07-08-06

Blogbedenkingen bij de redevoering van Blair voor de World Affairs Council.

Gelooft Blair zelf zijn redevoering??

 

Vertaling van deze redevoering in het geel(overgenomen van de NRC ) telkens gevolgd door (cursief gedrukte)witte blogbedenkingen …:

 

Het begin van zijn toespraak zie je alleen op de video van de BBC  en staat niet vermeld in de transcriptie.

 

Een  klassieke toespraak moet beginnen met een ‘captatio benevolentiae’, het  goedgunstig stemmen van de toehoorders, wat zoals  je  hier kan zien  op een handige, moderne manier gebeurt door een aantal anekdotes te spuien; Blair creëert  een goedlachse sfeer van ‘wij hier onder mekaar’. Komt ietwat irritant over als je bedenkt dat hier iemand zit die samen met de VS de oppositie was die de veiligheidsraad belette een onmiddellijk staakt het vuren in Libanon op te eisen. Het ‘incident’ van Qana  (27 slachtoffers waaronder 16 kinderen….) is nog maar een paar dagen oud….

 

 

 

 

In de strijd tegen het mondiale extremisme gaat het om waarden. Dit gevecht kan daarom niet worden gewonnen door militaire macht alleen. We moeten ook aantonen dat onze waarden beter en rechtvaardiger zijn dan het alternatief, betoogt Tony Blair.

Om de mensen die ons bedreigen te verslaan, moeten wij onze strategie volledig herzien. Over heel het Midden-Oosten strekt zich thans een boog van extremisme uit, die steeds scherper ook landen ver buiten die regio raakt. Om hem te verslaan is een bondgenootschap van gematigden nodig dat een ander toekomstbeeld huldigt, waarin moslim, jood en christen, Arabier en westerling, rijke landen en ontwikkelingslanden in vrede en harmonie met elkaar vooruitgang kunnen boeken. Wat ik u vandaag voorhoud is dit: wij kunnen de slag tegen dit wereldwijde extremisme alleen winnen als wij evenzeer opereren op het niveau van waarden als op dat van kracht, als wij laten zien dat wij die waarden onpartijdig, eerlijk en rechtvaardig toepassen op de wereld.

Wat hier gezegd wordt staat in schril contrast met de realiteit van de dag. De Israëlische inval in Libanon wordt door Blair en Bush niet afgeremd, integendeel zij maken het juist mogelijk dat Israël met haar offensief in Libanon nog een tijd (en hoelang is dat?)kan doorgaan.  Zij steunen dus de extremistische tendens binnen Israël en tegelijk zegt Blair in zijn redevoering “wij kunnen de slag tegen dit wereldwijde extremisme alleen winnen als wij evenzeer opereren op het niveau van waarden als op dat van kracht, als wij laten zien dat wij die waarden onpartijdig, eerlijk en rechtvaardig toepassen op de wereld.” Onpartijdig eerlijk en rechtvaardig toepassen hoe kan hij zulks stellen als je ziet wat hij in werkelijkheid bewerkstelligt: Hij kiest feitelijk partij voor Israël  dat intussen  Libanon verder plat kan bombarderen (‘kracht’?) en ook bij die waarden die hij hier opsomt kan je grote vraagtekens zetten, tenminste hoe hij en Bush ze toepassen: onpartijdig (zijn beiden  niet constant pro-Israël en creëert dat niet het hopeloze gevoel bij de Palestijnen constant in de steek te worden gelaten  zie ook:  http://informationclearinghouse.info/article14380.htm  ???) eerlijk (en al die leugens dan?WMD enz… Lies, lies, lies!!) en rechtvaardig (Zoveel burgerslachtoffers al in Libanon en Irak, is dat rechtvaardig??? Een overtreding van de conventie van Genève )  Hier wordt met waarden geschermd die hier oogverblinding zijn, ze geven de illusie dat de persoon die hier spreekt die waarden aanhangt. In realiteit echter probeert deze een eigen agenda door te drukken.Waarden dienen om de grote massa te binden aan je (zoals vroeger religie)…

 

 

Het zit zo: dit is een oorlog, maar een geheel andere dan alle voorgaande oorlogen.

