22-01-08

Het beeld van de eeuwige jeugd….

la_belle_rosineLeven en dood, Life and death in the 21st century…

‘Everyman’, de elckerlyc van Philip Roth poogt zijn vitaliteit door zijn ontmoetingen met jonge vrouwen te vereeuwigen. Hij denkt aan Phoebe met wie hij onbelemmerde sex had, elk tijdstip van de dag. Als ie wat later met haar uit wandelen gaat blijkt hoe verschillend ze wel de dingen aanvoelen. De jonge Phoebe is geestdriftig van de schuimende zee en de met sterren overzaaide hemel maar datzelfde vervult hem juist met angst. Die overvolle sterrenhemel maakt hem plots duidelijk dat hij sterven moet. Waar die angst plots vandaan komt begrijpt hij niet en het kost hem moeite die angst te verbergen. Waarom juist nu het goed gaat, zijn leven wantrouwen?  Juist nu hij zijn leven goed in handen kreeg?

Je leven naar je hand zetten blijft een illusie waar we steeds graag intrappen omdat dat het leven –op het eerste gezicht- makkelijker maakt. Het behoort tot de oogkleppen die we bewust opzetten, is de collectieve illusie: je kan je  leven maken, geluk is te koop…

 Waarom is sex zo belangrijk ook voor oude mannen? Het geeft je het gevoel van uniciteit, van uniek zijn, je betekent iets voor iemand dat in tegenstelling tot het onaantrekkelijke alternatief  van de de-personalisatie, het wegvallen van je persona  zoals de verouderende verlaten mens dat vaak ervaart. Als het het wegvallen van imago’s betekent hoeft dat niet in te houden dat er niks overblijft. Blijft er niet de wijsheid van het gezien hebben? Is daar niet onvoldoende oog voor of zijn zulke ouderen commercieel oninteressant en komen ze daardoor niet op het voorplan? Een voorthollende maatschappij kijkt niet naar de rijkdom, wijsheid van de eigen geschiedenis. Is het niet onzinnig in een maatschappij te leven die steeds kortzichtig plant en niet op langere afstand? Die haar eigen inkomsten afsnijdt door veregaande privatisering bvb. en de verliesposten overlaat aan de collectiviteit, aan zichzelf dus? Is dat niet de dood van een samenleving? Een overgaan naar elk voor zich? Ervaart men de samenleving als een noodzakelijk kwaad? Zo weinig mogelijk belastingen voor de collectiviteit? Hoe moet het dan met alle sociale voorzieningen e.d.m? De staat is geen melkkoe, wel een zeer kwetsbaar wicht dat door eenieder leeggezogen wordt voor het eigen gewin… moet het zo??? Is juist de staat niet al een verdere fase in de ontwikkeling dan het uitsluitend denken aan de eigen kluif….

 
De dood staat steeds midden in het leven al valt daar moeilijk mee te leven in een maatschappij die steeds illusies opwekt en die beweert die te kunnen inwilligen. We verkiezen begoochelingen, illusies… Elk zwaar  auto-ongeval rijden we voorbij – kijken nog juist heel even op, en zoeven alweer verder, het juist geziene vlug wegvegend – gewoon verder denken over onze volgende bezigheid…  De goden die ons sturen zijn geld en sex, jong gezond zijn. Dat zijn mogelijkheden die nooit blijvend verworven zijn, misschien definitief voorbij zijn en wie  slechts dat betracht komt noodgedwongen in een kapitalistische schijnwereld terecht waaruit hij ondanks de fortuinen die die illusies kosten steeds weer  tuimelt …want eenieder wordt oud of ziek of arm, gek of dement en sterft….  De dood is demokratisch.

De dood staat midden in ons leven alleen willen we dat liefst zo weinig mogelijk zien. We ‘fatsoeneren’ het  leven, schoeien het op kapitalistische leest, maken er een produkt van dat je koopt en waarvan je kan genieten. We worden vaak te veel het product waarachter we onszelf verschuilen. Louter imago.Tenslotte blijft er nog een lege kapstok die men weghaalt en verbrandt. Er is geen product meer dat men je kan verkopen, dat je past. Er is geen mens meer (was hij er ooit? ). Was er ooit iets meer dan een beeldontvanger.. en geluidversterker van wat al voorgeprogrammeerd was? Die beeldontvanger, die geluidsversterker is weg, is er nooit geweest.

Ideeën hebben de mogelijkheid te overleven.

Geld (de tendens van steeds meer) is een belachelijke richtingaanwijzer om je leven te laten sturen. Het kapitalisme kan niet de uiteindelijke overwinnaar zijn zoals Reagan ooit overmoedig verklaarde, ook hij werd dement en vervaagt zienderogen…

Ideeën kiemen, groeien en bewijzen hun geldigheid of waanzin in de realiteit.

Ideeën vereisen stilte om te kunnen groeien.

Zelfs ideeën hebben de dood nodig.

Geen idee is er plots zomaar, maar groeit op het puin van het verleden.

 
Over Roth:  http://en.wikipedia.org/wiki/Philip_Roth

Over zijn   Everyman

Mooi, interessant interview rond het boek:  http://www.npr.org/templates/story/story.php?storyId=5390...

 

 

16:14 Gepost door doeterniettoe in Maatschappij | Permalink | Commentaren (0) | Tags: philip roth, sterven |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.