03-10-06

Irak en het meisje dat daar blogt of is het blogte: Riverbend (blog: Bagdad Burning)…..Waar is zij ????

Reeds van kort na het begin van blogbedenkingen volgen we het reilen en zeilen van Riberbend, dat anoniem Irakees meisje dat blogt vanuit Bagdad  (  http://riverbendblog.blogspot.com/ ) en daar haar stad meer en meer ziet uiteenvallen. Een blogger die dit jaar trouwens genomineerd werd voor de Samuel Johnson prijs, de Britse literatuurprijs (in de afdeling non fiction). Zij bleek steeds een goed beeld te geven van het dagelijks leven in Bagdad zoals het beleefd en bekeken wordt door een inwoner zelf. Realistisch dus en dan wel van binnenuit, subjectief dus maar daarom niet vertekend. Zij kon m.i. een geloofwaardiger beeld geven dan menig journalist die eventjes een 14tal dagen daar ter plekke blijft en soms zelfs niet de taal kent. Zij liet je aanvoelen wat het is in een bezette stad te leven, want van een bevrijd gevoel na de inval door de VS was nauwelijks sprake.

Bagdad ligt sedert de invasie door Israël in Libanon minder in de belangstelling maar dagelijks vallen er doden….

 

Nu is er iets eigenaardigs met die blog: het is nu haast 2 maand dat we niks meer van deze blogger horen…. Haar laatste log is achteraf gezien misschien een soort afscheid, ze sprak erin ook over ‘afscheid’ nemen. Is ze ergens ondergedoken, is ze weggetrokken? Geen log meer sedert 5 augustus die ons iets meer kan vertellen.

Via google kan je zien dat wij hier bij BB niet de enigen zijn die zich vragen stellen… (zie http://www.democraticunderground.com/discuss/duboard.php?... )

 

Hier haar (hopelijk niet definitief ) laatste log van 5 augustus  (met Nederlandse vertaling) :

 

Summer of Goodbyes...

Residents of Baghdad are systematically being pushed out of the city. Some families are waking up to find a Klashnikov bullet and a letter in an envelope with the words “Leave your area or else.” The culprits behind these attacks and threats are Sadr’s followers- Mahdi Army. It’s general knowledge, although no one dares say it out loud. In the last month we’ve had two different families staying with us in our house, after having to leave their neighborhoods due to death threats and attacks. It’s not just Sunnis- it’s Shia, Arabs, Kurds- most of the middle-class areas are being targeted by militias.

De zomer van de  vaarwels…

 

De ingezetenen van Bagdad worden systematisch de stad uitgeduwd. Sommige families worden wakker en vinden een Klashnikov kogel naast zich en een brief in een omslag met de woorden „Verlaat uw gebied of anders...“  De schuldigen achter deze aanvallen en de bedreigingen zijn Sadr”s aanhangers –het Mahdi leger. Het is algemeen geweten, al durft niemand het luidop zeggen. De afgelopen maand  hebben wij twee verschillende families gehad die met ons in ons huis verbleven, nadat ze uit hun buurt moesten vertrekken wegens doodsbedreigingen en aanvallen. Het zijn  niet alleen Sunnis- het zijn Sjiïten, Arabieren, Koerden- het grootste deel van het gebied waar de middenklasse woont is nu het schietdoel van de milities.

 


Other areas are being overrun by armed Islamists. The Americans have absolutely no control in these areas. Or maybe they simply don’t want to control the areas because when there’s a clash between Sadr’s militia and another militia in a residential neighborhood, they surround the area and watch things happen.

Since the beginning of July, the men in our area have been patrolling the streets. Some of them patrol the rooftops and others sit quietly by the homemade road blocks we have on the major roads leading into the area. You cannot in any way rely on Americans or the government. You can only hope your family and friends will remain alive- not safe, not secure- just alive.
That’s good enough.

Andere gebieden worden platgelopen van bewapende Islamieten. De Amerikanen hebben absoluut geen controle over deze gebieden. Of misschien willen zij eenvoudig niet de gebieden controleren want bij een conflict  in een woonbuurt tussen de militie van Sadr en een andere militie, omcirkelen ze gewoon dat gebied  en kijken dan toe wat er gebeurt.

Sinds begin juli, patrouilleren de mensen de straten in onze wijk. Sommigen van hen patrouilleren de daken, anderen zitten stil bij de eigengemaakte  wegblokades die wij op de belangrijkste wegen hebben die naar onze wijk leiden. In geen enkel opzicht kan je op de Amerikanen rekenen of op de regering. Je  kan enkel hopen dat jij en je familie in leven blijft- niet beveiligd, niet  zeker – gewoon in leven. Dat is goed genoeg.


