22-05-06

Chomsky roert zich weer: Venezuela!

Chomsky schreef deze week een knap synthetiserend artikel rond Venezuela en de ‘oerdomme (domme want zo zelfzuchtige ) politiek’ die de VS daar en in de rest van Latijns-Amerika nu al decennia lang voert (of wil herinvoeren).

 

Vooral toont hij aan dat het kapitalisme geen systeem is dat past voor arme landen. Reeds lang volgt  Washington eenzelfde stramien voor haar politiek in Z-Amerika: Stropoppetjes van Washington worden de presidentszetel ingeduwd (liefst via democratische verkiezingen, kwam een niet pro-VS politicus democratisch aan de macht dan volgde wel een staatsgreep om de juiste man toch nog op de juiste plaats te krijgen) en  via gunsten tot een pro-Amerikaanse politiek verleid. Een politiek gunstig dus voor Washington en een kleine elite. De bevolking blijft op die manier straatarm ook al heeft het land veel bodemschatten. De bevolking moet maar geloven dat haar verarmde situatie niet anders kan… Daarom is Chavez een gevaar voor Washington. Hij poogt de armen bewust te maken, alfabetiseert, geeft hen gezondheidszorg… Hij toont dat kapitalisme niet zaligmakend is,  juist het omgekeerde: het houdt van goedkope (arme dus) arbeidskrachten want zolang die voldoende voorradig zijn kunnen er zo grotere winsten naar de aandeelhouders versluist worden. Is dit onzin???

Chavez heeft succes, is charismatisch…..

 

 

 

Het oorspronkelijke Engelse artikel van Chomsky lees je hier:

http://www.rprogreso.com/index.php?progreso=Noam_Chomsky&...

of hier: http://www.informationclearinghouse.info/article13138.htm

 

 

Hier de vertaling:

 

"Hoe Venezuela de huizen warm houdt in Massachusetts," dat is wat je kan lezen in een recente advertentie van een hele bladzijde in belangrijke Amerikaanse kranten, een advertentie  van PDVSA, de genationaliseerde oliemaatschappij van Venezuela, en CITGO, zijn in Houston gevestigde dochteronderneming.

De advertentie beschrijft een programma, aangemoedigd door Venezolaanse President Hugo Chávez, om lichte stookolie aan kortingsprijzen aan lage inkomensgroepen in Boston te verkopen, de Zuidelijke Bronx en elders in de Verenigde Staten -- één van de meest ironische gebaren ooit in de Noord- Zuid dialoog. De overeenkomst kwam in een stroomversnelling nadat  een groep Amerikaanse senatoren een brief verzond naar negen belangrijke oliemaatschappijen om hen te vragen een gedeelte van hun recente recordwinsten te schenken om de armste bewoners te helpen hun verwarmingskosten te dekken. Het enige antwoord kwam vanuit CITGO.

 

In de Verenigde Staten, is de commentaar op de overeenkomst wrok op z’n best, stellend dat Chávez - die de Bush administratie heeft beschuldigd  van pogingen om zijn regering omver te werpen - wordt gemotiveerd door politieke beweegredenen – en dat in tegenstelling tot, bijvoorbeeld, de zuiver humanitaire programma's van het Amerikaanse Bureau voor Internationale Ontwikkeling.

 

De lichte stookolie van Chávez  is één van de vele uitdagingen die opborrelen vanuit Latijns-Amerika voor de strategen in Washington. De lawaaierige protesten tijdens de reis van President Bush begin November 2005 naar de Amerikaanse Top  in Argentinië, vergroten het dilemma.

 

Van Venezuela tot Argentinië, de hemisfeer raakt volledig uit controle, met centrum linkse regeringen alom. Zelfs in Midden-Amerika, nog lijdend aan de nawerkingen  van de 'War on Terror’ van President Reagan's, daar staat het deksel nog nauwelijks op de ketel.

 

In de zuidelijke ‘kegel’, is de inheemse bevolking veel actiever en invloedrijk, in het bijzonder in Bolivië en Ecuador, beide belangrijke energieproducenten, waar men zich tegen de productie van olie en gas verzet of wil dat die door het eigen land wordt gecontroleerd. Sommigen roepen zelfs om een "inheemse natie" in Zuid-Amerika.

 

Intussen versterkt de interne economische integratie, de betrekkelijke isolatie omverwerpend, een isolatie die nog dateert van bij de Spaanse veroveringen. Voorts is de Zuid-Zuid interactie aan het groeien, met belangrijke leidinggevende  machten (Brazilië, Zuid-Afrika, India), in het bijzonder wat economische kwesties betreft.

 

Latijns-Amerika in het algemeen vergroot de  handels- en andere betrekkingen met de Europese Unie en China, soms met tegenslagen maar waarschijnlijk  expansief, vooral dan voor de ruwe grondstoffenexporteurs zoals Brazilië en Chili.

 

Venezuela heeft waarschijnlijk de nauwste relaties met China gesmeed van om het even welk Latijns-Amerikaans land, en is van plan om stijgende hoeveelheden olie aan China te verkopen als deel van zijn inspanningen om zijn afhankelijkheid te verminderen  van een hem vijandig zijnde Amerikaanse regering. Venezuela is in de regio het meest netelige probleem voor Washington want Venezuela, verstrekt haast 15 procent van de Amerikaanse olie invoer.

