18-03-08

Haal identiteit niet vanuit haat voor de andere groep…over Kosovo, bijvoorbeeld.

Volgend artikel rond Kosovo verscheen in de jongste NewYork review of books en hier zie je weer, de hoeveelste keer al, hoeveel ellende nationalisme -van welke kant ook  - met zich meebrengt.

 Dit artikel van de dichter  Charles_Simic  eindigt met een zin waarin heel het drama Kosovo (ook al voor de toekomst) wordt samengevat:  Zolang nationale identiteit haast uitsluitend wordt gedefinieerd vanuit haat voor de andere zolang zal binnen die regio het aantal ongelukkigen bij verre het aantal gelukkigen overtreffen…..

 

Oorspronkelijk artikel in het Engels: http://www.nybooks.com/articles/21190

Hier de vertaling:

De onrustige geboorte van Kosovo

Door Charles Simic

De beslissing van de Verenigde Staten, Groot-Brittannië, Frankrijk, Duitsland en een aantal andere landen om te breken met het internationaal recht, dat  de territoriale integriteit en soevereiniteit van staten als onaantastbaar beschouwd, en om Albanese separatisten in Kosovo onafhankelijk te verklaren van Servië  was een daad zo uitzonderlijk in de internationale betrekkingen dat zij had moeten plaatsvinden buiten de Verenigde Naties, waar haar onwettigheid moeilijk te rechtvaardigen was geweest. Het excuus gegeven voor dit initiatief is dat de etnische zuiveringen en de humanitaire ramp veroorzaakt door Servië in 1999  de landen die overhaast  Kosovo op 17 februari 2008 erkenden  vrijstelden van de regel die bepaalt dat de internationale grenzen  alleen kunnen worden gewijzigd met de instemming van alle partijen .

Na een compliment aan de Kosovaren rond hun onafhankelijkheid, verklaarde staatsekretaris Condoleezza Rice  dat deze moest worden bekeken als  ‘een speciaal geval’, de enige uitzondering ooit op de regel van de territoriale integriteit van naties op grond van het internationale recht, en dat separatisten elders dit optreden niet als een precedent mogen beschouwen. Spanje, Portugal, Griekenland, Slowakije, Malta, Bulgarije, Roemenië en-bijna een derde van de lidstaten van de Europese Unie-zijn niet onder de indruk door haar uitleg en hebben tot dusver geweigerd Kosovo te erkennen. Ze betwijfelen  dat de wrede behandeling van Kosovaren door de voormalige Servische president Slobodan Milosevi'c  de enige reden voor de Verenigde Staten is tot dit besluit.  Zoals bijna altijd  als het  om de Balkan gaat, is een lokale geschil door de grote mogendheden gebruikt in functie van hun eigen nationale belangen, die  weinig te maken hebben met het verlangen dat rechtvaardigheid geschiedt..

 

Had Kosovo haar onafhankelijkheid verklaard twee jaar terug, toen de Russen nauwelijks bezorgd waren over wat er gaande was in de Balkan, dan zou het proces makkelijker zijn geweest," schreef een Albanees naar The Boston Globe. Hij heeft gelijk. Het  Servische verlies van Kosovo, was onvermijdelijk, niet omdat de Serviërs geen juridische en historische rechten op de provincie hebben, maar omdat de Albanezen, na hun eigen draai te hebben gegeven aan de etnische zuiveringen sinds 1999, hen met  tien tegen een in getal overtroffen en  niet de intentie hebben nog ooit door hen te worden geregeerd. Bovendien weten veel Serviërs, ook al zullen ze het niet openlijk zeggen , dat twee miljoen Albanezen die je haten en waarmee je onder hetzelfde dak moet leven  geen verstandige optie is.

Andere Serviërs blijven zich wijsmaken dat ze met de hulp van Vladimir Poetin  kunnen zegevieren. Hoe het dode paard van een Servisch Kosovo  terug tot leven wordt gebracht is niet nader uitgewerkt, maar het is niet moeilijk raden dat geweld zou worden gebruikt bij de opstanding. Net als onze eigen Amerikaanse gekken  die dromen van steeds meer landen te bombarderen, overwegen de Serviërs niet de gevolgen van hun daden. De eenvoudige waarheid dat vroeg of laat er zal worden betaald voor het doden van vrouwen en kinderen en het wegjagen van  honderdduizenden onberispelijke mensen uit hun huis is staat buiten hun overwegingen.. Ja, twee jaar geleden was hun stem niet zo luid. Vandaag de dag, met de sterkere betrokkenheid van Rusland bij de crisis, en met het  anti-Servisch beleid van de VS, zijn ze een bedreiging, vooral voor hun eigen mensen.


