29-04-07

Riverbend verlaat Irak…

“De Tijd” vermeldde onlangs dat in Irak nóg reusachtige oliereserves zijn gevonden en de Westerse oliefirma’s reusachtige (en voor het Westen voordelige) contracten met de Irakese  regering hebben  kunnen afsluiten.  Reden genoeg voor Bush om ondanks al zijn moeilijkheden met de democraten, voor de camera’s, openbaar dus, een origineel dansje te doen. Want dat doet het altijd. Kom sympathiek, eventueel wat onbeholpen over en je wint de sympathie van Jan Publiek.  Alleszins kreeg dit dansje wereldwijde verspreiding via de pers…

Dat haalt de wereldpers en blijft in het geheugen hangen…

Onopgemerkt evenwel zou blijven (was er ondertussen niet het web en blogs die de enkeling de mogelijkheid geeft zijn mening wereldwijd te verspreiden) wat er ondertussen in de gewone gezinnen in Irak afspeelt. Daar wordt tegenwoordig absoluut niet meer gedanst. Daar heerst zulke toestand dat je haast niet weet of je iemand die even  buitengaat nog wel zal terugzien. Dagelijks bomexplosies, Soennieten en Sjiieten worden tegen mekaar opgezet.

Al jarenlang geeft Riverbend ‘a girl from Irak’ een degelijk beeld van hoe iemand die er leeft de hele zaak ziet en lijfelijk aanvoelt. Boeiende blog die langzaamaan stiller werd. Niet omdat het daar aan nieuws ontbreekt, veeleer door ontmoediging…

Vorige donderdag schreef Riverbend nogmaals  een logje dat je hier in vertaling krijgt. Het geeft het schrijnend beeld van een Irak in puin, een aanklacht tegen een natie die dit land officieel wou komen ‘bevrijden’ maar niet in staat blijkt de elementaire voorzieningen aan een land te schenken… 

 

Originele tekst : http://riverbendblog.blogspot.com/

 

Hier de vertaling van haar laatste log …

 

Donderdag 26 april 2007


De Geweldige Muur van Scheiding...

Dat is  de muur die de huidige Irakese regering bouwt (met de steun en begeleiding van de Amerikanen). Het is een muur die plant te kunnen scheiden en te isoleren wat nu als het grootste 'Soennitische' gebied binnen  Bagdad beschouwd wordt - Zeg niet dat de Amerikanen niets bouwen. Volgens de bekokstoofde plannen van de  Irakese marionetten en Amerikanen zal het A’adhamiya  'beschermen', een residentiëel en handelsgebied dat de huidige Irakese regering en hun doodsbrigades niet van Soennieten kunnen legen.

 

De muur zal natuurlijk niemand beschermen. Ik vraag me soms af  of dit de wijze is waarop de concentratiekampen  in Europa begonnen. De Naziregering zei vermoedelijk, " Oh kijk - wij gaan gewoon de Joden met deze kleine ommuuring  hier beschermen- het zal dan moeilijk zijn voor mensen om nog in hun speciaal gebied te raken en hen daar te kwetsen"! En het  zal ook moeilijk zijn er te ontkomen.

 

De Muur is de laatste inspanning  om het opbreken van de Irakese maatschappij  te bevorderen.  De burgeroorlog bevorderen en steunen is  niet genoeg – blijkbaar-  Irakezen hebben algemeen bewezen hardnekkiger en verdraagzamer  te zijn dan hun mollahs, ayatollah's en Vichy leiders. Het is tijd voor Amerika om fysisch  te verdelen en te veroveren- zoals Berlijn voor de val van de muur beneden of zoals in Palestina vandaag.  Op deze manier  kunnen zij verder Soennieten uit "Sjia gebieden" jagen en Sjia uit "Soennitische gebieden".

Ik hoor altijd de Irakese pro-oorlog massa geïnterviewd op televisie vanuit  buitenlandse hoofdsteden (zij kunnen enkel op televisie vanuit  de veiligheid van buitenlandse hoofdsteden verschijnen want wie zal dat publiek zeggen binnen Irak dat hij pro-oorlog is ). Zij weigeren te geloven dat hun godsdienstig geneigde, sectaire politieke partijen dit hele Soennitische/Sjitische conflict voorziet van brandstof. Zij weigeren te erkennen dat deze toestand een rechtstreeks resultaat is van de oorlog en de bezetting. Zij gaan steeds door over de geschiedenis van Irak en hoe Soennieten en Sjiieten altijd in conflict waren en ik haat dat. Ik haat dat een handvol van emigranten die decennia lang niet in  het land geweest zijni veinzen  meer over het land  te weten dan mensen die daar nu leven.

