08-03-06

Chomsky ziet een sprankel hoop voor Z-Amerika…

 

 

Als Chomsky spreekt dan is het steeds de moeite mee te denken en te luisteren. Zo sprak hij onlangs in het M.I.T. over de situatie in Z-Amerika. Een boeiend interview vond Blogbedenkingen .

Het originele Engelse interview vind je hier.

http://informationclearinghouse.info/article12236.htm

 

De vertaling van  dit gesprek met Chomsky hieronder:

 

 

Dit gesprek door Bernie Dwyer vond op 8 Februari  2006 plaats in het M.I.T. in Cambridge voorafgaand aan een voorstelling van de Iers/ Cubaanse documentaire "Mission against Terror" over vijf Cubaanse politiek gevangenen, vastzittend in de V.S. voor het voeren van een  actie in Miami, om hun land Cuba te beschermen tegen terrorisme.

 

Bernie Dwyer: dat herinnert me  aan een groot Iers lied  " The West’s awake" geschreven door Thomas Davis in herinnering aan de Fenian Opstand van 1798. Het gaat over West Ierland ingedut  onder Britse overeersing  voor honderden jaren en hoe het ontwaakte uit zijn slaap  en tegen de onderdrukker in opstand kwam. Kunnen we nu beginnen hopen dat het Zuiden wakker wordt?

 

Noam Chomsky: Wat gebeurt is iets volledig nieuws in de geschiedenis van het halfrond. Sinds de Spaanse verovering zijn de landen van Latijns-Amerika vrij sterk gescheiden van elkaar en georiënteerd naar de grootmacht. Er zijn ook zeer scherpe kloven tussen de uiterst kleine rijke elite en de reusachtige maar lijdende bevolking. Elites verzonden hun kapitaal, gingen op reis, hadden  hun tweede huis, stuurden hun kinderen voor hun  studie naar  het Europese land waar ze het meest mee verbonden waren. Zelfs  hun vervoerssystemen waren georiënteerd naar  buiten, voor de uitvoer van hun grondstoffen enz.

 

Voor het eerst  beginnen ze, en op heel wat verschillende manieren, te integreren. Venezuela en Cuba zijn één geval. MERCOSUR, [ de handelsvereniging die nu  vele Latijns-Amerikaanse landen  omvat ]en  wat nog goed functioneert ook, is een ander geval. Venezuela, natuurlijk, is juist lid geworden van  MERCOSUR, wat voor deze vereniging  een grote stap voorwaarts  is en waarmee  de presidenten van Argentinië en  Brazilië sterk instemden.

 

Voor het eerst wordt de Indiaanse bevolking politiek vrij actief. Zij wonnen juist de verkiezing in Bolivië wat  vrij opmerkelijk is. Er is een reusachtige Indiaanse bevolking in Ecuador, zelfs in Peru, en sommigen onder  hen vragen een Indiaanse natie. Nu willen zij hun eigen grondstoffen  controleren. Het is zo dat velen zelfs hun grondstoffen niet willen uitbaten. Velen zien geen punt in het vernietigen  van hun cultuur en  levensstijl om ook bij hen  in New Yorkse verkeersellende te kunnen zitten.

Voorts  beginnen ze het Internationale Monetaire Fonds (het IMF) buiten te werken. In het verleden konden  de V.S. ongewenste ontwikkelingen zoals onafhankelijkheidsbewegingen  in Latijns-Amerika verhinderen, door geweld; men ondersteunde militaire staatsgrepen, men ontwrichtte, door  invasies enz… Dat werkt niet zo goed meer. De laatste die zij probeerden uit te voeren in 2002 in Venezuela, daar  moest de V.S. terugkrabbelen wegens enorme protesten van binnen Latijns-Amerika, en deze staatsgreep  werd al vlug van binnenuit  omvergeworpen. Zeer nieuw is dat.