9/11 in de Verenigde Staten, 7/7 in het Verenigd Koninkrijk, 11/3 in Madrid, de talloze terroristische aanslagen in zo uiteenlopende landen als Indonesië en Algerije, wat thans gebeurt in Afghanistan en Indonesië, het voortdurende conflict in Libanon en Palestina – het maakt allemaal deel uit van één geheel. Welke waarden beheersen de toekomst van de wereld? Zijn het de waarden van verdraagzaamheid, vrijheid, respect voor verschillen en verscheidenheid, of die van reactie, verdeeldheid en haat?

De aanslagen gepleegd door een aantal terroristische organisaties worden steeds terug opgeroepen omdat ze moeten rechtvaardigen het beleid dat men sedertdien aanhoudt, een krachtdadig offensief beleid moet zijn waardoor men een sterkere poot in het Midden Oosten  krijgt. Een sterkere Westerse invloed. De inval in Libanon en het destabiliseren en afzetten van Saddam hebben niks met die terroristische aanslagen in NY, London en Madrid te maken. (Al Quada zat onder Saddam niet in Irak dat is het krasse, wel daarna !! ) Dit werd reeds herhaaldelijk bewezen maar Blair gaat verder met deze retoriek ondanks het feit dat hij hier de aanslagen misbruikt om gewoon de gevoerde  eigen politiek te rechtvaardigen. Je kan zeggen dat Bin Laden en Al Quada handig zijn geweest voor het thuispubliek van Bush en Blair: zij maakten het voor Bush en Blair mogelijk Afghanistan en Irak binnen te vallen zonder zware tegenstand in het eigen land)

 

Ik stel dat deze oorlog niet langs conventionele weg kan worden gewonnen. Hij kan alleen worden gewonnen door te laten zien dat onze waarden sterker, beter en rechtvaardiger zijn, en eerlijker dan het alternatief. Daartoe moeten wij de koers van ons beleid echter ingrijpend herzien.

 

Hij stelt dat hij  waarden vertegenwoordigt (al zien we dat helemaal niet concreet) en de anderen niet… Is het niet mogelijk dat de andere  diezelfde  waarden poogt  te verwezenlijken of evenwaardige? . Waarom een vijand creëren (wij tegen hen , onze waarden tegen de hunne) en hem pogen te demoniseren, door te stellen dat je zelf zoveel betere waarden vertegenwoordigt? Ik vermoed dat men een “wij en zij” nodig heeft om de aanvalsplannen in het Midden Oosten te kunnen  uitvoeren. Krachtdadig aanpakken zegt hij… aanvalsplannen misschien?.

 

Als wij onze strategie niet heroverwegen, de bredere mondiale agenda op het gebied van armoede, klimaatverandering en handel geen nieuw leven inblazen, en met betrekking tot het Midden-Oosten ons niet tot de laatste vezel inspannen om vrede tot stand te brengen tussen Israël en Palestina, dan zullen wij niet winnen. En dit is een strijd die wij móéten winnen.

“tot de laatste vezel inspannen om vrede tot stand te brengen tussen Israël en Palestina” : dit blijken loze woorden  “words, words, words” gezien vanuit de actualiteit van de laatste dagen. Gebeuren  de huidige wreedheden in Libanon niet juist door de steun aan Israël van G.B en de VS….

 

Wat thans plaatsvindt in het Midden-Oosten, in Afghanistan en elders is een oerstrijd over de waarden die onze toekomst zullen bepalen.

Alsof het een strijd is tussen een ware democratie en  dictatoriale regimes. De strijd die Bush en Blair leveren is zelden (om niet te zeggen nooit) een morele strijd geweest, altijd  een belangenstrijd, in casu wordt hier de strijd om de oliebelangen in het Midden Oosten gevoerd. Door deze strijd te verbinden met een zgn. morele strijd poogt men het volk geestelijk aan zich te binden zodat men mee doet aan de strijd al is het maar vanuit ‘ideologisch’ perspectief. Het maakt de belangenstrijd van de rijken en rijkeren mogelijk binnen een democratische staatsvorm in een tijdperk waar de ongelijkheid nog steeds hoogtij viert.  Het volk gelooft ‘ideologisch’ iets te kunnen verliezen.

