04-02-08

Hem…

Maurizio Cattelan heeft een werk gemaakt: ‘Him’ een werk waar men geheimzinnig rond doet en dat vaak verborgen wordt in kisten en brandkasten. Er bestaan 4 exemplaren van.  Over ‘Him’ maakte 3SAT (in het steeds schitterende ‘Kulturzeit’ ) volgend spannend filmpje, hieronder de begeleidende vertaalde commentaar:

‘Him’ (video)

http://www.3sat.de/mediathek/?obj=7361&mode=play

 originele transcriptie:

http://www.3sat.de/mediathek/frameless.php?url=/kulturzei...

 Hier de vertaling:

Hem van Maurizio Cattelan

 

Iets ongehoords wordt bewogen. Men weet niet wat het is. Mens? Dier? Misschien zelfs iets beestachtigs?  Kan je daarmee zo gewoon door New York rijden? Een kist met iets dat veel van ‘hem’ heeft. Een kunstwerk dat iets onuitspreekbaars, ‘afschuw-waardigs’ voorstelt. Maurizio Cattelan noemt het ‘hem’.  Hoeveel moed of brutaliteit heeft de kunstenaar nodig om iemand voor te stellen die men eigenlijk niet mag voorstellen. Hoeveel afschuw moet hij overwinnen en taboes doorbreken om ‘hem’ te tonen, hem zelfs als monument neer te zetten? Wat doet de kunstenaar ons aan, wij die een kunstwerk zoals een kind willen benaderen? Met nieuwsgierigheid en onbevangenheid? Wat riskeren we wanneer we het toelaten? Verwonding? Een trauma? Willen we ‘hem’ werkelijk in het gezicht zien?

Welke vorm zou hij moeten hebben opdat dat gaat? Opdat misschien zelfs een lachen mogelijk wordt? Een lachen van de schaamte, een lachen van bevrijd zijn van ‘hem’? Wat gebeurt wanneer we ons hem werkelijk benaderen?

  
Wat erkennen we met de onschuldige ogen van een kind dat van niks weet en desondanks vreest? Onbevangenheid en lachen laten op zich wachten. Kunnen we ‘hem’ hoe dan ook als kunstwerk zien? Als een figuur uit was, die er slechts uitziet als hem, maar niet identiek is met ‘hem’? Maurizio Cattelan die reeds een paus door een meteoriet liet neerslaan, slaagt erin ons geloofwaardig onzeker te doen voelen, als hij ‘hem’ in de houding van een biddende dwingt. In een houding van vergiffenis smekend, een houding die hij tijdens zijn leven nooit ingenomen heeft: Blik naar rechtsboven, zoals anders de arm, de handen aandachtig gevouwen.  Maar als we hem langer bekijken komt beklemming op, alsof het berouw zou kunnen vervluchtigen, of iets ongehoords kan gebeuren.  Daarom zijn we blij weer van hem weg te kunnen, zo ver mogelijk- vluchten in de gans normale wereld daarbuiten.

 Knap is ook de achterliggende soundtrack bij het filmpje. Achter de bevragende commentaar hoort men een hartslag en treingeratel…..

 

Een Hitler zit in elk van ons – welke nationaliteit je ook hebt - je kan ‘hem’ in je  best (h)erkennen zodat je er waakzaam voor kan blijven… Dat gevoel van herkenning is niet uitsluitend naar Duitsers gericht; in elk van ons zit er  zulk een  denken, niet ik ben zo maar wel de anderen - het denken in ik en de anderen als tegengestelden dus -  dat is het grootste obstakel om ooit tot een verdraagzamere wereld te komen. Mensen zijn dan wel wat gevoelens betreft identiek, maar niet wat ideeën betreft en  aanleidingen tot fanatisme en  fundamentalisme.

Fanatismen, fundamentalismen van welke kant ook (links of rechts) drukken  de verscheidenheid waarin een evolutie zich noodzakelijkerwijs moet ontplooien steeds terug in een keurslijf met meestal  catastrofale gevolgen.

 Een pleidooi voor verdraagzaamheid en een vraag naar zelfinzicht

15:15 Gepost door doeterniettoe in Kunst | Permalink | Commentaren (0) | Tags: hitler, maurizio cattelan, vooroordelen |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.