03-11-06

Intergenerationele solidariteit

Bedenkingen zijn uiteindelijk niet persoonsgebonden, ze komen of gaan, worden door anderen aangenomen of verworpen. Ze zetten alleszins aan tot communicatie, gedachtenuitwisseling, tot verder denken, wieweet beter denken.

Vermits bedenkingen niet persoonsgebonden zijn is het dan ook niet meer dan logisch en prettig voortaan af en toe een gast-blogger op deze site te mogen verwelkomen. Volgende bijdrage is dan ook getekend Jimmy (website http://the-antwerp-philosophical-society.skynetblogs.be/ ), iemand van wie we hopen hem hier regelmatig als gast-blogger te mogen  terugvinden

 

sol

Solidarity

inconvenientruthonesheet

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Intergenerationele solidariteit

 

In de vorige Vacature stond een artikel over de nieuwe gewoonten, wensen en idealen van “Generation Y”, geboren tussen 1977 en 2003. Deze generatie, zo willen het de statistici, zijn lui, willen een beter evenwicht vinden tussen privéleven en werk en zijn nog slechts trouw aan een carrière en niet meer aan een werkgever. De meesten zouden blijkbaar zelfs niet van plan zijn om veel langer dan een jaar bij de eerste werkgever te blijven hangen.

 

Als dit al correct is, en ik hoop dat het dat is, dan kunnen wij dit toch alleen maar toejuichen. Het evenwicht is sinds lang zoek. De dertigers en veertigers van nu draaien op voor de spilzucht en het vroege afzwaaien van de babyboomers. De ratrace in de bedrijven eist zijn tol. Depressies, stress en andere vermoeidheidssyndromen tieren welig. Werknemers gaan er hoe langer hoe vaker onder door.

 

Ik herinner me mijn tienerjaren nog, wanneer regering na regering begrotingen afrondde met een tekort van 7 à 8 %. Het ging om een “de facto” potverteren op kost en op last van de toekomstige generaties. Het milieu was in die tijd al helemaal een wereldvreemde, of zelfs onbestaande, notie. Vervuilende industrieën pompten de lucht en het water vol smeerlapperij. In onze steden werden rivieren omgetoverd tot stinkende riolen en vervolgens wijselijk overwelfd.

 

Alsof dit nog niet genoeg is, stapt deze generatie nu, eenmaal de kaap van de 55 gerond,  vrolijk uit het productieproces, een loodzware pensioenlast achterlatend voor een almaar kleiner zwoegend deel van de bevolking. Henzelf kunnen we voortaan terugvinden in de fitness, op het strand van Benidorm of in de tearoom genietend van een “welverdiende” oude dag. Hoe kan dit? En dit, terwijl het pensioen voor de huidige hardwerkende medemens nog slechts een vage en verre droom is, waarvan we misschien, met wat geluk, op ons zeventigste zullen mogen genieten.

 

En de rol van de vakbonden hierin? Die worden verondersteld de verdedigers van de solidariteit te zijn, maar blijken in werkelijkheid meestal slechts verdedigers van verworven rechten. Geen kick geven zij wanneer het op intergenerationele solidariteit aankomt. Hoeveel bedrijven ken ik niet waar men met een “oud statuut” zit (een super-de-luxe statuut met een resem van statutaire voordelen) en een “niew statuut” (een “wit product” statuut, het minimum minimorum) voor hen die na een bepaalde datum bij het bedrijf kwamen. De vakbonden slikken dit zonder al te veel problemen zolang er maar niet aan het bestaande ledenbestand wordt geraakt. Zij zijn verworden tot corporatistische groeperingen die al lang het algemeen belang uit het oog hebben verloren. Zo kon een ernstige en redelijke vakvereniging toch onmogelijk tegen het verwaterde en afgezwakte generatiepact zijn.

 

Besluit van dit alles: “Kortetermijndenken staat met stip op één als mogelijke oorzaak van de ondergang van het mensdom !”

 

 

Jimmy

11:20 Gepost door doeterniettoe in Gast-blogger | Permalink | Commentaren (1) | Tags: maatschappij, solidariteit |  Facebook |

Commentaren

Waarde Jimmy Dat het kortetermijndenken van 'de mensen' een belangrijke bijdrage zou kunnen leveren tot de ondergang van het mensdom, lijkt ons juist.

Bij uw beknopte 'argumentatie' gaat u wel wat erg KORT door de bocht.

Het lijkt wel wat uit de VLD-propaganda. Stout van ons om dat te stellen?

U verwijst bijvoorbeeld naar 'de vakbonden'. Bent u dan zo gelukkig met de rol die de andere 'sociale' partners in deze koehandels hebben gespeeld?
Vreemd dat zo vaak die groepen die met-al-hun-menselijke-fouten-en-gebreken- toch de belangrijkste oorzaak waren, zijn en blijven van de tegenmacht van de arbeidende bevolking (= iedereen die MOET gaan werken om in zijn basisbehoeften te kunnen voldoen) in een immer ongelijke confrontatie met de bezittende klasse. Dat het beter zou kunnen staat als een paal boven water, maar kijk toch ook eens vanwaar we komen en tegenover wie we stonden en staan.

Sicko

Gepost door: Sicko | 04-11-06

De commentaren zijn gesloten.