For me, June marked the first month I don’t dare leave the house without a hijab, or headscarf. I don’t wear a hijab usually, but it’s no longer possible to drive around Baghdad without one. It’s just not a good idea. (Take note that when I say ‘drive’ I actually mean ‘sit in the back seat of the car’- I haven’t driven for the longest time.) Going around bare-headed in a car or in the street also puts the family members with you in danger. You risk hearing something you don’t want to hear and then the father or the brother or cousin or uncle can’t just sit by and let it happen. I haven’t driven for the longest time. If you’re a female, you risk being attacked.

Voor mij is juni de eerste maand dat ik niet durf het huis  te verlaten zonder een hijab, een hoofddoek. Ik draag gewoonlijk geen hijab, maar het is niet meer mogelijk om er zonder een in Bagdad rond te rijden. Dat zou geen goed idee zijn. (Noteer dat wanneer ik zeg “rijden” ik eigenlijk bedoel “ zit op de achterbank van de auto' - ik heb sedert lang niet meer gereden.) Door blootshoofds te  zitten in een auto of rond te lopen op straat breng je  ook je familieleden mee in gevaar. Je riskeert iets te horen dat je niet wil horen en je vader of broer of neef  of oom kan het dan daar niet bij laten. Ik heb sedert lang niet meer gereden. Als je een vrouw bent riskeer je aangevallen te worden.


I look at my older clothes- the jeans and t-shirts and colorful skirts- and it’s like I’m studying a wardrobe from another country, another lifetime. There was a time, a couple of years ago, when you could more or less wear what you wanted if you weren’t going to a public place. If you were going to a friends or relatives house, you could wear trousers and a shirt, or jeans, something you wouldn’t ordinarily wear. We don’t do that anymore because there’s always that risk of getting stopped in the car and checked by one militia or another.
Ik bekijk mijn oude kleren - de jeans en  t-shirts en kleurrijke rokken en het is alsof  ik  een garderobe zie uit een ander land, een ander leven. Er was ooit een tijd, een paar jaar geleden, toen kon  je min of meer dragen wat je  wou als je niet naar een openbare plek ging. Als je naar vrienden ging of  verwanten, kon  je broek en een overhemd dragen, of jeans, of iets dat je doorgaans niet zou dragen. Wij doen dat niet meer want  er is altijd dat risico dat  de auto wordt tegengehouden en dat je door één of andere  militie wordt gecontroleerd.


There are no laws that say we have to wear a hijab (yet), but there are the men in head-to-toe black and the turbans, the extremists and fanatics who were liberated by the occupation, and at some point, you tire of the defiance. You no longer want to be seen. I feel like the black or white scarf I fling haphazardly on my head as I walk out the door makes me invisible to a certain degree- it’s easier to blend in with the masses shrouded in black. If you’re a female, you don’t want the attention- you don’t want it from Iraqi police, you don’t want it from the black-clad militia man, you don’t want it from the American soldier.
You don’t want to be noticed or seen.

Er zijn (nog) geen wetten die zeggen dat wij een hijab  moeten dragen, maar er zijn die mensen van top tot teen in het zwart en turbans, de extremisten en fanatici die bevrijd werden door de bezetting, en op zeker punt ben je je verzet moe. Je wil niet meer gezien worden. Ik voel dat ik hou van de zwarte of witte sjaal die ik nonchalant om mijn hoofd zwier als ik buitenga, want die maakt me in een zekere graad onzichtbaar- het is dan  gemakkelijker je in die zwarte massa te mengen. Als je een vrouw bent, dan wil je geen aandacht- je wil er geen van de Irakese politie, je wil er geen van de in het zwart geklede militie, je wil er geen van een Amerikaanse soldaat. Je wil niet opgemerkt of gezien zijn.


I have nothing against the hijab, of course, as long as it is being worn by choice. Many of my relatives and friends wear a headscarf. Most of them began wearing it after the war. It started out as a way to avoid trouble and undue attention, and now they just keep it on because it makes no sense to take it off. What is happening to the country?

Ik heb niets tegen de hijab, natuurlijk, zolang je het je eigen keuze is er een te dragen. Onder mijn familie en vrienden dragen velen een hoofddoek.. De meesten van hen begonnen er een te dragen na de oorlog. Het begon als een manier om problemen en onbehoorlijke aandacht te vermijden, en nu houden zij hem enkel aan omdat het geen steek houdt hem uit te laten. Wat is er aan het gebeuren met het land?


I realized how common it had become only in mid-July when M., a childhood friend, came to say goodbye before leaving the country. She walked into the house, complaining of the heat and the roads, her brother following closely behind. It took me to the end of the visit for the peculiarity of the situation to hit me. She was getting ready to leave before the sun set, and she picked up the beige headscarf folded neatly by her side. As she told me about one of her neighbors being shot, she opened up the scarf with a flourish, set it on her head like a pro, and pinned it snuggly under her chin with the precision of a seasoned hijab-wearer. All this without a mirror- like she had done it a hundred times over… Which would be fine, except that M. is Christian.

