08-12-05

Het politieke deel van Pinter's redevoering..

Gisteren werd hier reeds  de site vermeld  waar je Pinter's redevoering on demand kan oproepen. Hieronder een vertaling (deel 1) in het Nederlands van het politieke gedeelte van zijn toespraak. Pinter schetst daarin de interventiepolitiek van de VS.  (vertaling van verdere gedeelten van zijn toespraak volgt later...)

 

 

Politieke taal, zoals gebruikt door politici, waagt zich niet in binnen deze gebieden vermits   de meerderheid van politici, gezien vanuit  het bewijsmateriaal beschikbaar aan ons, niet geinteresseerd zijn in waarheid maar in macht en  het behoud van die macht. Om die macht te handhaven is het essentieel  dat de mensen  onwetend blijven, dat zij leven zonder de waarheid te kennen, zelfs de waarheid van hun eigen leven. Wat ons omringt  is dan ook  een enorm weefwerk van leugens, waarmee we worden gevoed.

Zoals elkeen hier weet, de rechtvaardiging voor de invasie van Irak was dat Saddam Hussein een groot aantal wapens voor massadestructie bezat, sommigen konden binnen de  45 minuten gelanceerd worden en  verschrikkelijke verwoestingen bewerkstelligen. Wij werden verzekerd dat waar was. Het was niet waar. Wij werden verteld dat Irak verbindingen had met  Al Quaeda en gedeelde verantwoordelijkheid had voor de  wreedheid in New York van 11 September 2001. Ons werd verzekerd dat dit waar was. Het was niet waar. Ons werd verteld dat Irak de veiligheid  van de wereld bedreigde. Het was niet waar.

De waarheid is iets volledig verschillends. De waarheid heeft te maken  met hoe  de Verenigde Staten zijn rol in wereld  ziet en hoe zij die rol opnemen.

Maar alvorens ik  terugkom tot het nu, zou ik het recente  verleden willen bekijken, waarmee ik bedoel  de buitenlandse politiek van de  Verenigde Staten  sinds het eind van de Tweede Wereldoorlog. Ik geloof dat we het minstens aan ons verplicht zijn  deze periode te onderwerpen aan  één of ander soort ,zij het dan nog  beperkt, nauwkeurig onderzoek, dat is alles wat de tijd ons hier zal toestaan.

Iedereen weet wat gebeurde in de Sovjetunie en  Oost-Europa tijdens de naoorlogs periode: systematische brutaliteit, de wijdverspreide wreedheden, de meedogenloze onderdrukking van het vrije denken. Al dit werd grondig onderzocht en nog eens nagekeken.

Maar mijn punt  is hier dat de misdaden van de V.S. tijdens dezelfde periode slechts oppervlakkig werden geregistreerd, laat staan gedocumenteerd, laat staan erkend, laat staan erkend als misdaden. Ik meen dat dit moet worden gemeld en dat de waarheid  een aanzienlijke draagkracht heeft op het punt  waar de wereld zich nu bevindt. Hoewel beperkt, tot op zekere hoogte, door bestaan van de Sovjetunie, de acties van de VS over de hele wereld maken het duidelijk dat de VS carte blanche kreeg om te doen wat het wenste..

Directe invasie van een  soevereine staat is nooit in feite Amerika’s voorkeurmethode geweest Meestal verkoos het wat het noemt een  ‘ conflict met een lage intensiteit’. Het lage intensiteitsconflict betekent dat duizenden mensen sterven maar langzamer dan als je een bom in een keer op hen liet vallen. Het betekent dat je het hart van het land besmet, dat je iets kwaadaardigs laat groeien  en ziet hoe het gangreen gaat woekeren. Wanneer de bevolking  is  onderworpen- of doodgeslagen- dat is hetzelfde - en je eigen vrienden, militairen en grote bedrijven, comfortabel  in machtsposities zitten, ga je vóór de camera staan en zeg je dat de democratie heeft overwonnen.. Dit was iets alledaags in de buitenlandse politiek van de V.S.  in de jaren waarnaar ik verwijs.

De tragedie van Nicaragua was een hoogst significant geval. Ik verkies het hier te vermelden als  een machtig voorbeeld van hoe  Amerika zijn rol in de wereld ziet, zowel toen als nu.

