03-02-06

Teken en realiteit.

 

 

 

 

Ook al is het doek van Magritte wereldberoemd toch lijkt men telkens de inhoud van ‘ceci n’est pas une pipe ‘ te vergeten.  Dit is geen pijp, wel een afbeelding van een pijp. Je zegt ogenblikkelijk dat dat overduidelijk is maar het gekke is dat  dát juist dat bij het denken  telkens weer wordt vergeten. Je bent in je gedachten met concepten bezig misschien over realiteiten maar dat blijven dus gedachten over de realiteit en dat is niet de realiteit zelf.

                                                                                                            

De tekening is niet het ding, het woord is evenmin het ding. Het verwijst naar het ding. Het ding ‘an sich’  kan niet  worden gevat, Je kan het hooguit woordloos bekijken, je vermoedt het bestaan, je maakt er een beeld van (in gesproken taal of beeldtaal) Dat zal steeds een karikatuur zijn van  het ding ‘an sich’, dat van een andere orde is. Het blijft een spreken over, een bespreken.

 

Woord of tekening verwijzen naar een realiteit die je onmogelijk kan vatten in woorden of tekeningen want dan blijf je in een tekentaal zitten ! De realiteit is iets waarover men  spreekt maar die men zo niet bereikt, dat gebeurt wel in meditatie bvb, dan stopt  je denken even.

 

Het ding an sich is dus noodgedwongen naamloos. De realiteit is naamloos  (en alles wat hier op dit scherm staat zijn gedachten …) De realiteit van je computer is het ding zonder de naam wat hier voor jou staat en dat je moeilijk ‘an sich’ kan zien. Zoals je ook nog onmogelijk het woordje maan als ‘woord’ kan zien zonder ogenblikkelijk aan het ding ‘maan’ te denken. Elk woord is een aanfluiting,  ‘n karikatuur van de realiteit…. Het woord verwijst naar het ding, is een vinger naar een andere realiteit.

 

R.D.Laing, de ‘anti-psychiater’ uit de sixties  heeft in zijn boekje ‘Knots’  (vert: Toestanden, 1970) dit aardig behandeld in volgend tekstje (of noem het evt. gedicht):

 

 

 

Een vinger wijst op de maan

 

 

Plaats de uitdrukking

            Een vinger wijst op de maan, tussen haakjes

            (een vinger wijst op de maan)

De uitspraak:

‘Een vinger wijst op de maan staat tussen haakjes’

is een poging om te zeggen dat alles wat tussen haakjes staat

            (                                                                                    )

tot datgene wat niet tussen haakjes staat, staat

als een vinger tot de maan staat.

 

 

Plaats alle mogelijke uitdrukkingen tussen haakjes

Plaats alle mogelijke vormen tussen haakjes

En plaats de haakjes tussen haakjes

 

Iedere uitdrukking en iedere vorm

staat tot wat uitdrukkingsloos en vormloos is

als een vinger tot de maan staat

alle uitdrukkingen en alle vormen

wijzen  op het uitdrukkingsloze  en vormloze

 

 

de propositie

            ‘Alle vormen wijzen op het vormloze’

is zelf een formele propositie.

 

 

 

 

 

 

Niet

            Zoals een vinger tot de maan staat

            Zo staat de vorm tot het vormloze

maar

            zoals een vinger tot de maan staat

            zo staan

                        alle mogelijke uitdrukkingen, vormen, proposities,

                        deze inbegrepen, gemaakt of nog te maken,

                        samen met de haakjes

            tot

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wat een interessante vinger

               laat me erop zuigen

 

Het is geen interessante vinger

              doe  hem weg

 

 

 

 

 

De uitspraak wijst op niets

De vinger zegt niets

 

11:02 Gepost door doeterniettoe in Filosofie | Permalink | Commentaren (1) | Tags: semiologie, spiritualiteit |  Facebook |

Commentaren

* toch interessant

Gepost door: schilderia | 03-02-06

De commentaren zijn gesloten.