschap laat ons geen ruimte voor nietsdoen."

Terwijl Europa en de Verenigde Staten van mening verschillen hoe snel de ontwikkelde landen moeten opschieten, hun geschillen verbleken vergeleken met de historische kloof tussen ontwikkelde - en ontwikkelings landen, die hebben aangevoerd dat het geïndustrialiseerde Westen de grootste lasten moet dragen. Van haar kant heeft het Westen gepleit dat landen als China en India zo vlug mogelijk niet langer blijven toekijken, zoals ze nog deden in Kyoto.

Mr. Obama en Dhr. HU hebben die kloof niet overbrugd, maar hun regeringen luisteren zorgvuldiger naar elkaar. China doet niet meer alsof het een achtergebleven land is wiens noodzaak voor economische groei haar ontslaat van enige verplichting om de uittstoot te controleren. De Verenigde Staten -— werelds grootste vervuiler — historisch gezien – erkent haar verantwoordelijkheid om de armste en meest kwetsbare landen te helpen bij de vermindering van uitstoot zonder dat dit gebeurt ten koste van groei.

De twee leiders hebben desalniettemin nog een aanzienlijke afstand te gaan.

Voor mijnheer HU, betekent dit dat hij meer specifiek moet zijn rond zijn bemoedigende toezeggingen. Op dinsdag, hij heeft beloofd van het groeitempo van de CO2-uitstoot te verminderen tussen nu en 2020 met een "aanzienlijke marge" — waarna, stelde hij, China wou pogen ze te reduceren in absolute cijfers. Deze vage formulering zal waarschijnlijk niet in Kopenhagen volstaan. Een overeenkomst moet niet uniform zijn, maar ieder land moet verplicht worden om reële en controleerbare afspraken te maken.

Mr. Obama erkent de urgentie van het probleem. Hij zal hard moeten werken om een democratisch gecontroleerde Senaat (het Parlement heeft gehandeld) ook te overtuigen en om een krachtige wetgeving door te sluizen die de Verenigde Staten bindt tot het verminderen van broeikasgassen.

De president gaf veel aandacht aan de regelgevende stappen die hij heeft gezet of die hij plant om de uitstoot te controleren en de investeringen die hij deed in schonere technieken. Toch blijft wetgeving, essentieel in Amerika's aanspraak op leiderschap en om een internationale overeenkomst te bereiken..

Jarenlang hebben hebben China en de Verenigde Staten zich beziggehouden met de gevaarlijke Alphonse en Gaston routine, waar men de inactiviteit van de andere gebruikte om de eigen verantwoordelijkheid af te schudden. Beide leiders gaan akkoord dat het tijd is deze dans te beëindigen. Al zal er nog veel nodig zijn om tot een geloofwaardige en alomvattende overeenkomst te komen, die vooruitgang.is.

(vertaling editoriaal New York Times, 23.09.09 )

------------------

Dat volgende film fictie wordt en geen  beeld van 2050 zal uit onze houding de volgende jaren blijken.

 

 

 

"The Age of Stupid" opening sequences

12:01 Gepost door doeterniettoe in Milieu | Permalink | Commentaren (0) | Tags: klimaatopwarming, vn |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.