Ik was aanwezig op een vergadering bij de ambassade van de V.S. in Londen eind jaren '80.

Het Congres van Verenigde Staten stond  op het punt te besluiten meer geld te geven aan de Contras in hun campagne tegen Nicaragua. Ik was een lid van een delegatie die namens Nicaragua sprak maar het belangrijkste lid van deze delegatie was een priester John Metcalf. De leider voor de V.S. delegatie was Raymond Seitz (toen nummer twee na de  ambassadeur, later zelf ambassadeur). Priester  Metcalf zei:  Heren, ik ben  verantwoordelijk voor een parochie in het noorden van Nicaragua. Mijn parochianen bouwden  een school, een gezondheidscentrum, een cultureel centrum. Wij hebben  in vrede geleefd. Een paar maanden geleden  vielen de contras de parochie aan. Zij vernietigden alles: de school, het gezondheidscentrum, het cultureel centrum. Zij verkrachtten verpleegsters en leraren, slachten artsen, op de brutaalste manier. Zij gedroegen zich als wilden. Gelieve te eisen dat de overheid van de V.S.  zijn steun terugtrekt aan deze  stuitende terroristenactiviteit.'

Raymond Seitz had zeer goede reputatie als rationeel, verantwoordelijk en hoogst verfijnde mens. Hij was zeer geëerbiedigd in diplomatieke kringen. Hij luisterde, pauzeerde en sprak toen ernstig ' Vader, ' hij zei, ' laat me u iets vertellen. In oorlog, lijden altijd  onschuldige mensen.' Daar was een ijzige stilte. Wij staarden naar hem. Hij deinsde niet terug..

Onschuldige mensen, inderdaad, lijden altijd.

Tot slot zei iemand: ' Maar in dit geval zijn  "onschuldige mensen"  slachtoffers van een gruwelijkheid die door uw overheid wordt gesubsidieerd,  een onder vele. Als het Congres de  Contras meer geld  geeft, dan zullen meer wreedheden van deze soort  plaatsvinden. Is dit niet het geval? Is uw overheid  daarom niet schuldig door het steunen van moord en vernietiging op de burgers van een soevereine staat?'

Seitz was onverstoorbaar. ' Ik ben het niet eens  dat de feiten zoals voorgesteld uw beweringen steunen ' zei hij.

Toen  wij weggingen  zei iemand van de ambassade  van de V.S.  dat hij van mijn stukken hield. Ik antwoordde niet.

Ik zou u moeten eraan herinneren dat toendertijd  President Reagan de volgende verklaring deed: ' Contras zijn het morele equivalent van onze ‘Founding Fathers’ (stichters van de VS)

De Verenigde Staten steunden  de brutale dictatuur van  Somoza in Nicaragua, meer dan 40 jaar. Nicaraguanen, die door Sandinisten worden  geleid, wierpen dit  regime omver in 1979, een adembenemende populair revolutie.

De Sandinisten  waren  niet perfect. Zij waren arrogant en hun politieke filosofie bevatte een aantal tegenstrijdige elementen. Maar zij waren intelligent, rationeel en beschaafd. Zij trachten een stabiele, fatsoenlijke, pluralistische maatschappij te vestigen. De doodsstraf werd afgeschaft. Honderdduizenden  straatarme boeren kwamen terug van de doden. Meer dan 100.000 families kregen een  stukje land. Twee duizend scholen werden gebouwd. Een opmerkelijke alfabetiseringscampagne  verminderde het analfabetisme in het land naar minder dan  een zevende. Vrij onderwijs werd gevestigd en een vrije gezondheidsdienst. Mortaliteit van  zuigelingen verminderde met een derde. Polio werd uitgeroeid.

De Verenigde Staten discrediteerde  deze verwezenlijkingen als  Marxistisch/Leninistische  ontwrichtingspolitiek. Volgens de overheid van de V.S., werd een gevaarlijke voorbeeld gegeven. Als Nicaragua werd toegestaan om basisnormen van sociale  en economische rechtvaardigheid te vestigen , als ze mochten de normen van gezondheidszorg en onderwijs  verhogen en sociale eenheid en nationale zelfrespect bereiken, dan zouden de buurlanden hetzelfde vragen  en dezelfde dingen doen. Er was vanzelfsprekend toen  woeste weerstand tegen het status-quo in El Salvador.