 

 

 

 

Ten dele is het een strijd tussen wat ik de reactionaire islam en de gematigde, doorsnee islam zal noemen. Maar de vertakkingen reiken veel verder. Wij voeren niet alleen een oorlog tegen het terrorisme, maar ook over de vraag hoe de wereld zich in de vroege eenentwintigste eeuw moet besturen, over mondiale waarden.

De wezenlijke oorzaken van de huidige crisis spreken in dit verband boekdelen. Sinds 11 september hebben de Verenigde Staten, om hun en onze toekomstige veiligheid te verzekeren, gekozen voor een beleid van interventie. Vandaar Irak. Vandaar het initiatief in het Midden-Oosten in ruimere zin ter ondersteuning van democratische ontwikkelingen in de Arabische wereld.

Onbegrijpelijk zoiets nog te durven beweren in augustus 2006….   De  aanvalsoorlog in Irak  is een blunder,bekomen door het congres voor te liegen rond Weapons of Massdestruction… Irak  staat intussen  op de rand van een burgeroorlog, haast iedereen in Irak ziet Amerika graag vertrekken….

Waar het bij deze interventies – hetzij militair of anderszins – om gaat is echter niet alleen verandering van regime, maar ook verandering van de waardestelsels die in de desbetreffende landen de dienst uitmaken. Het parool was feitelijk niet ‘regimewisseling’ maar ‘waardewisseling’.

En welke waarden toont men dan in Irak? Abu Graib? De luxe van de Amerikaanse mensa’s vergeleken met het vechten om electriciteit in het doorsnee Irakees gezin, de tientallen doden die dagelijks vallen en een corrupt politieregime dat men niet vertrouwt?

Wat wij met deze interventie hebben gedaan is dan ook van veel groter gewicht dan wij op dit moment zelf wellicht beseften. Ik sta nog altijd verbaasd hoeveel mensen volhouden dat het terrorisme is toegenomen doordat wij Afghanistan en Irak zijn binnengevallen. Zij lijken volkomen over het hoofd te zien dat het is begonnen met 11 september. Het Westen heeft deze beweging niet aangevallen. Wíj zijn aangevallen. Tot dan toe hadden wij daaraan nauwelijks aandacht geschonken.

 

 

De reden waarom ik zeg dat onze reactie nog gewichtiger was dan ze toen leek, is deze. Wij hadden ervoor kunnen kiezen de veiligheid tot inzet van de strijd te maken. Maar dat hebben wij niet gedaan. Wij kozen voor waarden. Wij zeiden dat wij niet nóg een Talibaan wilden, niet nóg een Saddam. Naar mijn mening beseften wij terecht dat je een fanatieke ideologie niet kunt verslaan alleen door haar leiders gevangen te nemen of te doden; je moet haar ideeën verslaan.

En zijn boeken volgeschreven over de fouten die zijn gemaakt in Irak of Afghanistan – merendeels wijsheid achteraf, maar soms ook terecht. Maar al die analyses slaan op een essentieel punt de plank mis. Zodra wij besloten om niet het regime omver te werpen, maar het waardestelsel, werd daardoor zowel Irak als Afghanistan tot een slagveld waar het bestaan van de reactionaire islam op het spel stond. Wij vormden niet alleen een gevaar voor hun activiteiten, nee, wij bedreigden hun waarden, de wortels van hun bestaan.

Wij zetten ons in voor steun aan de gematigde, doorsnee islam. In welhaast pure vorm werd de strijd in Irak of Afghanistan de strijd tussen de meerderheid van de moslims in die twee landen, die democratie wenste, en de minderheid, die besefte dat hiermee de doodsklok luidde voor hun ideologie.

