03-11-07

‘Plenty’ en toch ontevreden met wat is …

plentyVele mensen hier in het Westen lopen zomaar wat rond, ze werken zich te pletter om de mooiste woning, de platste flatscreen, de nieuwste gsm, de verste reis, Antartica is nu  in, en toch… ze weten niet wat er scheelt, ze voelen zich niet goed in hun vel, ze hebben alles maar  het plezier ontbreekt,  de spirit, de  drive die het  leven kleurt, die je wakker houdt, die maakt dat je vogels hoort fluiten zelfs temidden van de drukste verkeerschaos. Écht leven waar is dat?

 

De moeilijkheid is niet meer het te weinig, eerder het teveel. Neem nu gewoon dit hier waar je naar kijkt : deze webpagina, dit net. Het probleem is niet meer het gebrek aan informatie eerder het verdrinken erin, het niet meer kunnen verwerken. Geen tijd meer nemen om werkelijk te lezen maar continu hoppen of zappen van de ene site naar de andere en s’ avonds weet je niet meer wat je gelezen of gezien hebt, wat je die hele tijd op het net gedaan hebt. Je bent gegaan van de ene kick naar de andere.  Informatie verwerken en je eigen maken kan ook. Vooral dat laatste is belangrijk: je eigen maken, verwerken tot iets van jezelf. Daardoor vorm je jezelf, denk je na, word je misschien anders. Het ik in dat alles is niet belangrijk, wel de ideeën die zich kunnen ontwikkelen. 

In plaats van informatie die je aanzet tot engagement kan het  teveel aan informatie (vaak aan elkaar tegengestelde informatie) tegengesteld werken.  Je engageert je niet want je weet het niet meer, het enige wat je dan terug tot rust brengt  is de gedachte dat ‘ze  maar wat zeggen, ze moeten het zelf maar uitzoeken ik leid mijn leventje verder, ik ga op in fictieverhalen, in dromen …. Dat laatste zegt men niet maar doet men meestal….Men lijkt te zeggen: elke mening roept een tegengestelde mening op die wel ergens enkele adepten zal hebben,  maar: hoe kan ik het waarheidsgehalte van dat alles wat op me afkomt nog uitzoeken? Je blijft achter, vervreemd van het kijkvenster dat de media kunnen bieden en je vult dat kijkvenster met fictie… Na een tijdje bekijk je alles op het scherm  als entertainment, als fictie en ben je ongevoelig voor de vreselijkste gebeurtenissen die bij je binnenkomen via het scherm . Alles is nu fictie, je sluit je af voor de werkelijkheid buiten …. (Alles wat niet ik is wordt buiten, vreemd)

Of zulks contraproductief werken is hangt af welk standpunt je inneemt. Voor het consumptiesysteem alleszins niet: een consument moet lopen van kick naar kick maar mag het consumeren ‘as such’ niet in vraag stellen, hij moet steeds meer produceren om meer te kunnen consumeren. 

Je kiest voor  fictie dus, ook angstopwekkende maar die kan je beheersen (‘het is fictie, spel’) en in de werkelijkheid kies je voor zekerheid d.w.z. voor de bestaande structuren. Een Russische revolutie zoals die van 1917 is nu, nog geen honderd jaar later, hier in het Westen totaal ondenkbaar… De Westerling is een ‘full-time’ consument geworden, deels aandeelhouder, eigenaar. Hij is te gebonden aan het bezit om zijn eigendom, voor welke revolutie dan ook, op het spel te zetten… 

De Westerling is mak geworden door zich om te vormen van mens in consument-robot. Het uitzicht, de merknaam is belangrijk, image. Perceptie, hoe kom ik over, hoe ziet men mij. Wát er gezegd wordt is niet belangrijk, wel de kijkcijfers… Zelfs de grootste pulp krijgt een aureool als er voldoende mensen op afstemmen. Dan moet jij ook dát gezien hebben, zodat je erover kan meepraten en dan wordt ook dat gegeven een onderwerp dat even kan aangesneden worden in uitzendingen als ‘De Slimste Mens’ (vrt1). Slimste is hier ongetwijfeld ironisch gebruikt vermits het er vooral op aankomt feiten te weten. Vaak banale. Alles wordt even aangesneden op tv, diepgang is het grootste taboe in luchtige programma’s alsof luchtigheid en diepgang niet hand in hand kunnen gaan. Onlangs was dat er wel even en dan nog juist in de uitzending van de Slimste Mens waar Rik Torfs n.a.v. een vraag de zware tocht van Odysseus evoceerde die na eindeloze omzwervingen en avonturen terugkomt in het bekende gebied, eindelijk thuiskomt, zich neerploft in de zetel om te ontdekken dat Simonneke en Frank nog altijd samen zijn…  Beter kon Torfs Vlaanderen anno 2007  niet evoceren. Hier was ie eens in goeden doen. In een zin gaf hij een tijdsbeeld van de Odyssea die het Westen de afgelopen 3000 jaar gemaakt heeft. Het uiteindelijke doel: samen naar ‘Thuis’ kijken?   In de oudheid werd Odysseus na zijn loodzware tocht vol gevaren ontvangen door de trouwe  Penelope die al die  jaren op hem wachtte en ’s nachts haar weefwerk van de dag tevoren telkens weer vernietigde omdat ze haar aanbidders had beloofd maar te kunnen ingaan op een aanzoek eens dat weefwerk, het lijkkleed,af was….  Anno 2007 zit de moderne Penelope passief naar ‘Thuis’ te kijken op het  nieuwste flatscreen - ze  bekijkt het leven van anderen - en Odysseus gaat stil mee op de bank zitten.  Stagnatie, het Westen gesettled in zijn ‘niche’. Comfortabel maar niet echt gelukkig, nepgelukkig.

 

Er is nood aan een ideaal maar een realistisch (en dat is hier geen tegenstelling), geen die groepen van  elkaar scheidt wel een ideaal dat ons allen verbindt. De aarde redden lijkt me geen onhaalbaar ideaal (gek dat een ideaal te noemen, het is onze wezenlijke opdracht zowel voor elke religie als voor selfish genes!) een noodzakelijke taak waar we best met zijn allen en wel onmiddellijk (daar  waar we kunnen) werk van maken. Welke geloofsovertuiging we aanhangen is, wat dat betreft, van geen belang. Het lijkt een taak waar we collectief verantwoordelijkheid voor dragen. Het Westen nog het meest. Hopelijk geven we de economisch  zwakkere landen voldoende speelruimte zodat ze zich kunnen ontwikkelen tot volwaardige partners. Het economisch denken is niet geheel zaligmakend. Als dat ego, dat nationalisme alom wat vermindert dan kan de wereld  opademen en kunnen we terug rondkijken, durven we kijken zonder schaamte, dan hebben we iets verwezenlijkt. Zoals  Mandela het verschil maakte in Z-Afrika, kunnen wij met zijn allen het verschil maken voor de wereld. Het net is zeer belangrijk voor de verspreiding van dit basisgevoel. Communicatie is het beste middel daartoe.  

Minder ego, meer menselijkheid. Makkelijk deze slogan hier te zetten, wel zeer moeilijk om telkens te doen.

Interessante film op joox daarrond: 

      The Meaninglessness of Modern Life

 

09:15 Gepost door doeterniettoe in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.