09-01-08

De tv moderator en onze innerlijke moderator, volstaan die?

Nu hier en in de omgevende landen  een explosie van talkshows, politieke en andere, uitbreekt op de buis (Nieuw: Phara sedert deze week op de vrt - volgende maand zelfs Kampusch (weet je nog?) op Puls4) vraag je je af wat de betekenis daarvan  is. Hebben die shows een invloed op je bewustzijn, wat doen doen ze met  je denken? Ben je daar achteraf bekeken  blij om?

Een uiterst boeiend artikel ( http://www.zeit.de/2007/39/Talkshow ) stond daarover in die Zeit, artikel  dat voor deze log de basis is.

 

Politiek is bij de meeste moderatoren geen vervlechten van standpunten en richtingen, zij zien zich vooral als gastheer/vrouw en komen mag diegene die in het programma past: ministers, moeders, worstelaars, kardinalen, pop-idolen. Moderatoren kiezen nooit partij, zij hebben de macht van de manège. Hun moed is die van de temmer, de dompteur niet die van de acrobaat: zij presenteren, laten optreden en aftreden en juist daarvoor krijgen ze applaus. Hun niet-identiteit is de voorwaarde voor hun beroemdheid, ze zijn meningvormers maar dan zonder eigen mening. Althans zo komen ze over, of moeten ze overkomen.

 

De moderator doet meningen tot uiting komen, bevrucht en bevordert het afwegen van argumenten maar schuwt zelf stelling te nemen, zelf een besluit te trekken.

Politiek is een ontembare kracht alleen al omdat ze streeft naar het onvoorzienbare. De moderator neemt niet langer een positie in dan voor de duur van zijn vraag: anderhalve minuut of twee, meer niet. Er is dus geen gebrek aan standpunten in  debatten alleen mogen ze niet vast zijn. Door het  steeds overgaan van de ene mening naar de andere blijft een gesprek beperkt tot verstrooiing, divertimento, ontspanning.

 

Moderatoren vermijden het risico.  De moderator beantwoordt door zijn houding aan het verlangen van de kijker naar iemand die boven de partijen staat. Zoals een koning of keizer.

 

Uiteindelijk doen we haast hetzelfde binnen onze innerlijke monoloog. We houden ons even op bij de ene gedachte en gaan dan over naar het andere standpunt en zo beide standpunten voldoende acceptabel zijn  is daarmee de kous af. We komen niet tot een conclusie, tot verder engagement. Het blijft bij tja….

 

Men is in een talkshow zo schuw voor standpunten, het vingertje, missioneren vreest men bovenal. Kerk en partijleiders kopen zich een luisterpubliek door te verzekeren dat ze niet willen missioneren, geen zieltjes willen winnen. Nee? Wil men niet goed overkomen om uiteindelijk toch indirect te beïnvloeden, te overtuigen?   

Het is belangrijk meningen tegenover mekaar te stellen, ook omdenken, van mening veranderen dus is geen schande. Integendeel dan geeft men blijk van intelligentie,  het toont dat men nadenkt, argumenten afweegt, en uiteindelijk een conclusie trekt. Omdenken is belangrijk maar veronderstelt dat men al begonnen is zelf te denken.

Dat laatste, denken, is de essentie van het menszijn, en daar krijgt men op televisie de tijd niet voor, je huppelt van het ene programma het andere in. Van de ene mening naar de andere. Elk mogelijk ogenblik voor meditatie wordt afgeblokt. Niet alleen in talkshows: het gaat al zover dat een film, toch een verhaal van een uur of twee, abrupt wordt geamputeerd van zodra de generiek op het einde verschijnt. Meditatie, overwegen om tenslotte te concluderen is een vereiste om meer te zijn dan louter televisie-oog. Generiek nog niet afgelopen en daar komt al “Zin om verder te ontspannen, neem er dan nog een Leffe bij”….

 Zappen van het ene naar het andere bespaart je zelf te moeten erkennen dat je je oriënteringsgevoel verloren bent, geen standpunt….

 

In een demokratie behoort het tot de ‘bon ton’ te  zeggen dat de kiezer altijd gelijk heeft, ook al is dat helemaal niet zo. Zoals de politicus de kiezer aanbidt vereert de moderator gesprekspartners ‘uit het werkelijke leven’. Hij beslist wie hij wanneer laat optreden en zo moduleert hij het geheel, zo wordt het  attractief voor de kijker.

Talkshows versterken het gevoel maar verzwakken meningsvorming. We leven in een mediaal oververzorgde maar informatief ‘onderverzorgde’ maatschappij. Alles moet vrijblijvend zijn, ontspannend. Worden we door argumenten overtuigd of zijn het de gevoelens die ons leiden?

 

Er is een verschil tussen eerlijke en valse politiek. Waarom zouden moderatoren dat niet mogen blootleggen? Bvb wat John Pilger doet in zijn reportages, of Chomsky is niet vrijblijvend en is verrijkend om zien, daar heb je informatief wat aan, dat leidt je tot conclusies!) moderatoren zijn vaak gewoon behoeders van de openheid en heersers van de leegt. Zij hebben steeds andere protagonisten nodig om deze ‘format’ te vullen. Zij profiteren van de moed van hen die standpunten innemen.

 

Stel dat de moderatoren zelf een confrontatie aangingen met hun gasten dan gaf dat volledig andere televisie. Misschien zouden de moderatoren die tot nu toe eenduidige standpunten vermeden, zich ontwikkelen en zich profileren. No risk, no fun.

En je kan steeds omdenken als je je vergist hebt, een teken van intelligentie. Je hebt dan tenminste nagedacht.

 

12:02 Gepost door doeterniettoe in Media | Permalink | Commentaren (0) | Tags: media, psychologie, talkshows |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.