12-07-06

Imagine….

 

Stel dat je in Irak woont (en niet in België of Nederland ) dan zag je blog er zo uit:

 

Bagdad Burning (11 juli 2006)*

http://riverbendblog.blogspot.com/

 

vertaling van het slot van 11 juli 2006:

 

Verkrachting. De laatste  van de Amerikaanse wreedheden. Hoewel  niet werkelijk de recentste. Het is enkel die die het meest is gepubliceerd. Het arme wicht Abeer was niet de eerste door Amerikaanse troepen verkracht, noch zal zij laatste zijn. De enige reden waarom  deze verkrachting aan het licht kwam en bekend werd gemaakt is omdat haar dichtste  familie samen met haar werd gedood. Verkrachting is een taboeonderwerp in Irak. De families melden hier geen verkrachtingen, zij wreken ze. Wij hebben horen  fluisteren over verkrachtingen in  door Amerikanen  gecontroleerde gevangenissen en tijdens belegeringen van steden zoals Haditha en Samarra  de laatste drie jaar. De naïviteit van de Amerikanen die niet kunnen geloven dat hun „helden“ dergelijke wreedheden begaan, is belachelijk. Wie heeft ooit gehoord van een bezettend leger dat verkrachting begaat??? Jullie hebben het land verkracht, waarom dan niet de mensen?

 

In het nieuws schatten zij dat ze rond de 24 is, maar Irakezen van die streek zeggen dat zij slechts 14 was. Veertien. Beeld je in je 14jarige zuster of je 14 jarige dochter. Beeld je haar in in een groepsverkrachting door een groep psychopaten en daarna werd het meisje gedood en haar lichaam verbrand om de verkrachting te verdoezelen. Tenslotte werden haar ouders  en haar vijf-jaar oudere zuster ook gedood. Gegroet Amerikaanse helden… Kop op, verdedigers van de „bevrijding“ - uw troepen hebben u trots vandaag gemaakt. Troepen zouden niet berecht moeten worden door amerikaanse gerechtshoven. Ik meen dat ze toevertrouwd zouden moeten worden aan de mensen van de streek en eerst dan zou de rechtvaardigheid gediend worden.  En onze ezel van PM, Nouri al-Maliki, verzoekt om een „onafhankelijk onderzoek“, veilig vanuit zijn Amerikaanse bewaakte vesting;  het was niet zijn dochter of zuster die werd verkrach, waarschijnlijk daarbij nog gemarteld en gedood. Zijn familie is in het buitenland veilig weg uit de handen van woedende Irakezen en psychotische Amerikaanse troepen.

 

Het vult me met woede dat  te horen en  te lezen. Het medelijden dat ik ooit  had voor de vreemde  troepen in Irak is voorbij. Die  is uitgeroeid met de wreedheden in Abu Ghraib, de doden in Haditha en het recentste nieuws rond de verkrachtingen en moorden.

 

Ik bekijk hen in hun gepantserde voertuigen en om eerlijk te zijn kan ik niet opbrengen me af te vragen of zij 19 of 39 zijn. Ik kan het niet opbrengen me af te vragen of ze het hier levend vanaf brengen. Ik kan niet opbrengen te geven om de vrouw of de ouders of kinderen die zij er hebben  achter gelaten. Ik kan het niet meer opbrengen om iets te geven omdat het moeilijk is om voorbij de verschrikkingen  te zien. Ik bekijk ze en vraag me af hoeveel onschuldigen ze  hebben gedood en hoeveel  zij er nog zullen doden voor ze naar huis gaan. Hoeveel jonge Irakese meisjes  zullen ze nog verkrachten?

 

Waarom  gaan de Amerikanen niet naar huis? Zij hebben hier genoeg schade berokkend en wij horen spreken over hoe de dingen hier in Irak zullen uiteenvallen als zij ermee stoppen en maken dat ze wegkomen, maar het is een feit dat zij nu ook niks doen. Hoeveel slechter kan je het nog krijgen? Mensen worden op straat gedood en ook in hun eigen huizen,  wat wordt daar tegen gedaan? Niets. Het schikt hen: Irakezen doden elkaar en zij kunnen  zitten toekijkenop op het bloedvergieten, tenzij zij zich vervoegen bij het  moorden en verkrachten.

 

Bussen, vliegtuigen en taxis  die het land verlaten voor Syrië en Jordanië zijn volgeboekt tot het eind van de zomer. De mensen trekken  in massa weg en de meesten plannen uit het land te blijven. Het leven is hier ondraaglijk  geworden want je kan hier niet meer  „leven“ zoals in het buitenland de mensen leven. Het is een kwestie van overleven het ‘in zijn geheel’ halen tot ‘s anderendaags en het het hoofd kunnen bieden aan het verlies van geliefden en vrienden zoals T.

 

Het is moeilijk te geloven dat T werkelijk dood is… Ik controleerde vandaag nog mijn e-mail en ik zag drie ongeopende e-mails van hem in mijn inbox.  één plots hartstollend ogenblik  dacht ik dat hij nog in leven was. T. was nog  in leven en  alles berustte op een vreselijke vergissing! Enkele ogenblikken zat ik op een golf van  lichtzinnig ongeloof vooraleer verpletterend neer te komen: mijn ogen vingen de datum op de e-mail op- hij had hen verzonden de nacht voor hij werd gedood.  Één e-mail was een verzameling grappen, een andere  een verzameling prenten van katten, en de derde was een gedicht in het Arabisch over Irak onder Amerikaanse bezetting. Hij had een paar lijnen onderstreept die de schoonheid van Bagdad beschreven ondanks de oorlog…  En al dacht  ik altijd dat  Bagdad één van de mooiere steden van de wereld was , op dit ogenblik vind ik het zeer moeilijk ook maar iets moois te ontdekken in een stad die met het bloed van T. en zo veel andere onschuldigen wordt bevlekt … 

 

_______

 

Bagdad Burning: deze webstek was genomineerd voor de Samuel Johson Prize 2006 for non-fiction. http://www.bbc.co.uk/bbcfour/books/features/samueljohnson...

 Deze blogger uit Iraq profileert zich als volgt:‘ a girl Blog from Iraq. Let’s talk war, politics and occupation.’

 

22:28 Gepost door doeterniettoe in Irak | Permalink | Commentaren (0) | Tags: irak, oorlog, maatschappij, web |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.