08-07-08

Too bad he's dead, I can do something about that...

 

Met bovenstaand (lichtjes gewijzigd) citaat van Robert Rauschenberg begint volgend filmpje rond hemzelf, alleen heeft hij het over een opgezet dier dat hij ergens in een rommelzaak tegenkwam.

 

 

 

“Too bad they're dead... I can do something about that.” Zulke uitspraak typeert Rauschenberg. Hij had het leven lief, was zeker levenskunstenaar. Werd hij als kunstenaar de hoogte ingeprezen dan was dat 'leuk' maar zag hij dadelijk de betrekkelijkheid van zulke uitspraken. Wou geen held zijn, hooguit een niet-held.


Niet koen, niet ver weg, niet eeuwig, niet fier, niet verheven wou zijn kunst zijn. Niet door tradities bezwaard, niet doordrenkt van geniale ideeën. Geen missionaris, geen hogepriester, geen visionair wou hij zijn, zelfs geen uitvinder. Alles wat hij nodig had lag op straat, oude sokken, kartons, autobanden, krantenprenten. En om het even hoe verfomfaaaid, verscheurd, geschonden, verroest de dingen waren, zelfs in de slechtste afval vond hij niet vermoede schoonheid. Dat was de gave van Robert Rauschenberg. Hij kon nog verwonderd zijn, kon zich beroezen aan het onbenulligste.

( vertaald fragmentje uit het knappe artikel van Hanno Rautenberg rond Rauschenberg in 'Die Zeit' van 21/05/08: Der Weltumarmer )


Als kind was hij een onopvallend, schuchter jongetje uit een Texaans stadje. Had dyslexie, was dom dacht men. Wie weet was dat alles de juiste voedingsbodem voor zijn later werk: Hij, de nagenoeg onzichtbare, gaf erkenning aan het onooglijke, aan datgene waar men over kijkt, wat tot dan geen erkenning had. Juist door het schone in het banale, het gewone, terug te vinden daarvoor kreeg hij  erkenning. Hij haalde de dingen uit hun verlorenheid, zag nieuwe verbanden, en sloot zichzelf mee in dat verband. Dat was prettig werken en daar genoot ie van.


Je zou kunnen stellen dat Rauschenberg in zijn werk de Amerikaanse belofte van gelijkheid vorm geeft. De wereld is open, is goed en als wij die wereld liefhebben dan heeft die ook ons lief. Een andere boodschap dan 'uitsluitend je eigen morzel grond lief te hebben en alles wat anders is best verguizen... ' Insluiten in plaats van uitsluiten.

Rauschenberg schonk vele miljoenen aan verarmde kunstenaars en ook aan de democratische partij.

Hij waagde zich aan globale kunstprojecten en poogde daarmee niet slechts de kunst maar ook cultuurgrenzen doorlaatbaarder te maken.

Beter grenzen slechten dan nieuwe, engere.

De wereld is rond.

rauschenberg_748859b








 

11:30 Gepost door doeterniettoe in Kunst | Permalink | Commentaren (0) | Tags: robert rauschenberg, maatschappij |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.