 

Chávez, verkozen in 1998, toont het soort onafhankelijkheid dat de V.S.  vertaalt als uitdagendheid -- zoals ook gebeurt met Chávez ' bondgenoot Fidel Castro.  In 2002, omhelsde Washington  de visie van President Bush op democratie door een militaire staatsgreep te steunen die zeer kortstondig  de regering van  Chávez ten val bracht.  De Bush administratie   moest echter terugkrabbelen, wegens het verzet tegen de staatsgreep in Venezuela en in heel Latijns-Amerika.

 

Bemoeilijkt door de narigheden van Washington, worden de relaties Cuba-Venezuela zeer hecht. Zij beoefenen een ruilhandelsysteem, elk baseert zich op zijn sterke punten. Venezuela verstrekt goedkope olie terwijl Cuba alfabetisering en gezondheidsprogramma's in ruil daarvoor  organiseert, Cuba zendt duizenden leraren en artsen die, zoals elders, werken in de armste gebieden, gebieden die voordien veronachtzaamd waren.

 

De gezamenlijke projecten Cuba-Venezuela hebben ook een aanzienlijke invloed in de Caraïbische landen, waar, in het kader van een programma genoemd “Operation Miracle” Cubaanse artsen gezondheidszorg verstrekken aan mensen die geen hoop hadden  die ooit te krijgen en dat gebeurt nu met Venezolaanse financiering.

 

Chávez heeft herhaaldelijk gecontroleerde verkiezingen en referenda gewonnen ondanks overweldigende en bittere vijandigheid van de media. De steun voor de verkozen overheid is tijdens de  Chavez-jaren gestegen. Veteraan Latijns-Amerikaans verslaggever Hugh O ' Shaughnessy verklaart waarom dat zo is in een rapport voor ‘Irish Times’:

 

"In Venezuela, waar een olie-economie in de loop van de decennia een fonkelende elite van super-rijken heeft geproduceerd, lijdt een kwart van de min vijftienjarigen honger bijvoorbeeld, en 60 procent van de meer dan 59-jarigen hebben helemaal geen inkomen. Minder dan een vijfde van de bevolking geniet van sociale zekerheid. Slechts nu onder President Chávez [...] begint  geneeskunde een realiteit te worden voor de straatarme meerderheid van de bevolking in deze rijke maar verdeelde – virtueel niet werkende --maatschappij. Aangezien hij de macht kreeg vanuit democratische verkiezingen en begon met de gezondheids- en welzijnssector te veranderen die zich tot dan zo slecht op de massa van de bevolking had gericht, daardoor is de vooruitgang langzaam geweest. Maar zij is waarneembaar..."

 

Nu wordt Venezuela lid van MERCOSUR, Zuid-Amerika’s leidinggevende handelsblok. MERCOSUR omvat reeds Argentinië, Brazilië, Paraguay en Uruguay en biedt een alternatief voor de zogenaamde “ Freetrade Agreement of the Americas” (FTAA), gesteund door de Verenigde Staten.

 

Ter discussie in het gebied, zoals elders in de wereld, staan de alternatieve sociale en economische modellen. Enorme, voordien ongekende populaire bewegingen hebben zich ontwikkeld om grensoverschrijdende integratie te doen toenemen – verder gaand dan de economische agenda’s om ook de rechten van de mens te omvatten, milieukwesties, culturele onafhankelijkheid en contacten van mens tot mens. Deze bewegingen worden bespottelijk "anti-globalisten" genoemd  omdat zij globalisering verbinden met de belangen van de bevolking, niet die van investeerders en financiële instellingen.

 

De VS-problemen in Amerika breiden uit zowel naar het noorden als het zuiden. Om duidelijke redenen, Washington heeft gehoopt meer te kunnen rekenen op Canada, Venezuela en andere niet- Midden-Oosten olienbronnen.

 

Maar de relaties van Canada met de Verenigde Staten zijn "meer gespannen en strijdlustig" dan ooit voordien een gevolg van, ondermeer, de verwerping van Washington van de NAFTA besluiten ten gunste van Canada.  Joel Brinkley schrijft daarover in de New York Times: "Gedeeltelijk dientengevolge, werkt Canada  hard om een relatie met China op te bouwen en  sommige ambtenaren zeggen dat Canada een significant gedeelte van zijn handel, voornamelijk olie, kan verplaatsen, van de Verenigde Staten naar China."

 

Er is echt talent voor nodig vanwege de VS om je zelfs van Canada te vervreemden.

 

Het  Latijns-Amerikaanse beleid van Washington versterkt hoe dan ook de isolatie van de VS.  Één recent voorbeeld: Voor het 14de jaar op rij, stemde de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties op 8 november 2005, tegen het VS-commercieel embargo tegen Cuba. De stemming van de resolutie was 182 op 4: de Verenigde Staten, Israël, de Marshall Eilanden en Palau. Micronesië onthield zich.

 

Noam Chomsky is  professor taalkunde bij het M.I.T.

23:19 Gepost door doeterniettoe | Permalink | Commentaren (0) | Tags: chomsky, venezuela, z-amerika |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.