20-09-05

Individu en gemeenschap


 
 
 
 

Weer een mooie Zembla  (Geen hulp, alstublieft ) over oude mensen die hulp weigeren en dan ook vaak eenzaam doodgaan. Een  keuze van henzelf (althans in dit geval).

http://redir.vara.nl/zembla/ (uitzending online te bekijken en de moeite!)

 

Zembla gaat discreet in op het leven van Jean Voitus- Van Hamme, een man die op 89 jarige leeftijd dood in de gang van zijn huis werd gevonden.( http://www.parool.nl/nieuws/2005/MEI/11/p2.html ) Een week later vond de politie in diezelfde woning nog een dode vrouw, waarschijnlijk al meer dan een jaar overleden.

Gaat het hier om een huis of horrors, gevonden voer dus  voor sensatiekranten?

Of wou deze man gewoon geen gedoe…?

Ook zonder die dode  vrouw die hij stiekem thuis bewaarde, is het leven van Jean Voitus- Van Hamme boeiende televisie.

Online te bekijken dus op bovenstaande url.

 

 

Toevallig begon op VT4 rond dezelfde tijd  ‘Lost’ over 48 overlevenden van een vliegtuigcrash.  Geacteerde sensatievolle beelden, de successerie van het najaar. Nep, gezocht, welke maatschappelijke relevantie heeft dat?

De makers hebben  duidelijk gezocht naar een maximum hoeveelheid  sensatie om de kijker te binden. Het verveelt, de camera steeds op de juiste plaats om de actie goed in beeld  te brengen. Realistisch ? Allesbehalve… Toegegeven, na 8 minuten heb ik weggezapt,  over de hele serie hier een oordeel vellen, zou  dus onfair zijn.

Er zijn realistische boeiende voorbeelden voorgegaan. De film van Werner  Herzog  ‘Wings of Hope’ bvb waar een vrouw Juliane Koepke de tocht herhaalt die ze als 17jarig meisje deed vanuit het Amazoniënwoud  naar de bewoonde wereld toe. Haar vliegtuig was neergestort en zij bleek de enige overlevende. Een  film die bijblijft. Realiteit van een vrouw terug tussen de wrakstukken  van toen (ze lagen nog in de jungle zoals ze uit de lucht vielen, alleen de tijd zal hen doen verdwijnen!), een vrouw  en haar herinneringen. http://www.geraldpeary.com/reviews/wxyz/wings-of-hope.html

 

 

Ook het boek van Sabine Kuegler ‘junglekind’ is boeiend en reëel. Hoe een meisje opgevoed in de jungle zich aanvankelijk moeilijk kan aanpassen aan onze westerse wereld. Uit haar boek blijkt overduidelijk dat we veel van andere culturen kunnen leren  hun gemeenschapsgevoel bvb…   http://www.trendystyle.net/literaircafe/interview_sabinek...

 

 

De ene trekt zich terug uit de maatschappij, een andere eruit weggerukt, doet alle moeite terug contact met de bewoonde wereld te krijgen. Zich conformeren en jezelf kunnen blijven… een moeilijke evenwichtsoefening.

Allemaal mensen, Jean Voitus, Juliane Koepke, Sabine Kuegler,  allen nog niet zo erg verschillend. Pogingen jezelf te kunnen zijn, temidden van de anderen. En als je oud wordt is dat soms  moeilijker. Waarom zou je nog de moeite doen? Je wordt vaak niet meer voor volwaardig aangezien, je wordt betuttelt, weggestopt of je stopt jezelf weg. Je schaamt je voor je lopen… je wil niet dat er nog iemand bij je binnenkomt want het is niet meer zo netjes. Je hoort er niet meer bij, je wereld valt uit mekaar, je vrienden verdwijnen, je vertrouwde omgeving verdwijnt en maakt plaats voor leegte: …  straten, huizen die je je niet meer zal herinneren…

 

De realiteit  is nog  altijd  het meest fantastische.




22:11 Gepost door doeterniettoe | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.