20-11-07

De nieuwe uitdaging: Voorbij onszelf denken

In het novembernummer 2007 van “The Bulletin of the Atomic Scientists” (schitterend tijdschrift en online beschikbaar!) staat van Bill McKibben een interessant en belangrijk  artikel dat op de tekortkomingen van het Westers model wijst : Thinking Past Ourselves (Verder dan jezelf denken). Het sluit mooi aan bij het logje van gisteren.  Hier het volledige artikel: http://thebulletin.metapress.com/content/pv23n772p0g05160...

 

Hier de Nederlandse vertaling van een boeiend fragment daaruit:

 

We zijn zo gewoon geraakt aan de gedachte dat ons eigen ik het centrum moet zijn van ons leven dat we het ‘de menselijke natuur noemen. Vandaar is de vrees gerechtigd dat we  de uitdagingen van de milieu dilemma’s niet aan zullen kunnen, die tenslotte vereisen dat we verder dan onszelf denken. Als we de uitstoot van CO2 in de atmosfeer ernstig namen bvb, dan zouden we in de eerste plaats koolstof duurder moeten maken, of door fossiele brandstoffen rechtstreeks te belasten of door een soort  capandtrade systeem dat een minder duidelijke belasting oplegt. Maar beide vereisen een zich onthouden van een zekere consumptie nu – we zouden dan minder geld hebben om aan onszelf te spenderen. In zekere zin sturen we dan geld naar de toekomst, we doen dan een investering in de toekomst die ook bij hen welvaart mogelijk maakt en dat door een ietsje minder uit te geven in het nu.

Die soort opoffering gaat in tegen de menselijke natuur zoals ik ze heb beschreven. Norman Care, filosoof, zei het ooit zo: Sommige familiale soort motivaties zijn niet beschikbaar om een politiek te kunnen ondersteunen die ernstige opofferingen vereist ten gunste van toekomstige generaties en het volgende duidelijke feit zou ons wel eens kunnen ontmoedigen nl. dat het cultiveren van een vorm van motivering die zulke politiek zou ondersteunen dicht ligt bij het herbekijken  van de belangrijkste elementen in de opmaak van onze samenleving, wat de morele psychologie van de burgers betreft.  M.a.w. we zitten vast in het gebied van “wat zit erin voor mij? En uit deze sfeer geraken vereist een soort van zielstransplantatie (psychische transplantatie)…. (…)

 

Wat betreft de menselijke natuur lijkt het me goed mogelijk dat we verkeerdelijk onze eigen cultuur voor die van de hele  mensheid genomen hebben en aldus ons aanvoelen van de mogelijkheden tot een echte verandering hebben beperkt.[doeterniettoe cursiveert  ]

Anthropologische bewijzen duiden aan dat w.b. haast alle menselijke beschavingen, de meeste volkeren in de meeste culturen iets anders hadden dan hun eigen zelf dat dicht lag bij de kern van hun identiteit. Dat betekent, zij begrepen zichzelf veel sterker in relatie tot iets anders dan wij : hun gemeenschap, hun God, de natuur rondom hen (een principe van de native-American wat betreft het beheer van het land was dat ‘bij elke overweging  moesten we de impact  van onze beslissingen op de volgende zeven generaties mee incalculeren”) En dit gevoel van identiteit was nuttig in die zin dat het hen makkelijker toeliet beperkingen op hun gedrag te stellen; als je echt begrijpt dat je een deel bent van een gemeenschap dan zijn er dingen die je niet doet omdat ze die gemeenschap schade berokkenen.

 

We hebben er nu 500 jaar over gedaan  met die beperkingen in de Westerse wereld te verwijderen – dat is het centrale thema van het nog op gang zijnde project van ‘bevrijding’, en veel daaruit is goed en nuttig. We hebben een sterk gevoel van persoonlijkheid ontwikkeld, mobiliteit, en vrijheid van gedachte en daden; niemand verwacht dat we leven op dezelfde plek als onze ouders of eenzelfde carrière najagen.  Maar in de VS in de laatste decennia, zijn we verder gegaan. Als de sterkst ontwikkelde consumenten maatschappij in de geschiedenis hebben we onszelf gedefinieerd haast uitsluitend als individuën, zonder beperking rond wat we kunnen verlangen. Elke oproep tot groepsactie wordt afgewezen als een zich mengen, een tussenkomen  in de economische groei, een tussenkomen in onze zoektocht (‘onze queeste…’) naar meer. Zelfs in noodsituaties blijven we onszelf zien als atomaire individuën. In het zog van 9/11 bvb, was er wat vlaggen zwaaien en gevoel van verbondenheid, maar president George W. Bush enige vraag was dat we het gewone leven terug zouden opnemen dat hij omschreef als: ga terug “shoppen”.

 
 

Beseffen dat je tot een gemeenschap behoort, een internationale gemeenschap die zich niet beperkt in het nu maar oneindig teruggaat en verder kan uitdeinen, en of dat een steeds bewuster proces kan worden hebben wij op dit ogenblik in de hand….

Een enorme verantwoordelijkheid.

14:30 Gepost door doeterniettoe in Milieu | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.