Ik realiseerde hoe gewoon het was geworden slechts in midden juli, toen M, een vriend uit m’n kinderjaren, vaarwel kwam zeggen alvorens het land te verlaten. Zij liep het huis door, klaagde over de hitte en de wegen, haar broer haar op de voet volgend. Het was eerst tegen het einde van haar bezoek dat het bijzondere van de situatie me raakte. Zij plande vóór zonsondergang nog te vertrekken, en zij nam de beige hoofddoek op, vouwde die keurig langs de zijde. Toen zij me vertelde dat een van haar buren neergeschoten was, opende zij haar sjaal met een zwaai, deed hem om haar hoofd als een volleerde, en pinde hem dicht onder haar kin met de precisie van een doorwinterde hijab-drager.

En dat alles zonder spiegel- alsof ze het al honderden malen had gedaan…Wat o.k. zou zijn, behalve het feit dat M een christen is.


If M. can wear one quietly- so can I.

I’ve said goodbye this last month to more people than I can count. Some of the ‘goodbyes’ were hurried and furtive- the sort you say at night to the neighbor who got a death threat and is leaving at the break of dawn, quietly.

Some of the ‘goodbyes’ were emotional and long-drawn, to the relatives and friends who can no longer bear to live in a country coming apart at the seams.

Als M. er een kan dragen, dan kan ik het ook..

Ik heb deze voorbije maand aan meer mensen vaarwel gezegd dan ik kan tellen. Sommige `goodbyes' waren  haastig en vluchtig- de soort die je ‘s nachts tegen je buur zegt die een doodsbedreiging kreeg en die steels bij dageraad wil vertrekken.

Enkele `goodbyes' waren emotioneel en lang-getrokken, bij verwanten en vrienden die het niet langer meer kunnen dragen in een land te leven dat bij de naden uiteenvalt.
Many of the ‘goodbyes’ were said stoically- almost casually- with a fake smile plastered on the face and the words, “See you soon”… Only to walk out the door and want to collapse with the burden of parting with yet another loved one.

During times like these I remember a speech Bush made in 2003: One of the big achievements he claimed was the return of jubilant ‘exiled’ Iraqis to their country after the fall of Saddam. I’d like to see some numbers about the Iraqis currently outside of the country you are occupying… Not to mention internally displaced Iraqis abandoning their homes and cities.
Veel van die “goodbyes” werden  stoïcijns gezegd - bijna terloops-  met een valse glimlach gepleisterd  op het gezicht en de woorden, „Zie je spoedig“… Om dan op te stappen en eens buiten in te storten door de last van de scheiding van weer een andere waar je van houdt.

 

In tijden zoals deze herinner ik mij een toespraak die Bush hield  in 2003: Één van de grote verwezenlijkingen die hij opeiste was de terugkeer van jubelende  `verbannen' Irakezen naar hun land na de val van Saddam.

Ik zou de getallen willen zien van Irakezen die momenteel uit het land zijn dat jij nu bezet. Om niet te spreken over de intern verplaatste  Irakezen die hun huizen en steden verlaten.


I sometimes wonder if we’ll ever know just how many hundreds of thousands of Iraqis left the country this bleak summer. I wonder how many of them will actually return. Where will they go? What will they do with themselves? Is it time to follow? Is it time to wash our hands of the country and try to find a stable life somewhere else?

Ik vraag me soms af of we ooit zullen weten hoeveel honderdduizenden Irakezen het land deze sombere zomer verlieten.. Ik vraag me af hoeveel van hen eigenlijk zullen terugkeren. Waar zij zullen gaan? Wat zullen zij kunnen aanvangen? Is het tijd hen te volgen? Is de tijd gekomen onze handen van het land schoon te wassen om ergens anders een stabiel leven te vinden?

 

 

http://riverbendblog.blogspot.com/

 

 

°°°°

Dit lijkt wel haar laatste brief. Het ga je goed hartverwarmende blogger. En als je toevallig hier in mijn land zou belanden, hoop ik dat ik (en mijn landgenoten)  je een warm hart toedragen en de deur niet voor je neus wordt dichtgeslagen…

In deze door het net verbonden wereld (vernetzte Welt) zijn we nog meer dan vroeger verantwoordelijk voor mekaar, we kunnen niet langer zeggen “Wir haben es nicht gewusst”.

 

We hebben deze 21ste eeuw  een collectief belang dat vóór gaat op het eigen belang.

 

 

00:40 Gepost door doeterniettoe in Irak | Permalink | Commentaren (0) | Tags: irak, bloggen, vs |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.