Meer nog: wij hebben hiermee de definitie van de reactionaire islam verruimd. Het is niet alleen maar Al-Qaeda die zich bedreigd voelde door het vooruitzicht dat twee meedogenloze dictaturen – de ene seculier, de andere religieus – ruimdenkende democratieën zouden worden. Alle andere landen die wel konden begrijpen dat veranderingen in die landen zouden leiden tot veranderingen bij hen, voelden zich onmiddellijk óók bedreigd – Syrië en Iran bijvoorbeeld. Het doet er niet toe dat velen die zich nu bedreigd voelden elkaar vroeger, in wat werkelijk een ander politiek tijdperk was, hadden gehaat. Onder druk van het nieuwe gevaar kwamen ineens nieuwe allianties tot stand.

Er bleef echter één zaak die in heel de wereld de islam verenigt, één kwestie die zelfs de meest verwesterde moslims onrechtvaardig vinden en – misschien nog erger – vernederend: Palestina. Daar werd een gematigde leiding in het nauw gedreven tussen haar eigen onvermogen om de radicale elementen in de hand te houden, en de politieke stagnatie van het vredesproces. Toen premier Sharon de dappere stap deed om zich uit Gaza terug te trekken, had dat de gelegenheid kunnen en moeten zijn om het proces weer op gang te brengen. Maar de druk was te groot, en omdat deze processen nooit stilstaan, werd geen vooruitgang geboekt, maar een terugval. Hamas won de verkiezingen. Zelfs toen had de situatie nog kunnen worden gered, als gematigde elementen in Hamas maar vooruitgang hadden kunnen realiseren. Maar dat konden zij niet.

En dus kreeg de reactionaire islam de kans, en die nam hij waar: eerst in Gaza, vervolgens in Libanon. Zij wisten wat er zou gebeuren. Hun terrorisme zou een grootscheepse vergelding door Israël uitlokken. Binnen enkele dagen zou de wereld de oorspronkelijke provocatie vergeten en geschokt zijn door de vergelding. Zij wilden de gematigden klem zetten tussen steun aan Amerika en de gewone Arabische man die ziedend is over wat hij iedere avond op de televisie ziet. Dat is wat er is gebeurd.

Essentieel voor hen is dat de strijd in hún termen wordt gedefinieerd: de islam tegen het Westen. In plaats van dat de moslims dit zien als een strijd van democratie tegen dictatuur, zien zij alleen maar de bommen en de wreedheden van de oorlog – afkomstig van Israël. Op die manier hopen zij dat de boog van extremisme die zich nu over de regio uitstrekt, het prille, aarzelende begin van de moderne islam naar de toekomst zal wegvagen.

Tegelijkertijd – en in sommige opzichten buitengewoon funest – kijkt een groot en naar ik vrees groeiend deel van onze publieke opinie naar Israël, denkt dat de prijs die wij voor steun aan Israël betalen te hoog is, en sympathiseert met de islamitische publieke opinie die het Israëlische optreden veroordeelt. In een groot deel van de berichtgeving hierover ontbreekt ieder begrip voor Israëls hachelijke situatie. Maar het gaat hierom. Uiteindelijk is zelfs de kwestie-Israël een element in dezelfde bredere worsteling om de ziel van de regio. Als wij de ware aard van die worsteling zouden onderkennen, hebben wij tenminste de eerste stappen gezet naar de overwinning. Maar zo ver is een groot deel van de westerse publieke opinie nog lang niet.

Op de korte termijn kunnen wij dus niet zeggen dat wij aan de winnende hand zijn. Op de langere termijn zijn er echter tal van redenen voor optimisme. In heel het Midden-Oosten is niet alleen een proces van reactie gaande, maar ook een proces van modernisering. Het wordt niet opgemerkt, maar het ís er: in de Verenigde Arabische Emiraten, in Bahrein, in Koeweit, in Qatar. In Egypte heerst verschil van mening over de snelheid van de veranderingen, maar niet over de richting. In Libië en Algerije zien wij zowel toenemende stabiliteit als een geleidelijk maar significant groeiende openheid.

