27-11-06

Is het een ramp als onze soort verdwijnt?

Is het wel een ramp als onze soort, de mens (waarschijnlijk dan nog door  eigen exuberant gedrag) zou verdwijnen uit de kosmos? Dat is de vraag die Sicko, dat hart uit Bannyland, in een reactie op een vorig logje stelde. Is het erg als de menselijke soort verdwijnt uit de kosmos…?

 

Van hieruit  gezien wel. Maar wat betekent dat ‘hier’ kosmisch gezien, is dat niet ‘overal’? Zijn  ‘hier’en ‘daar’ wel begrippen die passen in het kosmische geheel? Is de kosmos geen ontzettend groot netwerk dat  alles met alles verbindt. Zoals dit  internet, dat ook alles met alles verbindt.

 

Wij zijn de kosmos, of nog duidelijker: we zijn het groeiend bewustzijn, besef van de kosmos zelf. We zijn het bewustzijn dat gegroeid is vanuit  die kosmos en daar niet los van staat.  Alles zit in ons en dat ontdekken we meer en meer naarmate we de scheidingsmuren die we door eeuwen conditioneringen hebben opgebouwd terug  kunnen slopen door de conditioneringen te doorzien.  De mens heeft - als soort-  enorme mogelijkheden: hij heeft de mogelijkheid met inzicht te handelen, kan zelfs in de automatismen van de kosmos deels interveniëren. Dat kan goed zijn zo het gebeurt vanuit het inzicht het geheel daardoor beter te maken, wel duidelijk het geheel beter en niet het bekrompen kleine ikje.  Als we onze mogelijkheden opbouwend gebruiken (d.w.z. vanuit het bewustzijn dat alles aan mekaar hangt en niet roekeloos vernietigd mag worden door eigengereid handelen !)dan  zijn de mogelijkheden  van de mens in de kosmos enorm en onvoorstelbaar. Dat inzicht hadden de indiaanse culturen vroeger al, dat inzicht moeten we terug leren aanvoelen. Elk van ons.

 

“No man is an island entirely of itself,

every man is a piece of the continent, a part of the main.” (John Donne)

 

of nog dit:

To see a world in a grain of sand,
And a heaven in a wild flower,
Hold infinity in the palm of your hand,
And eternity in an hour. 
( William Blake )

 

Daar ligt de keuze gaat de mens zich ontwikkelen, gaat hij groothartig zijn ten opzichte van de anderen (omdat het de verstandigste keuze is) of blijft hij dat veroverend beest dat    soortgenoten naar het leven staat, vroeger met een  kaaksbeen als wapen (cfr still uit 2001, Space Odyssea Dawn of Man ( Space Odyssea )   nu in 2004 nog steeds datzelfde kaaksbeen alleen wat gesofisticeerder: als  raket of nucleair projectiel….

 

Belangrijk is in te zien dat we elk, vanuit onze positie binnen het netwerk dat kosmos heet aan dat grote netwerk moeten meewerken, moeten los proberen te komen van het wel op korte termijn lonende grijpen naar zoveel mogelijk goederen voor jezelf  maar zulks  handelen betekent op lange termijn de ondergang van de soort. Los komen van de kleine bekrompen huiskamermentaliteit. Het voor jezelf altijd beter willen hebben en de anderen, de kosmos dus tja is men daar blind voor? ….

Die idee is schitterend uitgebeeld in Jan Svankmajer    tma svetlo tma ‘duisternis licht duisternis’    

 

 

 

Het kapitalisme is geen eindpunt. Geen enkele ideologie of religie brengt de uiteindelijke redding, Zij beelden  vaak gewoon wensdromen uit die je in het ‘hier en nu’ niet kan verwezenlijken en die je daardoor naar later of in een ‘au delà’ transponeert.

 

Geloof waarin je wil, maar wat hier in dit schamele logje staat is geen geloof maar een feit: de mens is het zelfbewustzijn van de kosmos. Hoe kan je dat ontkennen? De mens moet dat bewustzijn wakker houden, kijkend naar de realiteit, niet uitsluitend gericht op het eigen ikje, de mens moet zijn blik richten op de gehele realiteit zoals die zich voor hem op dat ogenblik ontvouwt. Kijken vanuit een egoloosheid, vanuit kosmische dimensie. Dat is de mogelijkheid die wij anno 2006 hebben. Of  indutten voor je pc of tv, daar hebben anderen trouwens voordeel bij om hun eigen ego-doel te verwezenlijken. Geef mensen brood en spelen en ze worden makke schaapjes, die niks verder wensen dan hun eigen kortzichtige verslaving…

 

 

De mens kan zijn mogelijkheden steeds verder uitbouwen, zijn blik verruimen  (via lectuur, televisie, reizen e.d.m. hij  kan  zelfs steeds dieper kijken in de kosmos), maar als hij zich uitsluitend ontwikkelt om zichzelf verder uit te bouwen,( ik , mijn partner,mijn kinderen, mijn familie, mijn taal, mijn land, mijn werelddeel) zolang hij zó denkt blijft hij zitten, groeit hij niet echt verder, blijft hij gevangen zitten in een bekrompen huiskamermentaliteit.

 

Hij heeft zich ontwikkeld maar zit door deze  ik-gerichte ontwikkeling, gevangen in de eigen huiskamer, blind voor de kosmos rondom.

 

Donker licht donker heet het filmpje van Svankmajer. De tweede duisternis is de tragische: het is de bewust gekozen duisternis, het blind willen zijn voor je omgeving.  

 

 

 

00:50 Gepost door doeterniettoe in Levensbeschouwing | Permalink | Commentaren (0) | Tags: filosofie, spiritualiteit, svankmajer |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.