 

Als de Verenigde Staten de controle op het  economische wapen verliezen, dan  verzwakt de VS sterk. Argentinië bevrijdt zich  hoofdzakelijk van het IMF, zoals zij zeggen. Zij betalen de schulden af aan het IMF. De regels van het IMF die zij volgden hadden totaal rampzalige gevolgen. Zij worden daarin geholpen  door Venezuela, dat een deel van de Argentijnse schulden  opkoopt.

Bolivië zal waarschijnlijk hetzelfde doen. Bolivië dat 25 jaar van strenge aanhankelijkheid aan de regels van het IMF heeft gekend. Het inkomen per hoofd nu is minder dan  25 jaar geleden. Zij willen het van de hand doen. De andere landen doen hetzelfde. Het IMF is hoofdzakelijk  de Schatkist van de V.S.. Het is het economische wapen dat naast het militaire wapen de controle handhaaft. En die wordt ontmanteld.

Al dit gebeurt tegen de achtergrond van aanzienlijke volksbewegingen, die in de mate dat ze in het verleden al bestonden,  toen werden verpletterd door geweld, staatsterreur, operatie Condor, de ene verschrikking na de andere. Dat wapen is niet langer meer beschikbaar.

Bovendien  is er de Zuid-Zuid integratie,  Brazilië,  Zuid-Afrika en India hebben relaties met mekaar.

 

En opnieuw, de krachten onder de oppervlakte die dit doordrukken  zijn internationale populaire organisaties van een soort die eerder nooit bestonden; degenen die jaarlijks op de wereld sociale forums samenkomen. Nu hebben  verscheidene wereld sociale forums kuit geschoten  in vele  regios:  één recht hier in Boston en ook  op veel andere plaatsen.

 

Dit zijn zeer krachtige massabewegingen van een soort zonder voorgaande  in de geschiedenis: de eerste echte internationale.  Iedereen heeft altijd gesproken over de internationale van  de linkerzijde maar er was er nooit een. Dit is er het begin van…

 

Deze ontwikkelingen zijn uiterst significant. Voor de ontwerpers van de V.S., zijn zij een nachtmerrie. Ik bedoel, de Monroedoctrine  is ongeveer 180 jaar oud nu, en de V.S. waren niet krachtig genoeg om het op te dringen tot na de 2de wereldoorlog, behalve in nabijgelegen gebieden.

Na de 2de wereldoorlog  kon ze de Britten en de Fransen  eruit schoppen en ze uitvoeren, maar nu valt ze uiteen.. Deze landen diversifiëren ook hun internationale relaties met inbegrip van commerciële relaties. Zo is er heel wat uitvoer naar China, en aanvaardt men investeringen  van China.  Dat geldt in het bijzonder voor Venezuela, maar ook voor de andere grote exporteurs zoals Brazilië en Chili. En China is enthousiast om toegang te verkrijgen tot andere bronnen van Latijns-Amerika.

In tegenstelling tot Europa, kan China niet worden geïntimideerd.  Europa buigt neer als de Verenigde Staten Europa ‘scheef bekijkt'… [Noot van BB: zie bvb de reactie van België wat betreft de  CIA- vluchten , België lijkt terug een gedwee hondje... ]

 Maar China, zij zijn daar al 3.000 jaar  en hebben  geen aandacht aan de Barbaren besteed en hebben daar ook geen behoefte aan. De Verenigde Staten zijn bang van China; dat land  is voor niemand een militaire bedreiging en is het minste agressief onder de militaire grootmachten. Maar China  is niet gemakkelijk  te intimideren. Dat juist kan je helemaal niet. Zo is  de interactie van China met Latijns-Amerika beangstigend voor de Verenigde Staten.  Latijns-Amerika verbetert ook zijn economische relaties  met Europa. China en Europa nu zijn elkaar grootste handelspartners, of toch veruit.

 

Deze ontwikkelingen slijten de overheersingsmiddelen van het Amerikaanse wereldsysteem uit. En de V.S.  speelt natuurlijk zijn sterke kaart, de militaire, en in militaire kracht is de V.S. oppermachtig. De militaire uitgaven in de V.S. zijn over de helft van de  totale werelduitgaven,zijn technologisch veel geavanceerder. In Latijns-Amerika, enkel wat dat betreft, is de hoeveelheid Amerikaans militair personeel waarschijnlijk hoger dan ooit tijdens de Koude Oorlog.