Bovenal is er één onomstotelijke waarheid die ons hoop moet schenken. In Irak, in Afghanistan en uiteraard in Libanon grijpen de mensen iedere kans aan die zij krijgen om de democratie te verwelkomen. De leugen – dat democratie, rechtsstaat en mensenrechten westerse concepten zouden zijn, onverenigbaar met de islam – is ontmaskerd. In zo uiteenlopende landen als Turkije en Indonesië wint de gematigde islam aan kracht op een manier die ons zeer zou moeten bemoedigen. De strijd is dus vrijwel in evenwicht. De vraag is: hoe stellen wij de gematigden in staat de extremisten te verslaan?

Om te beginnen moeten wij uiteraard hechte bondgenootschappen ondersteunen, koesteren en opbouwen met iedereen in het Midden-Oosten die de weg van de modernisering volgt. Ten tweede moeten wij, zoals president Bush vrijdag zei, het vredesproces in het Midden-Oosten tussen Israël en Palestina nieuw leven inblazen; en we moeten dat op een spectaculaire, ingrijpende manier doen. Ten derde moeten wij Irak door zijn crisis loodsen naar waar het Iraakse volk heen wil: een niet-sektarisch, democratisch land. De strijd van de Irakezen en de Afghanen voor democratie is onze strijd. Dezelfde waarden. Dezelfde vijand. Een overwinning voor hen is een overwinning voor ons allemaal. Ten vierde moeten wij Syrië en Iran duidelijk maken dat zij de keus hebben: of zij treden toe tot de internationale gemeenschap en houden zich aan dezelfde regels als wij allemaal; of zij vinden een tegenstander voor zich. Hun steun aan het terrorisme, hun welbewuste export van instabiliteit, hun wens om de democratische vooruitzichten in Irak te zien mislukken, zijn door niets te rechtvaardigen, gevaarlijk en fout. Als zij de inzet blijven verhogen, zullen zij merken dat ze zich verrekend hebben.

Het blijkt duidelijk dat men een Westers patroon in  het midden Oosten wil vestigen, hechte bondgenootschappen met iedereen die de weg van de modernisering volgt. Men noemt uiteraard moderniteit de nieuwe Westerse tendensen die men wil invoeren of versterken.

“Ten derde moeten wij Irak door zijn crisis loodsen naar waar het Iraakse volk heen wil: een niet-sektarisch, democratisch land.”  Waar ze absoluut niet in geslaagd zijn: het land staat op de rand van een burgeroorlog. In GB en de VS lijken ‘kamerpolitici’ aan het werk die geen voeling hebben met de realiteit en hun dromen voor waarheid houden of willen verwezenlijkt zien. Niet vertrekkend vanuit de realiteit en werkend met de gegevens van die realiteit. Men veegt de traditionele gemeenschappen van tafel alsof dat zomaar  gaat. Men denkt niet na over de gevolgen van de eigen daden. Bvb de honderden onschuldige doden die in de jongste Libanonoorlog vielen hebben familie, vrienden die zich op hun beurt wreken willen voor het hen aangedane onrecht …enz, ad aeternam !! (!lees  bvb op  Sargasso

http://www.sargasso.nl/archief/2006/08/03/hezbollahs-succ...

 over de  groeiende populariteit voor de Hezbollah dankzij Israëls offensief in Libanon )

 

 

 

 

 

Uit het voorgaande is duidelijk dat wij van nu af aan een integrale strategie voor het Midden-Oosten moeten hanteren. Tegenover de boog van extremisme moeten wij een gelijkwaardige boog van gematigdheid en verzoening plaatsen. Alle elementen hangen met elkaar samen. Vooruitgang tussen Israël en Palestina heeft gevolgen voor Irak. Vooruitgang in Irak heeft gevolgen voor de democratie in de regio. Vooruitgang voor de gematigde, doorsnee islam waar dan ook dringt de reactionaire islam overal in het defensief. Maar niets daarvan zal gebeuren tenzij in alle afzonderlijke delen de vereiste energie en toewijding niet bij vlagen worden betoond, maar continu.