Ik herinner me Bagdad voor de oorlog- je kon overal leven. Wij wisten niet  wat onze buren waren- wij gaven er niet om. Niemand vroeg naar godsdienst of sekte. Niemand gaf om wat toen als een onbelangrijk onderwerp werd beschouwd: bent je Soennitisch of Sjiietisch? Je vroeg dat enkel als je brutaal was of achtergebleven. Ons leven draait daarrond nu. Ons bestaan hangt nu af van het verbergen  of het extra belichten van onze afkomst- afhankelijk van de groep gemaskerde  mannen die je doen stoppen of je huis overvallen midden in de nacht.

Wat het  persoonlijke betreft:  wij hebben tenslotte beslist te vertrekken. Ik meen dat ik het al een tijd heb geweten dat wij zouden vertrekken. Wij bespraken het als een familie ettelijke malen. Eerst stelde iemand het verlokkend voor, het was toen maar een dwaas idee – je huis verlaten en je uitgebreide familie- je land verlaten- en waarom? Waarheen?

Sedert vorige zomer hadden wij het meer en meer besproken. Het was enkel nog een kwestie van tijd wat ooit  als een suggestie begon- een ‘last case scenario’ – kreeg spoedig stevigheid en ontwikkelde zich tot een plan. De laatste paar maand is het nog enkel een kwestie van logistiek geweest. Vliegtuig of auto? Jordanië of Syrië? Zullen we allen samen vertrekken als een familie? Of zal het eerst enkel mijn broer en ik zijn?

Na Jordanië of Syrië- waarheen  dan? Het is overduidelijk dat elk van die landen een transit naar elders zal zijn. Beide landen zijn  overstroomd  van Irakese vluchtelingen en elke Irakees die in een van beide landen leeft klaagt van het feit dat het moeilijk is werk te vinden en het verkrijgen van een woning nog  moeilijker. Er is ook het kleine probleem dat je aan de grens kan teruggewezen worden. Duizenden Irakezen worden niet in Syrië of Jordanië binnengelaten - en er zijn geen duidelijke criteria om binnen te kunnen, de beslissing is gebaseerd op de grillen  van de grenspatrouillebewakers die je paspoort contoleren.

Een vliegtuig is niet noodzakelijk veiliger, de reis naar Bagdad’s Internationale Luchthaven is op zich al  riskant en reizigers wordt evengoed  toestemming geweigerd  het land (Syrië en Jordanië) te betreden als  zij met een vliegtuig aankomen. En indien je je  afvraagt  waarom Syrië of Jordanië, omdat zij de enige twee landen zijn die Irakezen binnen laten  zonder een visum. Visa’s aanvragen via de nog karig functionerende ambassades of consulaten in Bagdad is haast onmogelijk.

Zo, we hebben het druk gehad. Druk met  proberen te beslissen welke deel van ons leven we zullen achterlaten. Welke souvenirs zijn niet noodzakelijk? Wij, zoals vele Irakezen, zijn niet de klassieke vluchtelingen-  degenen met enkel  kleren op hun rug en geen keuze. Wij kiezen te vertrekken  omdat de andere optie eenvoudig een voortzetting is van wat een lange nachtmerrie is geweest – blijven  en wachten en pogen te overleven.

Aan de ene kant weet ik dat het land verlaten en elders een nieuw leven beginnen - tot nu toe onbekend- zo'n een reusachtig iets is dat het al het andere als pietluttig zou moeten doen uitschijnen. Het grappige ding is dat het juist het onbelangrijke is dat ons leven schijnt uit te maken. Wij bespreken of we  fotoalbums meenemen of achterlaten. Kan ik een knuffeldier meenemen  dat ik al heb van toen ik vier was? Is er plaats voor de gitaar van E.? Welke kleren nemen we mee? Zomerkleren? Winterkleren ook? Wat met  mijn boeken? Wat met de CD's, de foto’s van de baby?

Het probleem is dat wij zelfs niet weten of wij ooit dit materiaal nog zullen zien. Wij weten  niet of wat wij dan ook verlaten, inclusief het huis, nog beschikbaar zal  zijn wanneer wij terugkomen en of wij terugkomen. Er zijn momenten wanneer het onrecht om je land te moeten verlaten, gewoon  omdat een imbeciel  het in zijn hoofd kreeg het binnen te vallen, je overweldigt. Het is oneerlijk dat om normaal te kunnen leven en te  overleven, je je huis en wat er overblijft aan familie en vrienden moet verlaten…En waartoe?

Het is moeilijk te beslissen wat het meest schrikwekkend is – autobommen  en milities of  alles te moeten verlaten dat je kent en waarvan je houdt, voor een onbepaalde plek, voor een toekomst waar niks zeker is.



 

11:52 Gepost door doeterniettoe in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: irak, bush, riverbend |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.