 

De  V.S. verhogen sterk de opleiding van Latijns-Amerikaanse officieren.

De opleiding van militaire officieren  is verplaatst van een Staatsdepartement naar het Pentagon, wat niet zonder betekenis is. Als  staatsdepartement staat het onder enig, weliswaar zwak, toezicht van het  congres. Ik bedoel, er is dan een wetgeving die mensenrechten vereist enz. Zij worden niet sterk afgedwongen, maar zij zijn tenminste daar. Maar het Pentagon is vrij om om het even wat te doen wat het wil. Voorts verschuift de opleiding  naar lokale controle. Zo wordt één van de belangrijkste doelstellingen  radicaal populisme, wij weten wat dat betekent, en de V.S. vestigen  militaire basissen doorheen  het ganse gebied

.

Bernie Dwyer: Het lijkt, van wat u zegt, dat de V.S. de ideologische oorlog aan het verliezen is, en dat dan compenseren door hun militaire aanwezigheid in het gebied te verhogen. Zou u Cuba zien als zijnde een zeer belangrijke speler in het aanmoedigen en misschien beïnvloeden van wat uit Latijns-Amerika op dit ogenblik komt?

 

Noam Chomsky: Fidel Castro, wat mensen ook van hem kunnen denken, is een held in Latijns-Amerika, hoofdzakelijk omdat hij in opstand kwam tegen  de Verenigde Staten. Het was de eerste keer in de geschiedenis van de hemisfeer dat iemand tegen de VS in opstand kwam. Niemand houdt van onderdrukt te worden maar misschien kan je er niks tegen doen. Zo alleen al om die reden,  is hij  een Latijns-Amerikaanse held. Voor Chavez geldt hetzelfde.

 

De ideologische kwestie die u terecht ter sprake brengt is het effect van het neoliberalisme. Het is vrij opvallend  in de loop van de laatste vijfentwintig jaar, zelfs zeer opvallend, dat de landen die de neo-liberale regels hebben aangehangen een economische catastrofe kenden en de landen die die regels niet volgden, groeiden en zich ontwikkelden. Oost- Azië ontwikkelde  snel en sterk  door de regels  totaal te negeren. Chili wordt bekeken als  zijnde een markteconomie maar  dat is hoogst  misleidend: zijn hoofduitvoer is een zeer efficiënt dankzij het door de staat bezeten koperbedrijf dat onder Allende werd genationaliseerd. Zulke correlaties binnen de economie krijg je zelden te zien. De aanhankelijkheid aan de neo-liberale regels zijn geassocieerd met economische mislukking en de inbreuken op de regels met economisch succes: het is zeer moeilijk dat niet te zien. Misschien kunnen sommige economen dat maar de mensen niet: zij beleven het.

 

Ja, er is opstandigheid. Cuba is een symbool. Venezuela is een ander, Argentinië, waar zij van de catastrofe van het IMF  herstellen door de regels te overtreden en hen zwaar te overtreden , en dan het IMF buiten te gooien. Goed, dit is de ideologische kwestie. Het IMF is enkel een naam voor het economische wapen van overheersing, en het is aan het afslijten, eroderen.

 

Bernie Dwyer: Waarom denkt  u dat deze huidige beweging verschilt van de vroegere strijd, in Chili bijvoorbeeld waar zij slaagden  in het omverwerpen van de militaire dictatuur ? Wat geeft ons meer hoop over dit bepaalde stadium van bevrijding voor Latijns-Amerika?