Laat me beginnen met het beleid van de Verenigde Staten. Op een bepaald ogenblik in 1998, of misschien zelfs eerder,besloot het State Department het separatistische Kosovo Bevrijdingsleger-waarvan de leden werden bewapend uit Albanië, waar de VS al een militaire aanwezigheid en CIA- te schrappen van de Amerikaanse lijst van terroristische groepen, en die  troepen in plaats daarvan als  opstandelingen te beschrijven. De verandering had hoogstwaarschijnlijke  meer te maken met het doel  een Amerikaanse militaire aanwezigheid in dat deel van de wereld te handhaven dan met de wandaden gepleegd door de Serviërs in wat zij zagen als wraak voor het neerschieten van  hun politieagenten en burgers. Het moment dat Kosovo werd bevrijd door de NAVO-troepen in 1999, na weken van bombardementen van de VS niet alleen in Kosovo maar ook in Belgrado en andere delen van Servië, startte de VS  met de bouw van Camp Bondsteel op 955 hectare landbouwgrond nabij de Kosovaarse stad Urosevac, op wat toen nog  Servisch grondgebied was. De Amerikaanse strategen verwachtten duidelijk dat dit gebied nooit meer zou deel uitmaken van Servië.

Als een gevolg daarvan, toen  Serviërs en Kosovaren later neerzaten om te onderhandelen over de toekomstige status van de provincie, wisten de Kosovaren  dat het een farce was, vermits de toekomst van Kosovo al verrekend was in Washington en een Servisch aanbod van een volledige autonomie zou kunnen worden van de handgewezen. De motieven van de Europese Unie liggen anders. Ze realiseerden zich beter dan de Verenigde Staten hoe belangrijk Kosovo was voor de Serviërs en dat daarom de Serviërs alleen het probleem niet konden oplossen. De Europeanen wilden  dat ze "realistisch" waren boden hen als  stimulans de mogelijkheid tot  lidmaatschap van de EU, op voorwaarde dat zij eerst de oorlogsmisdadigers Ratko Mladic en Radovan Karadzic 'aan het Internationaal Oorlogstribunaal in Den Haag leverden In de maanden voor Kosovo’s onafhankelijkheidsverklaring werd zelfs die eis opzijgeschoven.

. De Serviërs waren  op hun hoede. Ze konden  de schijnheiligheid zien,  de dubbele moraal, het falen van de Westerse landen om eerlijke onderhandelaars te zijn. In 1999 hebben de Westerse landen erop aangedrongen dat Kosovo eerst een tolerante, multi-etnische staat moest worden vooraleer  onafhankelijkheid kon worden verleend. Maar voor het grootste deel negeerden  de Amerikaanse en Europese onderhandelingen met Servië  de gruwelijke etnische zuivering van  de Kosovaarse Servische bevolking, de verwoesting van Servische kerken en kloosters, en het onvermogen van de meeste van de overgebleven Serviërs overal veilig te kunnen wonen, ook buiten de enclaves bewaakt door buitenlandse troepen. Zij begroetten met veel skepticisme het plan voor de bescherming van minderheden in Kosovo door de speciale VN-gezant Marti Ahtisaari, die hen het recht verleent om hun eigen gemeenten te hebben,  hun kerken en eigendommen beschermd te weten , te worden opgevoed  in hun eigen taal, en twee Paspoorten te hebben  - beloften die moesten worden uitgevoerd na de onafhankelijkheidsverklaring. In reactie op deze plannen, merkten de Kosovo-Serviërs  op dat zij zich nog niet veilig konden  bewegen tussen de Kosovaren en dat de kranten in Europa en de Verenigde Staten hen blijven voorstellen  als collectief schuldig aan de misdaden van Milosevi'c en de enige oorzaak van alle problemen in de regio.


Erger nog, wat het resultaat betreft,, de Serviërs zijn thuis in de jaren sinds 2003 de moord op premier Zoran Djindjic ' bestuurd door een coalitie van drie en soms vier democratische partijen van ongelijke sterkte en verschillende politieke ideeën die, zoals onlangs bij de presidentsverkiezingen in februari, niet bereid zijn  of te zwak om een duidelijke  breuk met het verleden te makenBuiten de regering, maar met het grootste aantal vertegenwoordigers in het parlement, is de ultra-conservatieve Radicale Partij, waarvan de voormalige leider Vojislav Seselj, momenteel in Den Haag terechtstaat voor misdaden tegen de menselijkheid, en waarvan het lidmaatschap bestaat uit een enkele rechtse intellectuelen, duizenden ontevreden werknemers die hun baan verloren na de val van het communisme, en honderdduizenden Serviërs die etnisch gezuiverd uit Kroatië, Kosovo en Bosnië wegtrokken  en in bittere armoede in Servië leven. De radicalen zijn een partij van woede en wrok die, voor zover ik weet, geen enkel concreet idee hebben  hoe het leven van hun volgelingen kan worden verbeterd. Ze houden van  Poetins autoritaire stijl, houden van de manier waarop hij de oppositie monddood heeft gemaakt in Rusland, en hopen hetzelfde te doen in Servië als ze de kans krijgen. Maar hun huidige leider Tomislav Nikolic ', verloor zijn kans om president te worden , al was het wel met een smalle marge.

