04-07-07

Copyright waarom?

bRILLOimage051

 

De Brillodozen die Ronny Van de Velde in Antwerpen verkocht waren weliswaar te goeder trouw verkocht als authentieke Warhols maar nu blijkt de onlangs gestorven conservator Pontus Holten zelf niet te goeder trouw zijn geweest. Hij heeft nl. de van hout gemaakte geschilderde kopieën  ( gebruikt in een 2de Warholtentoonstelling in 1990! ) kopieën van de oorspronkelijke geschilderde kartonnen dozen als authentieke 'eerste keus' Warhols verkocht… Warhol was toen al drie jaar dood, je kon het hem dus niet meer vragen of dat mocht. Van de Velde mag zich bekocht voelen… De Brillodozen uit 1990 zijn dezelfde maar een nabootsing in triplex van die uit 68 die zelf (en dat is wel origineel in die tijd en toont Warhols aanvoelen van zijn tijd) een nabootsing waren van zeepdozen die toen in elke Supermarkt lagen. Dezelfde truuk gebeurde ook met Campbell's soepblikjes.  Wat doe je met al die nabootsingen, waar blijft dan dat unieke? Die behoefte blijft in de kunstwereld want dan kan je er makkelijker een prijs op zetten? De kunstwereld staat wat de Brillodozen betreft nu op zijn kop. Plots is hij die zulke doos van de 2de generatie kocht, bekocht.  Zijn zeepdoos is om zeep, véél minder waard…

 

Dit is de kunstkomedie op zijn best. Het winstgevende aspect in de kunst is zo belangrijk geworden. Is dé drijfveer. Kunst moet kunnen worden verkocht en de kunstenaars zelf spelen daar duchtig in mee. Toch prettiger dat je eens gelanceerd, goed je brood kan verdienen (een artiest moet tegenwoordig ook met de media kunnen omgaan - zie hoe ver Dali het bracht door zijn mediamieke  aanpak).  Prettiger een rijke geëerde artiest die de kranten haalt  dan een Van Gogh die zich gek zit te schilderen in zijn huisje en niks verkoopt.

 

Zowel kunstkoper als artiest doen mee in dit spel dat tenslotte in deze fase niks meer met kunst te maken heeft, wel met de harde wetten van de economie, het kapitaal zo je wil….

Kunstenaars moeten zien dat inzicht, doorzicht in de werkelijkheid wat die ook is, het moet blijven halen op de bekrompen wereld van het kapitaal. Een kunstenaar mag zich nooit verkopen aan welk ideologisch of economisch systeem ook. Is het niet wezenlijk voor een kunstenaar dat hij zijn eigen innerlijke wetten, die van het (zijn?) onbewustzijn en  (zijn?) creativiteit volgt? Hij moet zijn ding kunnen doen, los van de economische wetmatigheden?

 

 

Hetzelfde probleem van copyright geldt tegenwoordig ook voor de filmindustrie. Ettelijke films worden gemaakt en kerels op het internet maken gretig gebruik van hun werk om dat verder te verspreiden. Zoals marktliedjes vroeger die lieten zich ook niet aan het copyright vastleggen.  Zolang dat gebeurt zonder winstoogmerken kan je er nog de ideologie in zien dat kunstwerken democratisch verspreid horen te worden. Dat hoort tot de volksopvoeding...Kwaliteit komt zo wel naar boven.  Toe te juichen viel vorig jaar bvb. dat De Munt ook een opera op groot scherm op de Grote Markt van Brussel doorgaf, er was nu eenmaal te weinig plaats in de Munt zelf  (en te dure tickets) en zulke producties kosten enorm veel,  en worden dus ook best door velen gezien. Het gaat in kunst toch om je werk te communiceren naar de andere en als het interesse opwekt  zou men dat moeten toejuichen. Maar wat blijkt nu? Zelfs Al Gore (of zijn productiehuis) die toch een belangrijke boodschap heeft door te geven, doet alle moeite zijn film van het net te houden. Ik vermoed dat dat een fulltime bezigheid is.  Een film die juist door eenieder gezien moet worden omdat hij een deelname (naar bestvermogen) van eenieder veronderstelt. 

 

Je bent geen filmregisseur of schilder of kunstenaar voor het geld, je bent het omdat je niet anders kan, je wil je bericht neerleggen, iets meedelen, je mogelijkheden ontwikkelen en tonen. Verdien je er geld mee zoveel te beter. Wie echter het schone dat hij voortbrengt angstvallig bewaart en opsluit, beperkt zich en ontneemt iets aan de anderen. Stel dat elke kunstenaar zo handelt. Hoe zou er dan nog een onderlinge creatieve bestuiving kunnen gebeuren? Doodzonde is zo ook het angstvallig opsluiten van meesterwerken. Opgesloten wegens hun waarde, weggehaald uit het publieke domein... Beroofd door het 'kapitaal' van zijn oorspronkelijke bedoeling: gezien worden. 

 

Google doet er goed aan met alle boeken die het  mag doorgeven zonder het copyright te schenden zomaar op het net te zetten. Dat is een enorme verrijking van elkeen zijn mogelijkheden. Het is toch te gek dat je je mogelijkheden niet zo ruim mogelijk verspreidt.

Veel beter dan de behoudende reflex van alles te verbieden zou men beter meer opengooien. Vroeger stelde Marcuse dat de Homo Ludens aankwam..Of ie er komt en intussen niet zal zijn  omgebouwd tot een  niet meer te veranderen consumptierobot  zal worden bepaald door de beslissingen die we de volgende 20 jaar zullen treffen. Dit is een scharniertijd.  Waarvoor kiezen we ? Voor een volwaardig mens is die zich volledig kan ontplooien naar zijn mogelijkheden? Of  kiezen we voor een geldeconomie waar geen plaats meer is voor andere zaken dan winstmakende? Zo lijkt het dat we voor het eerste zouden kiezen maar in realiteit kiest men haast altijd voor de winst. 

 

Echte kunst laat zich niet binden, zeker niet voor geld.

Dan is het business tout  pur….

Copyright is business.

 

 

23:30 Gepost door doeterniettoe in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.