 

Noam Chomsky: Eerst en vooral, er was hoop in Latijns-Amerika in de jaren '60 maar het werd verpletterd door geweld. Chili bewoog zich op een weg naar één of andere vorm van democratische socialisme maar wij weten wat toen gebeurde. Dat was de eerste 9/11 in 1973, en een vreselijke catastrofe. De dictatuur in Chili wat een verschrikkingsverhaal werd dat ook tot een economische ramp in Chili leidde, en verder  de grootste  recessie in zijn geschiedenis bewerkstelligde. De militairen gaven dan de macht terug  aan burgers. Het is daar zo  dat Chili zich  nog niet  volledig bevrijdde. Het heeft zich gedeeltelijk van de militaire dictatuur bevrijd; en in  andere landen gebeurde dat nog meer.

 

Zo bijvoorbeeld,  herinner ik  me uit reizen in Argentinië en Chili een paar jaren geleden dat de standaardgrap in beide landen was dat de mensen zeiden dat zij  wensten  dat de Chileense militairen even dom waren geweest om  een oorlog te beginnen  met Frankrijk of welke macht dan ook zodat zij konden worden verpletterd en worden gewantrouwd en dan zou het volk vrij zijn zoals in Argentinië, waar de militairen door hun  militaire nederlaag werden gewantrouwd.

Maar er is een langzaam proces in elkeen van deze landen geweest, Argentinië, Brazilië, Bolivië, overal daar,  is een proces bezig om de dominante dictaturen omver te werpen - de militaire dictaturen ­ die bijna altijd zijn gesteund, en soms ingesteld, door de Verenigde Staten. Nu steunen zij elkaar  en de V.S. kunnen niet langer tot hetzelfde beleid hun toevlucht nemen.

Neem Brazilië; als Lula in 1963 president  had willen worden, dan zouden de V.S. gedaan hebben wat ze deden  toen Goulart president in 1963 was. De Kennedy administratie had juist  een militaire dictatuur gepland. Een militaire staatsgreep vond plaats en daarmee was de kous af. En dat gebeurde net zo doorheen de hele hemisfeer.

 

Nu is daar  veel meer hoop omdat dat niet meer kan worden gedaan en daar is nu ook onderlinge samenwerking.

Er is ook een beweging naar een graad van onafhankelijkheid: politiek, economisch en sociaal beleid, toegang tot hun eigen grondstoffen, invoeren van  sociale veranderingen van die soort die de enorme interne moeilijkheden van Latijns-Amerika kunnen overwinnen, moeilijkheden die vreselijk zijn. En een groot deel van de problemen in Latijns-Amerika zijn gewoonweg intern. In Latijns-Amerika,hebben de  rijken  nooit enige verantwoordelijkheid gehad. Zij doen wat zij willen.

 

Bernie Dwyer: Denkt u dat de recente groei en sterkte van op een  brede sociale laag gebaseerde  bewegingen in verscheidene landen van Latijns-Amerika een significante rol hebben in het aan de macht brengen van progressieve regeringen?

 

Noam Chomsky: Daarover is geen twijfel mogelijk. Latijns-Amerika heeft, denk ik, de belangrijkste populaire bewegingen van overal: MST (Landloze arbeidersbeweging) in Brazilië, de inheemse bewegingen in Bolivië, en andere. Dat verklaart de vibraties, trillingen en de vitaliteit van de democratie in grote delen van Latijns-Amerika vandaag - wat in het Westen als "populisme” afgedaan wordt,een term die zich vertaald  als" bedreigend voor elitebestuur en marginalisering van het volk in systemen met een democratische vorm maar met slechts beperkte substantie/inhoud," deze laatste staatsvorm natuurlijk verkozen  door gebalde, geconcentreerde privé en staatsmacht.

 

(transcriptie van de Uitzending op RadioHavana Cuba uitgezonden in twee delen op 6 en 7 Maart, 2006.

Vertaling; dtrnttoe)

 

15:13 Gepost door doeterniettoe | Permalink | Commentaren (1) | Tags: latijns-amerika, chomsky |  Facebook |

Commentaren

Chomsky Altijd het vertalen waard.
Hij spreekt ook zeer goed.

Gepost door: Sicko | 09-03-06

De commentaren zijn gesloten.