23-01-09

Het eeuwige duel tussen het ik en het algemeen belang....

 

Bedenkingen bij een nieuwe president in de VS...

 

  • Vanzelfsprekend is de wereld blij met de nieuwe frisse wind die met Obama waait maar beseft elkeen wel voldoende dat hij zegt 'Yes we can' en niet 'Yes I can!', er wordt een mondige geïnformeerde burger door hem verwacht en die is er nog niet. Dat is een dagdagelijkse taak voor eenieder: zich niet door manipulatieve media laten beïnvloeden maar een eigen mening opbouwen op basis van feiten.

     

  • Uitsluitend het algemeen belang van de VS nastreven, is niet voldoende. Er is nood aan een groter 'wereld'-belang, een inclusief denken, waarin men niet meer denkt in grote tegenstellingen zwart-wit ('wie niet voor mij is, is tegen mij', dixit Obama's voorganger...), maar juist in telkens grotere gehelen denkt, denken waarin het kleinere opgenomen wordt, synthese, inclusief denken.

     

  • De wapenlobby is tot nu getroost door Obama's engagement in Afghanistan... Hopelijk wordt hij geen speelbal van wapenlobbies en grote prive-monopoliebedrijven zodat de meer sociale politiek die hij voorstaat volledig verwatert. De wapenindustrie minder afhankelijk maken van de verlangens van de aandeelhouders zou zeker de wereldvrede bevorderen...

 

  • Mooi in zijn jongste speech is dat hij poogde alle groepen te vermelden, hij wil insluiten ipv uit te sluiten. Het gekke is dat tegenstanders van hem hem een socialist noemen, in de VS zowat een scheldnaam.... Dat bewijst hoe erg het gesteld is met wat men gemeenschappelijk opgebouwd heeft de afgelopen eeuwen... Het gemeenschappelijk staatsbezit ligt er alles behalve rooskleurig bij, geen goede algemene gezondheidszorg, geen degelijke wegenstructuur, erbarmelijk onderwijs en dgl. meer. Er is werk aan de winkel en de economische crisis en Obama's relanceplan kan de VS bewust maken van iets dat wij in Europa wel weten maar tegenwoordig vaak vergeten: je kan maar een staat hebben met voldoende sociale instellingen als er voldoende belastingen geheven worden. Ook wij vergeten te vaak dat de sociale instellingen die we nu als vanzelfsprekendheid zien het resultaat zijn van een sociale strijd. Minder belastingen is een makkelijke slogan maar een nefaste als hij betekent een afbraak van de sociale zekerheid.

     

  • Een staat die uitsluitend als melkkoe bekeken wordt door zijn burgers, kan geen staat blijven...

    Een staat is een collectieve opdracht en daaraan leveren we elk (o.a. door belastingen te betalen) een positieve bijdrage.

 

19:47 Gepost door doeterniettoe in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.