. De man die herkozen werd , Borislav Tadic ', leidt het grootste pro-Westerse partij. Hij is een verstandige uiterst voorzichtige politicus gevangen in een gelegenheidshuwelijk met  Vojislav Kostunica, de leider van een kleine, democratische, nationalistische partij, die de premier van het land  is met de echte macht. Zelfs voordat Kosovo het enige onderwerp werd in de Servische politiek, functioneerde de overheid niet goed. Alles van het verbeteren van de relatie van Servië met de Europese Unie tot de belofte om de resterende oorlogsmisdadigers naar Den Haag te brengen werd gesaboteerd door Kostunica, die zoals  Milosevi'c  niet in staat is tot  dialoog en compromis. Als hij nog geen regering met de radicalen vormde , is dat omdat er nog steeds leden van zijn eigen partij zijn die zich ongemakkelijk in hun gezelschap voelen. Toch zien we uit de gebeurtenissen van de afgelopen weken hoe een coalitie van  rede en waanzin werkt in Servië. Terwijl sommige ministers aanzetten de ambassade van de VS en andere plat te branden  en  buitenlandse bedrijven te plunderen  roepen  andere ministers in dezelfde regering op tot kalmte.


Wie of wat zal zegevieren? De alliantie met Rusland van een aantal  Servische politieke partijen  hopen zo verzekerd te zijn van te scoren tegenover hun binnenlandse tegenstanders voegt een sinistere en onvoorspelbare dimensie toe aan de crisis. Beide Kostunica en Nikoli'c  zeiden al meer of minder openlijk, dat zij het zouden toejuichen een satelliet van Rusland te zijn als ze zo  Kosovo konden houden. Tadi'c heeft gezegd dat hij nog steeds hoopt toe te treden tot de EU, en dat het onzinnig zou zijn voor Servië het niet te doen De mensen die voor hem hebben gestemd en voor hechtere band  met Europa verwachten niet minder van hem, maar met de nationalistische passies en de dreiging van geweld die hoog oploopt, houden ze zich rustig. Dit is een verre van geruststellende sfeer voor buitenlands kapitaal en voor binnenlandse ondernemingen die streven naar open markten.

 De politieke en economische gevolgen van een dergelijk gedrag zullen zeker aanzienlijk zijn. "Het leven moet stoppen tot Kosovo is teruggekeerd naar Servië" zo beschreef een vriend  het bericht dat Kostunica had voor zijn volk, na de onafhankelijkheidsverklaring. Hij eist  bijvoorbeeld dat landen die Kosovo erkenden hun besluit  vernietigen of Servië wil met hen niets te maken hebben. Met andere woorden, of  de geschiedenis wordt teruggedraaid en het verleden wordt hersteld, of we isoleren ons, vooral gesteund door Rusland. Een natie die  kijken wil naar zijn heden -wat is er meer vermoeiend en zinloos voor de rest van de wereld?

Kosovo zal floreren, nauwelijks werkbaar als een staat, haar facturen betaald door de Europese Unie en de Verenigde Staten, de elektrische stroom en voedsel verkocht  door Servië. Het noordelijke deel met een Servische bevolking van meer dan 40000 mensen zal proberen zich  af te scheiden en zal worden  verteld door de internationale gemeenschap dat de territoriale integriteit van Kosovo moet worden gerespecteerd. Tenzij geweld wordt gebruikt, zal de nieuwe staat verdeeld  blijven.   Wat betreft de twee derde van de Servische bevolking die  ten zuiden van de Ibarrivier leeft, die de Servische enclave in het noorden van de rest van Kosovo scheidt, zou het me verbazen  als velen van hen er nog een paar jaar bleven.. Enkele van de grootste kloosters en kerken, met hun prachtige middeleeuwse fresco's en de paar dienstverzorgers priesters, monniken en nonnen, zij zullen worden beschermd  door de NAVO.

Wat de rest betreft- wie zal het zeggen!. Dat dit alles al had moeten worden verrekend  nuchter en eerlijk twintig jaar geleden is iets wat de meeste wakkere waarnemers van het conflict het  eens zouden zijn- maar ook dat zou een tunnelvisie zijn geweest. Zolang  nationale identiteit  bijna uitsluitend wordt  gedefinieerd  vanuit  de haat voor anderen, zullen de ongelukkigen het aantal gelukkigen ver overtreffen binnen de volkeren in die regio.

 

De situatie rond Kosovo zoals ‘Le dessous des Cartes’  (Arte) ze schetste in 2006:

 

Wikipedia over Kosovo:

http://nl.wikipedia.org/wiki/Kosovo (Ned)

http://en.wikipedia.org/wiki/Kosovo  (Engels)

 

******

“Wanneer u zich Indiër noemt of moslim of christen of wat dan ook, pleegt u daarmee geweld. Heeft u er oog voor dat dat agressief is? Omdat u daarmee zich afscheidt van de rest van de mensheid. Wanneer u zich op grond van geloof, van nationaliteit, van traditie van anderen afscheidt, kweekt dat gevoelens van geweld. Iemand die tot begrip geweld tracht te komen, behoort daarom tot geen enkel land, geen enkele godsdienst; tot geen enkele partij of partijenstelsel; wat hem ter harte gaat, is een alomvattend begrip te krijgen van de mensheid.”

(J. Krishnamurti)

09:15 Gepost door doeterniettoe in Politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kosovo, charles simic, le dessous des cartes |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.