07-10-06

Verkiezingen, ooit een liefdesspel?

kiss01

 

 

 

 

 

Mooi dat verkiezingen kunnen, al geven ze toch bedenkingen. Eigenlijk zou het meer op een liefdesspel moeten gelijken, een middel dat ons als soort verder moet brengen, een élan geven waar we allen samen naar streven,  maar daar zijn we nog lange niet…

 

Voorspel:

 

 De kiezer wordt allerhande richtingen uitgestuurd en krijgt haast uitsluitend mensen met folders te zien die zichzelf of hun partij promoten door te benadrukken dat zij zoveel beter zijn dan de andere. Dat die er een knoeiboel van maken, dat je dus beter voor hén kiest.

Men creëert het gevoel dat het beter kan; Het geeft uiteindelijk een gevoel van ontevredenheid… Moet beter kunnen. (Het systeem verplicht de mandataris haast tot zulke houding, uiteindelijk is het aantal afgevaardigden beperkt en ben je niet verkozen moet je terug iets anders beginnen, sta je op straat… )

Die houding  heeft een eigenaardig gevolg op de kiezer. Hij ziet voor z’n deur (respectievelijk markt, televisiescherm e.d.m) een aantal mensen voorbijschuiven die eens gekozen samen zullen moeten zitten en samen zullen moeten beslissingen nemen, een gezamenlijk élan zullen moeten geven aan de samenleving. Bij het voorspel lijken ze daar allerminst toe bereid. Het blijft meestal bij kankeren als men niet in het huidige beleid zit en bij angst inboezemen voor mogelijke veranderingen als men er wel in zit. Men profileert zich in contrasten… Hoe ongelukkig zou een Vlaams Belang mandataris bvb. zich niet voelen als hij geen zwarte schapen had om naar te stampen en zich aldus te profileren (de allochtonen, België…). Hoe zou hij dan z’n kiezers moeten vinden zonder een aanwijsbare homogene schuldige groep?

 

Het samenkomen: samensmelten  (het bolletje ‘rood’ kleuren )

 

Het democratische spel geeft onvoldoende vrij spel aan het ‘wij gevoel’ dat het nationalisme wel had maar uiteindelijk  toch in de  20ste eeuw tot fatale wantoestanden leidde. Dat ‘wij’-gevoel moet terugkomen, we moeten  gewoon zien wat we gemeenschappelijk hebben, niet in tegenstellingen denken, niet de andere als vijand zien maar zien wat we als soort gemeenschappelijk hebben. En het beleid moet bepaald worden mét overleg, niet vanuit primitieve oergevoelens van agressie en ikzucht. Dat leidt uiteindelijk tot steeds nieuwe oorlogen in het klein en in het groot… Uiteindelijk hebben we als mensen allen dezelfde gevoelens, we hebben allen het hele palet aan menselijke gevoelens gemeenschappelijk. Dat inzien, dát benadrukken, wat meer idealisme dus ja maar een gericht naar overleven, het overleven van de soort want met een gemeenschappelijk doel verzet de mens ( en niet alleen de mens: eigenlijk élk organisme) bergen.

 

Naspel.

 

Komt dat er ooit?  Leren we ooit echt samen leven, oog hebben voor mekaar? En dat gaat verder dan uitsluitend oog hebben voor je eigen kinderen, je eigen man, je eigen vrouw.

Ook al ken je de andere niet, hij hoopt hetzelfde als jij: ook hij probeert er samen met zijn omgeving iets van te maken. Samen zijn we sterk.

Het geloof in de middeleeuwen verzette bergen, door het geloof ontstonden de kathedralen en kreeg 'een mystiek lichaam' vorm. Deze tijd heeft zulk collectief geloof niet meer maar wel nood aan een nieuw élan: het geloof in de mens, in zijn mogelijkheden, in het feit dat zijn opbouwende krachten het op zijn destructieve zullen halen. Want de vijand zit in onszelf, wij zijn van het laagste tot het meest verhevene in staat. Een nieuwe tijd vraagt een nieuw 'mystiek lichaam', waarom niet dat van de mens zelf, het mens zijn verenigt ons en vraagt om te overleven een collectieve aanpak. De mens zoals Kubrick hem uiteindelijk globaal uitbeeldde: het ontstaan van het 'sterrekind' Starchild.

Ook Joni Mitchell verwoordt die droom in haar song Woodstock: "We are stardust,(billion year old carbon) we are golden (caught in a devil's bargain) and we've got to get ourselves back to the garden...;"

 

 

 

Samen betekent in de 20ste eeuw, het kan niet meer anders: de hele wereld.

Samen moeten we er iets van maken

En morgen betekent samen (in België): gemeenteraadsverkiezingen.

 

'opkomen moet' zegt het dagcommentaar van het Nieuwsblad: http://www.mediargus.be/NL/viewdoc.asp?article=med1337076...

en onverschilligheid is ook moordend (letterlijk en figuurlijk) voor het liefdesspel:

Het Volk: http://www.mediargus.be/NL/viewdoc.asp?article=med1337057...

 

 

Joni Mitchell: "Woodstock": http://www.lyricsfreak.com/j/joni+mitchell/woodstock_2007...

 

2001starchild

 

14:56 Gepost door doeterniettoe in Maatschappij | Permalink | Commentaren (0) | Tags: verkiezingen |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.