Ik sprak eerder al  over ' een weefwerk  van leugens ' dat ons omringt. President Reagan beschreef Nicaragua als een  ' totalitaire  kerker '. Dit werd  algemeen overgenomen door de media, en zeker door de Britse overheid, als  een nauwkeurige en eerlijke commentaar. Maar er werd niet gesproken over  doodsploegen onder de  Sandinisten Geen martelingen werden gerapporteerd. Er was geen melding  van systematische of officiële militaire brutaliteiten. Geen priesters werden vermoord in Nicaragua. Er  waren  drie priesters in de rgering, twee Jesuits en een missionaris Maryknoll. Totalitaire kerkers daar moest je even verder voor zijn , in El Salvador en Guatemala. De Verenigde Staten hadden de democratisch verkozen  regering van Guatemala in 1954  neergehaald en  meer dan 200.000 mensen waren het slachtoffer van opeenvolgende militaire dictaturen.

Zes van het meest vooraanstaande  Jezuiten in de wereld werden boosaardig vermoord in de Centraal-Amerikaanse  Universiteit in San Salvador in 1989 door een  bataljon van het Alcatl regiment datt wordt opgeleid in Fort  Benning, Georgië, V.S.. Die uiterst moedige mens Aartsbisschop Romero werd vermoord toen hij  een misviering leidde. Men schat dat 75.000 mensen stierven. Waarom  werden zij gedood? Zij werden gedood omdat zij geloofden dat een  beter leven mogelijk was en zou moeten worden bereikt. Dat geloof daarin  kwalificeerde hen onmiddellijk als communisten. Zij stierven omdat zij durfden een status-quo in vraag stelden die  eindeloze vlakte  van armoede, ziekte, degradatie en onderdrukking, die hun eerstgeboorterecht was geweest.

De Verenigde Staten tenslotte haalden de Sandinistische regering  neer. Het nam wat jaren in beslag en er was een aanzienlijke weerstand maar meedogenloze  economische vervolgingen  en 30.000 doden ondermijnden tenslotte  de geest van  de Nicaraguanen. Zij waren uitgeput en nogmaals getroffen door  armoede. Casinos kwamen terug in het land. Gratis gezondheidszorg en  gratis onderwijs  waren over. Grote firma’s kwamen wrokkig terug. De ' democratie ' had overwonnen.

Maar dit ' beleid ' was lniet beperkt tot  Midden-Amerika.. Het werd gevoerd over de hele wereld. Het stopte nooit . En het werd voorgesteld alsof  het nooit gebeurde.

De Verenigde Staten steunden  en in vele gevallen veroorzaakten elk rechtse militaire dictatuur in de wereld na het eind van de Tweede Wereldoorlog. Ik verwijs naar Indonesië, Griekenland, Uruguay, Brazilië, Paraguay, Haïti, Turkije, de Filippijnen, Guatemala, El Salvador, en, natuurlijk, Chili. De vreselijke slag  die de Verenigde Staten aan Chili in 1973 toebracht kan nooit worden gezuiverd en kan nooit worden vergeven.

Honderdduizenden doden vonden plaats  in al deze landen. Vonden zij plaats? En zijn zij in alle gevallen toe te schrijven aan het buitenlands beleid van de V.S.? Het antwoord is ja plaats vonden zij en zij zijn toe te schrijven aan het  Amerikaans buitenlands beleid. Maar je zou het niet te weten komen.

Het gebeurde nooit. Niets  is ooit gebeurd. Zelfs terwijl het gebeurde, was het niet aan het gebeuren. Het was niet van belang. 

 

 



23:41 Gepost door doeterniettoe | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

.. 'Om die macht te handhaven is het essentieel dat de mensen onwetend blijven, dat zij leven zonder de waarheid te kennen, zelfs de waarheid van hun eigen leven.'
Het hier herhalen is voldoende.

Gepost door: evy | 09-12-05

De commentaren zijn gesloten.