Deze tekst staat in schril contrast met de actuele gebeurtenissen waar elke vooruitgang tussen Israël en Palestina zoek is. Israël wenst haar wetten Palestina op te leggen en Irak is op dit ogenblik een puinhoop.  Hoe kan de gematigde islam een kans krijgen als het Westen (G.B., de VS) zo extremistisch zelf reageert. Gezien vanuit de Islamitische landen is het Westen in het offensief: ze beginnen zelf met een aanval op Irak en vorige maand viel  Israël  Libanon binnen. Wie is in het offensief. Wie valt aan ? Waarom was 9/11 mogelijk? Al tientallen jaren kiest de VS continu de kant van Israël onafgezien hoe eigengereid ze ook handelen.

 

 

Dit wereldwijde islamitische terrorisme is begonnen in het Midden-Oosten. Breng het Midden-Oosten op orde, dan zal dat terrorisme onverbiddelijk aan kracht verliezen. De boodschap wordt bijvoorbeeld van de regio razendsnel doorgegeven aan de islamitische gemeenschappen in Europa. Er is nog een minder in het oog lopende wijze waarop de afloop bepalend is voor het welslagen van onze bredere visie op de wereld. Voor mij betekent een overwinning voor de gematigden een open islam: open voor globalisatie, open voor samenwerking met mensen van een ander geloof, open voor bondgenootschappen met andere landen.

Wat nu gebeurt in het Midden Oosten versterkt de extremistische groepen binnen de Islam.

“Breng het Midden-Oosten op orde, dan zal dat terrorisme onverbiddelijk aan kracht verliezen.” Daar zegt men het “breng het Midden Oosten op orde” dat is geen taak voor het Westen wel een voor de bevolking aldaar. Wat de VS daar nu aanricht is een zootje dat uiterst nefast kan werken voor de wereldvrede, en juist een gematigde Islam  tegenwerkt. Het kan toch niet anders dat velen dit moeten inzien!!

 

 

 

In die zin maakt deze strijd deel uit van een veel breder debat. Links en rechts zijn in de politiek nog wel van belang, maar de scheidslijn loopt thans steeds meer tussen open en gesloten. Wat is het antwoord op globalisatie: protectionisme of vrijhandel? Wat is het antwoord op de druk van massamigratie: beheerste immigratie of gesloten grenzen? Wat is het antwoord op wereldwijde gevaren voor de veiligheid: isolationisme of samenwerking?

Dat zijn voor de VS en voor Europa vragen van groot gewicht. Het gevaar bestaat dat de wereld na de Koude Oorlog terugvalt in een mondiale politiek op basis van invloedssferen. Denk vooruit. Denk aan China, dat over twintig of dertig jaar ongetwijfeld de andere supermogendheid van de wereld zal zijn. Denk aan Rusland en zijn kostbare energiereserves. Denk aan India. Ik ben ervan overtuigd dat al deze grote mogendheden in opkomst een goedaardige relatie met het Westen wensen. Maar ik ben er ook van overtuigd dat hoe krachtiger en aantrekkelijker onze kijk op de wereld is, hoe duidelijker zij niet gebaseerd is op kracht maar op gerechtigheid, des te gemakkelijker zullen wij de toekomst gestalte kunnen geven waarin Europa en de VS niet meer in economische of politieke zin superieur zullen zijn. Lang voor het zover is willen wij de gematigde, doorsnee islam zien triomferen over de reactionaire islam.

Daarom zeg ik dat deze strijd draait om waarden. Onze waarden zijn een strijd waard. Zij staan voor de vooruitgang van de mensheid door de eeuwen heen, en telkens weer hebben wij ervoor moeten strijden en ze moeten verdedigen. Nu de nieuwe tijd wenkt, is het moment gekomen om er opnieuw voor te strijden.

 

 

Andere bedenkingen rond deze redevoering:

-          The  Guardian :“Who’s the extremist”:   http://informationclearinghouse.info/article14385.htm

-           

 

23:53 Gepost door doeterniettoe in Conflicten | Permalink | Commentaren (0) | Tags: redevoering, blair, libanon, irak |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.